Don't Say a Word (2001)

Douglas op de automatische piloot. Janssen en Bean zijn wel aardig. De rest van de cast is matig. In het begin nog wel te doen, na een half uur steeds vervelender. Zwak lopende band werk.

1.5*

13 in een dozijn filmpje dat per minuut aan geloofwaardigheid verliest. Opzet was nog wel aardig maar in het 2e deel jaagt de film van de ene twist naar de andere onlogische scene.

2,5*.

Deze film viel mij een beetje tegen. Ik had hem veel spannender ingeschat. Inderdaad ook vanwege wat hier boven staat: Michael Douglas speelt over het algemeen altijd in goede thrillers.

Aan zijn acteerwerk zal het ook niet liggen. Dat van Brittney Murphy vond ik niet om over naar huis te schrijven. Te overdreven en niet geloofwaardig vond ik het. Terwijl ik normaal best wel onder de indruk van haar ben. Dit keer sloeg ze voor mij de plank mis. Als psycho kwam ze niet op mij over. Terwijl ze dat in Girl Interupted wel deed.

Op zich is deze film nog wel waard om naar te kijken maar hij voldoet niet naar de standaard van allebei de acteurs. Wat het precies is kan ik mijn vinger niet precies opleggen. Deze film was het gewoon nèt niet. *2,5

Enigszins ongeloofwaardige thriller met een gebrek aan spanning en matige cast. Douglas ten spijt. Gemiddeld.

Redelijke thriller, die ondanks het clichématige scenario best vermaakt.

Michael Douglas acteert redelijk, maar zijn personage wordt nogal overdreven positief neergezet. De ideale huisvader, die goed zorgt voor zijn dochter en zijn vrouw. Famke Jansen mag trouwens de ondankbare rol van zijn vrouw spelen. Ondankbaar vanwege het feit dat zij zowat de gehele film aan bed gekluisterd is, vanwege een gebroken been. Dan is er nog Brittany Murphy die een redelijke rol neerzet als het meisje dat niets wil zeggen. Het jammere is dat de personages erg plat zijn en weinig diepgang meekrijgen.

In de tweede helft van de film zakt de film langzaam aan meer weg. Het verhaal wordt volgens het bekende boekje afgewerkt, bevat enkele ongeloofwaardigheden, maar slaagt er desondanks nog wel in om te vermaken. Sean Bean is een redelijke bad-guy en de afloop van de film is ook nog wel aardig. Al met al is het niet heel slecht maar ook niet heel goed. Middelmaat dus en die score krijgt de film dan ook mee van mij.

2,5*

sluit ik me bij aan, Douglas is een meester in thrillers, al is dit niet zijn beste.

Doorsnee.

Een dik uur lang kijkt Don't Say A Word vlot weg. Het verhaal is wat vergezocht, maar vermaakt uitstekend.
Na een tijdje raakt het tempo dan toch zoek. Een aantal zaken beginnen te irriteren - de agente of het mentaal gevalletje - en de climax is een kleine afknapper: plots neemt actie de bovenhand en dat duurt dan ook nog eens vrij lang.

De cast presteert wisselvallig. Van acteerkanonnen Michael Douglas en Sean Bean had ik wel wat verwacht en zij stellen niet teleur. Vooral Bean zet weer maar eens een geslaagde slechterik neer.
De overige acteurs zijn duidelijk van een paar niveautjes lager. Famke Janssen kan dat nog toeschrijven aan haar ondankbare rol, maar zo'n Brittany Murphy verprutst een moeilijk doch interessant personage.

Don't Say A Word - lelijke titel, eigenlijk - oogt vrij fris en modern, evenwel zonder een uitschieter in het genre te zijn. De finale en het instorten van de loopgraaf in het bijzonder zien er wel vrij goedkoop uit.

