C.H.U.D. (1984)

Aardige horror/komedie, maar nergens echt meesterlijk. Had van mij wel wat scherper en gorier gemogen hier en daar. Geinige rollen voor Heard en Stern, beide uit de Home Alone reeks.

2,5 sterren.

C.H.U.D. is weer zo'n film waarin door toedoen van milieuvervuiling, in dit geval door het dumpen van radioactief afval, gemuteerde wezens opduiken en de bevolking het leven zuur maken. Altijd aardig zo'n verhaaltjes. De film speelt zich grotendeels af in een ondergronds netwerk van riooltunnels en dat komt het vuile en grauwe sfeertje absoluut ten goede. Het wezen zelf ziet er niet al te overtuigend uit, maar komt gelukkig slechts sporadisch en gedeeltelijk in beeld. Absoluut pluspunt zijn enkele gore scènes en de typische eighties score die dit soort filmpjes onderdompelt in de juiste sfeer. C.H.U.D. is hoe dan ook een erg leuke creature feature met onder andere de leuk acterende Daniel Stern (Home Alone) in een hoofdrol. Ook de rest van de personages weten genoeg te boeien en worden gezien de aard van dit soort films voortreffelijk vertolkt.

Al met al een serieuze meevaller.

@ Reinbo: C.H.U.D. staat eigenlijk voor Contamination Hazard Urban Disposal

Eigenlijk geen moment mee vermaakt. Het is niet zozeer dat ik meer had verwacht dan dat ik voorgeschoteld kreeg, maar verhaal en uitvoering is oninteressant.

De sfeer, nogal belangrijk, is ten eerste al niet echt voelbaar. Het riool is simpel gehouden, zonder mogelijkheid tot verdwalen en het is niet duister genoeg. Bovengronds is het teveel kijken naar stompzinning gelul tussen 'Marv' de zwerver en een stel stijve maatpakken. Verrast om John Goodman in één van zijn eerste rolletjes te zien, maar noemenswaardig was het niet. Voor je het weet ben je weer vijf minuten naar het scherm aan het staren zonder dat de film echt door dringt.

De C.H.U.D.-pakken zijn ook deels geslaagd. Of eigenlijk niet geslaagd, omdat de lichtgevende ogen alles verpesten. Leuk als Halloween-kostuum als je kleine nichtje op bezoek komt, maar te soft voor een horrorfilm. Bloederig is de film ook niet, al zagen sommige make-up effecten er best netjes uit. Het amateurisme straalt er af en toe ook van af. Een vrouwtje met een pistool overmeesteren door een duwtje? Serieus, is dit de enige manier waarmee op de proppen is gekomen? Buiten dit soort ergernissen wordt er tijdens een showerscene ook geen tiet getoond. Geen ramp op zich, maar het laat zien dat er maar weinig lef wordt getoond.

Goedkope doch vermakelijke B-film die op één of andere manier nog redelijk werkt. De horror stelt niet veel voor, de C.H.U.D's zijn acteurs in pakken en het plot met die Wilson zorgt voor inhoud. Typische jaren '80 cult

Een meesterwerk had ik niet verwacht, maar bij een B-film als dit mag je toch wel enig vermaak verwachten. Dat viel redelijk tegen. Sterker nog, ik heb zo na een half uur, drie kwartier meerdere malen met het idee gespeeld om 'm af te zetten, omdat er echt helemaal niets spannends of interessants gebeurde. Bij een film als dit lijkt het me van de zotte dat pas na een uur er een klein beetje actie loskomt, toch is dat bij C.H.U.D. helaas wel aan de hand. En je zou toch zeggen dat de riolen van New York toch genoeg potentie bieden voor wat claustrofobische narigheid. Gemiste kans. Gelukkig wordt het vanaf pak 'm beet een uurtje wel wat leuker, als de monsters vanuit de riolen eindelijk wat dood en verderf gaan zaaien. Het eindigt dan weer op een onzettende B-film-manier, met onzinnige explosies en alles wat net op z'n pootjes terechtkomt. Verder wel redelijk qua acteerwerk, capabel of film gezet voor een jaren 80 B-horror, aardige monsters, maar een dodelijk saai en veels te lang eerste uur verpest de film behoorlijk. Twee sterren.

Aardig filmpje uit de Roger Corman-stal. Volgens mij hadden de meeste videotheken wel een exemplaar op de horror-afdeling liggen, maar tot nu toe was deze er nog bij in geschoten.

Aardige monsters al duurt het wel wat lang voor hier echt de pret gaat beginnen, maar het politie-onderzoek naar de geheimzinnige verdwijningen weet nog wel enigszins de aandacht vast te houden.

Let op! In de director's cut zien we ook John Goodman nog even voorbijkomen als politieagent.

In de donkere krochten onder New York is het niet pluis. Mensen verdwijnen. Vooral onder de vele daklozen is het aantal vermissingen hoog. Vleesetende monsters zouden daarvoor de reden zijn. Het is aan een aantal eerzame figuren om het gevaar te neutraliseren. Een simpel verhaal dat met leuke personages, een minimalistische synthesizerscore, sfeervolle locaties die een stad in verval laten zien en ook door de hernieuwde kennismaking met allerlei analoge objecten uit de jaren 80, prima vermaak oplevert.

C.H.U.D. is de enige film die werd geregisseerd door Douglas Cheek. Het is hem gelukt om een leuke en spitsvondige monsterfilm uit de grond te stampen die zich in een vuile urban setting afspeelt. Het vervallen stuk New York waar het verhaal is gesitueerd, vormt een sfeervolle achtergrond. Dampende rioolputten, slecht verlichte straten, kleine appartementen met grauwe interieurs en de smerige ondergrondse behuizing van de daklozen. Een satirisch eerbetoon aan het ware New York dat niet is gebouwd op de vluchtige ondernemingsgeest van yuppen, jetset, makelaars en omhooggevallen politici. Een wereld in een wereld.

De monsters zien eruit alsof ze door een gestoorde kunstenaar in elkaar zijn geflanst. Het nepbloed spuit geducht. Door neonlicht gevoed slijm ettert in de ondergrondse gangen en gewelven. En de geigerteller die de eerzame personages gebruiken om nucleair gevaar te kunnen signaleren, is een bonkig apparaat dat in een sci-fi film uit de jaren 50 niet zou misstaan. Het is heerlijk amateuristisch. Ook heerlijk is de soundtrack. De synthesizer produceert minimalistische melodieuze lijntjes die de gebeurtenissen aankondigen en begeleiden. C.H.U.D. is een prettig jaren 80-feestje.

Leuke eighties horror. Een echte low budget movie met toch wel leuke creepy monsters. Het hele opzet - creepy monsters in de riolen van NYC - en een bepaalde aanpak doet vermoeden dat CHUD één van de inspiratiebronnen is geweest van Netflixer Stranger Things. En dat geldt zeker ook voor de electrosoundtrack van CHUD. Deze werd gecomponeerd en ingespeeld door Martin Cooper en David A. Hughes - beiden betrokken of betrokken geweest bij synthpop band OMD - in Liverpool. Overdag was de studio bezet door New Order en ‘s nachts speelden de heren de soundtrack van CHUD in. Deze geluiden hoor je ook terug in Stranger Things. Maar verder houdt de vergelijking wel op. CHUD is een charmante culthorrorflick die gemaakt werd met de weinige middelen die ter beschikking waren. Er zou nadien nog een vervolg komen wat de status van het origineel onderschrijft.