The Look of Love (2013)

Ik kon mij best wel vermaken met deze laatste film van Winterbottom en dat ligt niet alleen aan die naakte dames die er best wel aantrekkelijk uitzagen. Vermeldenswaard daarvan is dat de regisseur net zoals in 9 Songs alles open en bloot weergeeft en niet vervalt in Hollywoodse preutsheid. Aan dat laatste heb ik een gruwelijke hekel. Het positieve over deze film ligt voor mij trouwens niet alleen aan die blote dames en het gebeuren daar omheen maar toch ook vooral aan de dramatische wending in het 2e gedeelte van de film, dit wat betreft de tragische gebeurtenissen die de dochter van Paul Raymond overkwam. Het werd nu meer drama en zonder dat was de film nogal nietszeggend en leeg geweest, niet meer dan een soort documentaire eigenlijk..Goed acteerwerk trouwens van Steve Coogan in de rol van Paul Raymond.
Qua stijl leek deze film dacht ik veel op 24 Hour Party People - ook met Steve Coogan in de hoofdrol - die ging over de Manchester sound van de jaren tachtig, maar is daarvan toch wel duidelijk de mindere en dat ligt vooral aan die schitterende soundtrack van die muziekfilm.
btw Deze film oogde voor mij absoluut niet als een komedie, zoals boven in de omschrijving van MM staat..

Waardering; nog net een 3,5*

Geschiedenisles.

De opkomst en ondergang van het imperium van de ongekroonde koning van Soho. Een biografie, haast, want de feiten worden behoorlijk zorgvuldig gevolgd als ik de wikipedia even haastig doorlees - dat de film half als komedie aangemeld is is dan ook echt onzin.

Steve Coogan speelt hem, de koning, en doet dat erg goed. En de andere rollen worden ook opvallend goed ingevuld. En, geheel passend bij het onderwerp en de (ahem) zeitgeist wordt daarbij niet op een stukkie vel meer of minder gekeken. Waarbij de voor de hand liggende details dan wel wat jaren-60 achtig overkomen, maar toch vraag ik me af of er een correct beeld van de shows in die tijd gegeven wordt. Geen idee eigenlijk, veel te jong voor indertijd natuurlijk.

Hoe dan ook, het eerste deel heeft een onverwacht luchtige en prettige sfeer over zich, iets ongedwongens en vrolijks. In de tweede helft krijgt dat wel een wat subtiel andere wending. Daar kan ik dan weer nauwelijks een zwakte van script of regisseur in zien - het is vooral eigenlijk het noodlot, waardoor het leven van Raymond een wending krijgt. En dat is dan ook nog eens het soort wending dat veel mensen in de tweede helft van hun leven te verduren krijgen, hoewel in dit geval dat wel een wat naardere versie is dan gemiddeld.

Wat me brengt op Imogen Poots. Want die komt er tussen de toch al opvallende acteerprestaties van de hele crew toch nog ruim boven uit. Dat was in de vorige film waarin ik haar zag ook al zo. En ze zingt ook nog eens leuk.

Rommelige biopic over de Londonse onroerend goed- en pornomagnaat Paul Raymond. Een beetje een kruising tussen Mrs. Henderson Presents en Too Much, Too Soon. Ik kon er niet warm of koud van worden, behalve wanneer Tamsin Egerton (Fiona) in beeld kwam. Op die momenten was ik helemaal bij de pinken, maar helaas verdween zij halverwege het verhaal uit beeld. De kwaliteit van de films van Michael Winterbottom is wel erg wisselvallig.

Deze is in ieder geval matig.

Geen idee wat het is. De film is prima geschoten, met fijn zwart-wit aan het begin en mooie opvallende kleuren door de hele film en af en toe goede shots met die lang duren (daar houd ik van) al zat er af en toe een shot in met een handheld camera die niet helemaal leek te passen. De film kent ook redelijk acteerwerk met een prima Coogan. Verder is er naakt te zien, dus dat irritante preutse is ook niet aanwezig - fijn! Ook de muziek is best prettig. Maar toch, nergens wist de film mij echt te boeien. Het lijkt vooral een collage van losse scènes die los allemaal best werken, maar als geheel al snel beginnen te vervelen. De hele karakteruitdieping van Coogan komt nooit echt los waardoor zijn personage je als kijker nooit weet vast te houden. 2,0* derhalve, en de dames van dienst zijn best mooi.