Tussendoortje.
3

Flinke misser. Ben sowieso al geen fan van Douglas, maar hier bewijst hij maar weer eens waarom. Weinig memorabele rol van zijn kant. Nee, qua acteerwerk moeten we het hebben van Brittany Murphy die een leuke rol neerzet. Van onze trots Famke Jansen kunnen we gezien haar personage weinig genieten.

Don't Say a Word heeft vooral te kampen met een totaal gebrek aan realisme en geloofwaardigheid. Dit laatste blijkt uit de bijzonder vergezochte handelingen van Conrad. Nu is het plot natuurlijk sowieso verre van realistisch maar een geloofwaardige weergave van een wanhopige man die zijn dochter probeert vrij te krijgen zouden nog wat goed kunnen maken. Dat is echter niet zo.

Het einde is dan ook weer way-over-the-top. Toch jammer, want Bean zette een aardige slechterik neer.

2,0*

Redelijke thriller die heel de tijd kon boeien, maar af en toe wat ongeloofwaardige dingen bevatte.

De film had ook wel iets korter gekunnen denk ik.

Michael Douglas speelt goed maar zoals hier reeds gezegd, hij zet geen memorabele rol neer.

Ook jammer dat het personage van Famke Janssen de hele tijd met een gebroken been op bed ligt.

Het verhaal om onder bedreiging informatie van een patiënt te bekomen was wel goed bedacht.

3 sterren

Het zeer spannende, maar grotendeels voorspelbaar slot maakt veel goed in deze misdaadfilm die amper de middenmoot raakt.

Het klassieke verhaal van de kidnapping met het avontuurlijke, niet al te geloofwaardig vervolg waarbij een betrokken familielid zich in de hoofdrol werkt, wordt hier eens te meer uitgezet.

Op Michael Douglas kunt ge voor dergelijke rol best rekenen en ook Brittany Murphy is erg verdienstelijk.

Het is al weer jaren geleden dat ik deze film voor het laatst gezien heb. Ondanks de onwaarschijnlijkheden en tekortkomingen in het verhaal blijft het ook na herziening een boeiende thriller in weerwil van de tamelijk ridicule ontknoping op de anonieme begraafplaats van Hart’s Island. Prima rollen van een kille Sean Bean en de veel te vroeg gestorven Brittany Murphy.

Viel me toch wat tegen. Het begint allemaal best aardig, maar het wordt op een gegeven zo voorspelbaar dat ik moeite had om de film uit te zitten. Gelukkig doen Douglas en Murphy het goed, waardoor de schade beperkt blijft.

2,5*

Nogal duf.

Bandwerkmateriaal dat niet weet te overtuigen. Misschien omdat het erg mid-90s aandoet, maar toch uit 2001 komt. Dat betekent vaak dat het een hype-uitlopertje is, zo voelt de film ook echt wel aan. Een jaar of 6 eerder hadden ze er allicht wat meer mee gekund.

Het verhaaltje weet niet echt te boeien. Kidnapping met wat twistjes, een ongeloofwaardig plotje en een resem B-acteurs die er zelf ook niet veel zin in lijken te hebben. Douglas is dan de ster die de film moet dragen, maar hij loopt er ook een beetje bij alsof hij beseft dat hij dit al eerder gedaan heeft, maar dan onder leiding van een gemotiveerdere regisseur.

Visueel is het vooral erg blauw, ook erg saai. Een beetje regen en/of afgebleekte kleuren maken het geheel jammer genoeg niet sfeervoller. Het is dan ook jammer dat deze film nog gerekt wordt tot de 120 minuten grens, daar waar 90 minuten voor een eenvoudig niemendalletje als dit meer dan volstaan.

Met de aanstormende 90s revival zullen dit soort film wel weer een boost krijgen, al heb ik zo het gevoel dat deze niet meteen bovenaan de la ligt. Lusteloos genrewerkje.

