Young Man with a Horn (1950)

Altijd fijn om een dwarsliggerig personage te zien, gespeeld door weer een uitstekende Kirk Douglas,

die het verdomt om bij de muziek keurig binnen de lijnen te blijven en met ambities om met zijn

trompetspel te kunnen schitteren. Vond de acteerscenes tussen Douglas en Doris Day de hoogtepunten

van de film, die ik verder niet zo bijzonder vond. Lauren Bacall speelt als heel vaak bekwaam vrij onderkoeld, en komt pas ongeveer halverwege de film acte de presence geven. Liefhebbers van

trompetmuziek komen hier aardig aan hun trekken, want met meerdere scenes waarin Douglas

met de trompet lekker losgaat.

Behalve tonnen jazzklassiekers bevat deze film ook een delicate verhaallijn waarin de psychologie van de muzikant en zijn muziek wordt verkend. Nadien gelezen dat het gebaseerd is op het leven van Bix Beiderbecke en dat moet dan wel een goeie blueprint zijn. Als jazzmuzikant lijkt het personage van Kirk Douglas te voldoen aan alle clichés (die een realistische basis hebben): opgegroeid in een disfunctioneel gezin, muziek als een vorm van coping, bakken talent én wilskracht, alcohol, de occasionele zenuwinzinking.

Qua context van de jazz zoals het zich ontwikkeld heeft in de eerste helft 20e eeuw worden eveneens de nodige vinkjes gezet: zwarte muzikanten aan de basis, spanningsveld tussen de conventionele ‘dansmuziek’ en wat jazz zou worden genoemd, ontwikkeling van jazz ‘na de uren’ in de talrijke bars.

De eerste helft is een waar feestje voor het oor met de inbreng van Harry James op trompet (off screen) en Doris Day als zangeres (on & off screen). Doris vervult uiteraard de rol van girl next door die toevallig goed kan zingen. Enter Lauren Bacall als gecompliceerde ice queen die een relatie opstart met Kirk Douglas. De relatie zal voornamelijk de verwardheid van Bacall en de toewijding van Douglas aan de trompet spiegelen. Het gebrek aan toewijding van de ene, en de toewijding van de andere, beide kunnen vloek en zegen zijn. Het blijft natuurlijk een film van zijn tijd. Kirk Douglas tegen Bacall: “Why do you wanna be a doctor? We’re married now!”

Ook Hoagy Carmichael mag zijn ding doen in de rol die hij altijd lijkt te spelen: tikkeltje tongue in cheek excentrieke pianist. Hij heeft echt de flair van een muzikant (wat hij ook was in het echte leven én begenadigd songwriter) en draagt dus altijd wel bij aan de geloofwaardigheid van dit soort films.

We hebben dus een musical die ook effectief onder de huid van de personages kruipt. Knap gedaan. En in handen van Michael Curtiz is het een smooth geheel. Genieten ook van de stadsgezichten van New York anno 1950 of daaromtrent.