Leuke film over Paul Raymond, uitgever van vieze blaadjes in het Verenigd Koninkrijk van de jaren '70. De film kiest er duidelijk voor Raymond als held te portretteren, iets dat door de grappige rol van Steve Coogan (altijd het aankijken waard) gelukkig aanstekelijk werkt en goed uitpakt. Het tijdsbeeld is leuk, de cast uitstekend. Grootste nadeel is de nogal voorspelbare opbouw van de film, waardoor je als kijker nergens verrast wordt. Het is uiteindelijk niet meer dan een standaard 'rise and fall'-verhaaltje, maar goed, best onderhoudend zolang het duurt. En er valt te genieten van heel wat mooie dames. Vooral nieuwkomer Tamsin Egerton is adembenemd mooi.

Het zag er visueel allemaal uitstekend uit, alleen verloor ik langzamerhand mijn belangstelling voor deze film. Wat vooral ligt aan de protagonist die weliswaar niks verkeerd doet, maar gewoonweg niet mijn aandacht wist vast te houden. Te weinig charisma, geen serieuze tegenspelers, het blijft allemaal nogal oppervlakkig, wat misschien wel eigen is aan de geportretteerde.

Biopics altijd lastig.

Redelijke film over het leven van één van de rijkste ondernemers in Engeland. Vooral in het begin wat fragmentarisch. Een biopic over het financieel succesvolle leven van Paul Raymond, dat uiteraard de bijbehorende pieken en dalen kent. Allemaal vrij standaard, maar de film heeft een vlot tempo en een mooie aankleding (Londen in de swinging sixties).

Daar gaan we weer, de helaas veel te gebruikelijke aanpak voor biopics: zoveel mogelijk het complete leven in één film. In het geval van The Look of Love moet het dan ook nog eens allemaal binnen 101 minuten verteld worden. Dit is het verhaal van een man die een wild leven heeft geleidt, een revolutie heeft veroorzaakt op het gebied van hoe seksualiteit getoond wordt in het dagelijks leven, een enorm zakenimperium heeft opgericht en een op zijn zachtst gezegd rommelig privéleven heeft gehad. Het speelt zich ook af over veel decennia. Juist van een topregisseur als Michael Winterbottom mag je verwachten dat hij zich beseft dat 101 minuten niet voldoende is voor zo'n rijk materiaal.

Nog erger is dat er kennelijk gekozen is om juist bij karakteruitdieping wat weg te schrappen. Paul Raymond zal vast een enorm boeiende man zijn geweest en Steve Coogans talent met one-liners helpt om er nog iets van te maken, maar wat hem verder drijft of wie hij buiten de publieke feiten om was wordt nauwelijks duidelijk. In feite komt alleen de dochter als een vol persoon uit de film, ondanks dat ze pas in de tweede helft echt een grote rol krijgt. Het is dan niet verrassend dat dit deel het meest boeiend is. De eerste helft is een opsomming van het type "en toen dit", "en toen dit", "en toen dit". Iedere gebeurtenis krijgt een minuut of twee/ drie en het is alweer op naar de volgende, vaak vergezeld van een onduidelijke sprong in de tijd. Ik kon nauwelijks volgen wanneer iets zich afspeelde. Alleen de liedjes gaven af en toe een hint. Het helpt niets dat Coogan de enige is die verouderingsmake-up krijgt. De vrouwen blijven allemaal even jong, of er nou twintig jaar passeren of niet.

Filmisch maakt Winterbottom er ook niets van. Ik herken z'n stijl hier op zich wel terug, maar hij lijkt soms te hard te proberen om iets te maken van niets. Tijdens scènes in restaurants knipt hij bijvoorbeeld vaak naar andere gasten die iets aan het eten zijn, waarschijnlijk omdat Winterbottom het zat is om steeds dezelfde taferelen te filmen. Hij probeert ook wat meer gestileerde momenten te gebruiken, ondanks dat die niet passen in het geheel. Zo krijg je een lang uitgerekt stuk waarin de oudste, vervreemde zoon Raymonds appartement verlaat en Raymonds huidige vrouw voorbij loopt. Dit stuk is opvallend lang voor een film die verder een ernstig kleine aandachtsspanne heeft.

Ik vermoed dat dit een tussendoorprojectje was voor Winterbottom. Iets waar zijn hart niet in lach. Niettemin, als de vader-dochter-relatie de focus was geweest, zoals een groot deel van de tweede helft, had er misschien nog iets van gemaakt kunnen worden.