1.5*

Een beetje een typische thriller inderdaad die erg jaren '90 aanvoelt. Dat vind ik altijd wel fijn en dan spelen er ook nog eens geweldige acteurs in mee. Michael Douglas associeer ik al direct met een goede film, Famke Janssen heeft hier een wat ondankbare rol waar ze toch nog iets mee probeert te doen en Sean Bean blijft een prima slechterik.

Visueel weinig hoogstaand en het script bevat een aantal gaten, toch weet de film behoorlijk spannend te blijven en kijkt die goed weg.

“Daddy's smart little girl, aren't you?”

Aardige thriller die vooral door de acteurs en het naargeestige sfeertje boeiend blijft om naar te kijken. Douglas en Bean hebben natuurlijk legio van dit soort rollen gespeeld, en in Don't Say a Word laten ze weer eens zien waarom ze er zo goed in zijn. De sympathieke huisvader en de maniakale bad guy, ze kunnen het waarschijnlijk in hun slaap nog spelen. Prima bijrollen ook van Famke Janssen, Murphy en de jonge Bartusiak (beide actrices zijn op veel te jonge leeftijd overleden helaas). Geen meesterwerk onder de politiethrillers (daarvoor is het te standaard), maar het kijkt allemaal lekker weg.

Prima thriller dat begint als een actiefilm en waarbij we meteen weer mogen weten dat Sean Bean prachtig een schurkenrol kan spelen.

Michael Douglas speelt een sympathieke rol als huisvader/psycholoog Conrad, die met zijn achtjarig dochtertje en vrouw (Famke Janssen) een prima leven leidt. Zijn vrouw heeft echter een skiongeluk gehad en ligt in het gips de revalideren. Zijn dochtertje is nog wel eens van het verstoppertje spelen, maar op een dag blijkt het verstoppertje serieus te zijn en duikt ze niet meer op wanneer Conrad haar roept. En dan blijkt het kettinkje van de voordeur te zijn opengeknipt.

En blijkt hij, en zijn vrouw te maken te krijgen met Sean Bean die ze via de telefoon verteld dat ze hun dochtertje hebben ontvoerd en dat ze slechts een zescijferig code willen hebben. Krijgen ze die niet op tijd... je weet het inmiddels wel. Ook schijnt het appartement vol camera's te hangen en lijkt de vrouw van Conrad met haar been een makkelijk inzet te zijn voor deze schurken. Er is een iemand die deze code weet, een zwaar beschadigd meisje in een van de inrichtingen. Een overtreffende rol van Brittany Murphy.

En zo krijgt een gijzelingsthriller een andere, zo dan niet psychologische, draai. Het lijkt hopeloos te zijn om uit deze Elisabeth enig informatie te halen. Ze zal het nooit vertellen... Echter weet Conrad te stimuleren en komt de tragische geschiedenis die verband heeft naar boven. Die (flashback)scene op het metrostation was heftig!

Het climax was heel typisch, maar toch heb ik me prima kunnen redden met deze film; mede door het uitstekende acteerwerk en psychologische uitwegen. Michael Douglas blijft altijd goed imo.

Intrigerend.

4,0*

Waardeloos vehikel. Met Douglas in the lead en Bean als bijrol tot zo'n resultaat komen, vergt wel echt een rukregisseur. Gary Fleder, een oevre om te mijden.

Vreselijk script met natuurlijk weer zo'n uitgemolken grand finale in 't donker ergens op een ongewone locatie. Zeker geen '90s sfeer zoals in eerdere reviews genoemd. Film wordt gekenmerkt door de vreselijke filmstijl die je ook terugziet in tv-series van begin 00's: veel lelijke close up's, ongepaste dutch angles en filtertjes. Met 2* ben ik nog mild.

Thrillers uit de 90' zijn wat mij betreft de beste in dit genre.
Zeker wanneer je weet dat de mogelijkheden, manier van filmen, verloop en opbouw van de film en de acteerprestaties totaal anders zijn in vergelijking met nu.

