The Candidate (1972)

Goede politieke film. Beter dan Wag the Dog bijvoorbeeld vanwege iets meer realisme. En Redford is een acteur die vrijwel altijd goed overkomt op de één of andere manier.

Ik vind het allemaal wel érg dicht bij de werkelijkheid liggen. Dat begon me op gegeven moment te vervelen. De vaderlijke senator was wel goed getroffen en Redford is inderdaad vrijwel altijd fijn om naar te kijken.

Ik vond dat de film zich toch nog erg verloor in gemeenplaatsen. Redfords personage zou het hart op de goede plaats hebben - maar waaruit blijkt dat nou helemaal precies? Ik proefde daardoor weinig conflict in zijn personage - hoe goed Redford ook is in de close-ups.

Het grappigste vond ik nog dat lijntje met die vrouw. Het blijkt maar weer dat politici die gekozen worden ook vaak womanizers zijn (of hoerenlopers).

Aardige film, die een interessant beeld geeft van een politieke campagne in de V.S.

Inmiddels is dit echter wel beter gedaan. Deze komt bij vlagen nogal rommelig over en er is weinig diepgang te bespeuren voor wat betreft de personages.

Nothing matters more than winning. Not even what you believe in

Een serieuze tijd geleden gaven ze deze op Canvas. De film zei me toen niet echt iets maar toen ze aankondigden dat het met Redford was, wou ik de film wel een kans geven. Toen nog rap, rap opgenomen maar daarna wat in de vergetelheid geraakt door de grote kijkachterstand. Vastbesloten om een einde te maken aan het plaatsgebrek op de decoder heb ik deze maar gisteren opgezet.

Blij dat ik het heb gedaan want dit soort politieke films liggen me, tegen mijn verwachting in, wel. The Candidate schetst een sterk beeld van de heisa en dergelijke rond een verkiezingscampagne. Mensen worden gemanipuleerd, leugens worden niet geschuwd en zo kun je maar voort gaan. Geen idee of het echt realistisch is, heb nu niet echt de behoefte om in de politiek te gaan, maar zo komt het in ieder geval wel over. The Candidate is qua plot niet zo bijster speciaal. Het is wat een standaard rise&fall verhaal, hoewel dit technisch gezien niet klopt, maar je weet wel wat ik bedoel. Gelukkig wordt het allemaal degelijk uitgewerkt. De film verveelt op geen moment en blijft de gehele speelduur boeiend. Dat de personages slecht uitgewerkt worden, een statement dat nogal populair is blijkbaar hier, is misschien wel ergens waar maar storen doet het nergens. Je weet wat voor iemand McKay is en waarom hij zo handelt. Daarom is het einde juist ook zo treffend en perfect voor de film.

Ik zei het hierboven al, ik heb de film speciaal opgenomen voor Robert Redford. Ik had de dag of een paar dagen hiervoor, ik weet het eigenlijk niet meer, Cat on a Hot Tin Roof gezien en ik dacht dat het daar over dezelfde acteur ging. Tot mijn grote schaamte verwar ik Newman en Redford nogal eens regelmatig, toen ik de film zag dacht ik eerst dat het met Newman was tot er opeens Redford kwam te staan. Ik denk dat het komt doordat ik met beide acteurs kennis heb gemaakt in The Sting. Soit, Newman of Redford. Eigenlijk maakt het niet uit want het zijn allebei klassebakken. Redford is hier wel degelijk een meerwaarde aan de film. Ik zei al dat het plot niet zo speciaal is maar het is de rol van Redford die dit naar een hoger niveau tilt. De rest van de cast is vreemd genoeg compleet inwisselbaar. Vreemd genoeg naargelang de score die ik geef maar het is gewoon een uitstekende prestatie van Redford die in combinatie met het plot een erg sterke film aflevert, of ik ben zonder het te weten misschien een harde fan van dit soort verhalen. The Candidate is eigenlijk nog belangrijk om een andere reden. Het is namelijk het laatste optreden van Groucho Marx. Wie is Groucho Marx? Wel, het is één van de geniaalste komieken die samen met zijn 3 broers de komische cinema in de jaren '30 en '40 hebben veroverd en persoonlijke favorieten van mij zijn. Ik heb hem jammer genoeg niet van de eerste keer gezien maar hij draagt in ieder geval wel een zonnebril en een baret. Viel me wel op hoe ontzettend oud hij eigenlijk is geworden. Geboren in 1890 maar meer dan 80 jaar nog altijd wel verschijnen in films, het is en blijft een knappe prestatie.

Tikkeltje ondergewaardeerd hier. De film is het kijken waard voor exact 2 redenen. Het eerste is de glansrol van Robert Redford en de tweede is natuurlijk het korte optreden van de legendarische Groucho Marx. Vergeef me de vele superlatieven maar de 4 (later 3 omdat Zeppo er mee stopte) broertjes behoren voor mij tot het beste wat de komische cinema ooit te bieden heeft gehad.

4*

Goeie politieke satire, die destijds wellicht niet eens als satire bedoeld was. Het verhaal is vrij rechtlijnig en simpel over twee kandidaten die strijden voor het senatorschap. De uitvoering is bijna een documentaire-achtige stijl waardoor de film realistisch oogt. De satire is bijhoorlijk subtiel, wat zeker wel een plus is, maar waardoor het ook wat droogjes wordt allemaal. Verder een goeie rol van Robert Redford.

De film toont de holheid van politiek, verkiezingscampagnes in het bijzonder.

Zeker een goed scenario maar bepaalde aspecten komen meerdere keren aan bod waardoor de film wat spankracht verliest en het wat langdradig uitvalt.

Robert Redford is zeker een pluspunt.

Politiek is een heikel thema in een land dat verdeeld is in twee blokken. Inhoudelijk zijn de ideologieën in een halve eeuw weinig veranderd. De fictieve slogans van toen lijken op de echte van nu. Politici worden niet beoordeeld op hun ideeën, maar op hun imago. De media willen geen grondige uiteenzettingen, maar korte, bruikbare quotes.

Robert Redford, met bakkebaarden en een uitbundig kapsel, blinkt uit als de populaire jongen die de politiek in rolt. Zijn progressieve standpunten moet hij in de loop van de campagne wat milderen. Peter Boyle speelt de verkiezingsstrateeg die hem probeert te kneden. Don Porter speelt de zittende senator, die arrogant overkomt, maar z'n conservatieve opvattingen goed weet te verkopen.

Het scenario is van de hand van Jeremy Larner, een journalist die ook toespraken schreef voor Eugene McCarthy, senator voor de Democratische Partij. Het is een politiek drama met een satirisch gehalte. De hectiek en de banaliteit van zo'n verkiezingsstrijd worden aan de kaak gesteld.