2*

Toegeven, ik had nog nooit van de beste man Paul Raymond (wel leuk gespeeld door Steve Coogan) gehoord en eerlijk gezegd interesseerde zijn biografie me ook niet echt (hoewel hij zeker een interessant persoon was en zeker hij hoe aan zijn rijkdom is gekomen). Maar wat me wel interesseerde waren de vele zeer aantrekkelijke vrouwen die ook nog eens snel en regelmatig uit de kleren gingen. Met name Tamsin Egerton (als Amber / Fiona) was een genot om naar te kijken met haar prachtige figuur en lichaam. Helaas verdwijnt ze wel halverwege opeens uit het verhaal.

Qua verhaal stelt het eigenlijk weinig voor, maar de uitvoering was wel aardig en met name ook zeer kleurrijk. Wat natuurlijk ook hielp bij de uitvoering was het vele fraaie bloot. De film wordt verder opgeleukt met een aantal goede jaren 60 liedjes. Met name het fraaie "Anyone Who Had A Heart" van Dionne Warwick vond ik mooi om te horen en werd ook toepasselijk gedraaid bij het overlijden van Debbie Raymond. Ook wordt het verhaal vrij luchtig verteld (zeker in het begin) en zitten er soms wat leuke conversaties in zoals o.a. deze:

Paul Raymond : Noem mij maar eens één persoon die nog nooit heeft gemasturbeerd !

Ander persoon : Moeder Teresa

Steve Coogan: Oké, maar noem nog maar eens eentje

Ander persoon : Gandhi

De cast doet het verdienstelijk en met name zoals eerder aangegeven Steve Coogan in de rol van Paul Raymond. Hoewel ze één van de weinige vrouwen was die niet uit de kleren ging, speelde Imogen Poots (in de rol van Debbie Raymond) ook wel aardig maar was ze ook soms irritant. Het einde was aardig en en het was ook mooi om te lezen wat er met iedereen gebeurt is. De meesten zijn best succesvol geworden met als hoogtepunt natuurlijk Paul Raymond die op een gegeven moment zelfs de rijkste Brit was en dat allemaal verdiend aan erotiek en pikante blaadjes. Vanwege de tragische dood van zijn dochter Debbie Raymond (waar hij overigens veel voor voelde) zal hij daar ongetwijfeld nooit echt van hebben genoten.

Al met al best aardig om eens gezien te hebben en zeker vanwege het meespelen van de fraaie Tamsin Egerton

Leuke Winterbottom.

Een echte biopic vind ik dit niet, vooral omdat het eerste deel veel meer is dan een relaas over het wel en wee van Raymond. Uiteraard staat hij centraal in de gehele film, maar zeker in het begin richt Winterbottom zich ook op het imperium dat hij opgebouwd heeft.

Pas in het tweede deel komt er wat meer drama bij kijken en komt de persoon Raymond meer op de voorgrond. Persoonlijk vond ik dat duidelijk een minder deel van de film. Het vlotte tempo van het begin wordt nodeloos gedrukt en de film verliest ook wat van z'n charme.

De vergelijking met 24h Party People is een goeie, ook Winterbottom en Cougan, maar ook een soortgelijke schets van een scene doorheen de tijd via één bepaald individu/groep. Vond die films (zoals de meesten blijkbaar) wel iets beter, maar ook deze Look of Love heeft zeker z'n momenten.

Poots viel wat tegen, Coogan daarentegen kan zich geweldig uitleven in rollen als deze. 't Is jammer van het iets mindere tweede deel, want de eerste 45 minuten waren vanouds Winterbottom goed.

3.0*

Ik neem aan dat ik de film heb uitgekozen omdat hij van Michael Winterbottom is. Die heeft in mijn herinnering toch een aantal mooie films gemaakt. Dit is een biografie over Paul Raymond. Daar heb ik nog nooit van gehoord. Maar het was kennelijk een man die een groot aantal clubs en andere panden in Soho, Londen had. En daarnaast de eigenaar van een succesvol erotisch mannenblad. Waar ik ook al nooit van gehoord had. Tsja, als je de persoon niet kent is dat al een lastige start voor een biografie film. En ik had er dus ook niets mee. In het begin vond ik het zelfs ronduit saai. Pas toen zijn dochter een rol begon te spelen en er wat meer een familie verhaal ontstond, begon de film nog een beetje te lopen. Maar een topfilm is het in ieder geval niet voor mij. En zeker niet wat ik van Michael Winterbottom verwacht had.