Deze films, gemiddeld 25 jaar oud, houden zich nu nog steeds met gemak staande en zijn in vergelijking vaak zo veel beter dan wat nu gemaakt wordt.

Ook als Michael Douglas de hoofdrol heeft, weet je gewoon dat de film het kijken waard is, zo ook deze dus.

Prima thriller, iets minder naar de psychologische kant en iets meer actie, waarin Sean Bean altijd goed en geloofwaardig speelt en de perfecte keuze is voor de "schurk". Famke Janssen heeft jammer genoeg een iets wat (te) kleine rol, maar de erg goed acterende Brittany Murphy maakt dat dan weer goed!

Het grootste deel van de film geeft voldoende spanning, wel jammer dat er een vrij standaard en simpel einde was: good guy tegen bad guy, eind goed al goed, zonder weinig plottwist , dit kost voor mij een have *, maar neemt niet weg dat het gewoon een erg goede film is!

7,5 /8-
3,5*

Verwaarloosde film.

Wat ik daarmee bedoel? Don't Say a Word kent een aantal aardige en leuk gevonden concepten om met een duf detectiveverhaal te mengen. Fleder kiest namelijk voor een redelijk makkelijke aanpak binnen dat kader en kiest daarom treffend voor wat extra verhaal en gedoe dat wel interessant is, en bovendien ook vernieuwend kan uitpakken.

Dit element komt in de vorm van het personage van Murphy. Een gestoord iemand met een dieper laagje. De ideale kracht van de film gedurende het eerste halfuur, maar na enige tijd besluit Fleder dit plot gewoon letterlijk bij het reguliere verhaal te mengen waardoor het al zijn unieke flair verliest. Bovendien ook erg ouderwets en misplaatst geregisseerd. Alles komt nogal lomp en onsubtiel binnen, terwijl meerdere scenes sentimenteel bedoelt lijken te zijn.

Douglas vormt een saai personage waaraan hij niets mee kan geven. De ruimte is er ook niet voor, want Fleder en zijn scriptschrijvers kiezen voor moeilijke dialogen die waarschijnlijk regelrecht uit andere films zijn overgenomen. Hetzelfde kan gezegd worden van Janssen, die overigens ook een voorbeeld is van een interessant zijelement dat compleet wordt verwaarloosd. Vooral omdat het uiteindelijk allemaal achter het pad van Douglas wordt gevoegd dat ten opzichte van Janssen en Murphy erg standaard loopt. Dan neem je alle onderscheidende mogelijkheden van de film weg en daarmee meteen de interesse.

Verder vond ik het er maar lelijk uitzien. Lelijke kleuren, misplaatste slowmotion en een finale die door Hollywood zelf overgenomen lijkt te zijn. Van spanning is kort sprake, maar dat zijn niet de scenes die er expliciet op mikken. Eerder de korte scenes die tot stand komen dankzij de zijplotjes die het scherm vroeg in de film nog aardig kunnen vullen. Er worden wel pogingen gedaan om het allemaal wat mysterieuzer over te brengen, maar het probleem is dat het simpelweg niet boeit.

Je neemt een saai verhaal maar voegt er interessante elementen aan toe die uiteindelijk vervagen in hetzelfde saaie verhaal. Don't Say a Word nodigt de kijker nergens echt uit voor een belevenis of avontuur, ziet er te lomp uit om spannend te zijn en laat vooral een onbevredigende indruk achter. Er zijn regisseurs die een zelfde soort stijl stukken beter hebben gehanteerd. Films als deze laten me weer blij worden van het feit dat we wat gladder te werk gaan tegenwoordig binnen dit subgenre.

Don't Say a Word is gemiddeld gezien een prima film. Doet wat je verwacht maar eigenlijk ook niet meer dan dan.

Ik vond er niet veel aan. Vervelende standaard thriller volgens de geijkte formule.