Ce Que le Jour Doit à la Nuit (2012)

Fraaie kroniek over een gedoemde liefde met op de achtergrond de tegenstellingen tussen de Franse inwoners van de voormalige kolonie Algerije en de autochtone bevolking. Het verhaal kabbelt aanvankelijk rustig voort, maar krijgt halverwege een dramatische wending en daarna meer venijn. Jammer dat protagonist Fu'ad Aït Aattou zijn rol nogal vlak invult. Wat meer emoties van zijn kant zouden, gezien de strekking van het plot, welkom geweest zijn. De film heeft trouwens een fraaie titel!

Liefdesdrama vooral, maar ook de levenskroniek van een jonge Algerijn, zijn trieste ervaringen tijdens zijn kinderjaren, zijn latere vriendschappen en dit alles met de Franse-Algerijnse koloniale aspecten, de onvermijdelijke apartheid en het onvermijdelijk verzet, meer dan op de achtergrond.

Valt soms wat langdradig uit (de vakantie '53), maar is in zijn geheel toch mooi en keurig verhaald.

Beslist goede vertolkingen.

Eerste film die ik zie van Alexandre Arcady, nochtans reeds lang in het vak, geboren in Algerije maar voor deze film zich gebaseerd hebbende op de gelijknamige roman.

Algerie-stalgie.

Ook in Frankrijk is de omgang met een voormalige kolonie geen onomstreden iets, en de relatie met de rechtsextremisten van de OAS ligt nog dicht onder het oppervlak. En ja, het is visueel wel een mooi filmpje - ondanks de drie uur speeltijd dat verkleinwoord. Want ondanks alle familiaire drama wordt waar het toch denkelijk om gaat ietwat stilletjes vermeden, omzeild, verhuld, en de veelbelovende titel wordt niet waargemaakt.

De ambitie was kennelijk niet heel veel meer dan erg, erg mooie plaatjes te maken van het vooroorlogse Algerije, en dat lukt dan ook wel behoorlijk. Net zoals Aattou er zoals het in het narratief meerdere keren langskomt kennelijk niet verkeerd uitziet. Knappe gozer, ja. Maar waarom Arnezeder de rol van eindmeisje krijgt in plaats van de volgens mij toch veel, veel mooiere Vacth?

Het zal wel. Net zoals de hele film verzandt in relatief oninteressante familieperikelen, terwijl dat de opstap had kunnen zijn naar een interessantere invulling van, zeg, een Heart of Darkness. Jammer, gemiste kans, maar het zit er zo dicht bij dat je zou kunnen hopen op een director's cut die dat verschil dichtloopt.