Young Man with a Horn (1950)

Een geslaagd tussendoorfilmpje met goede acteerprestaties. Het heeft een mooi sfeertje en het muziek is vermakelijk. Een echte aanrader. Tot nu toe de beste film uit de Doris Day Collection.

The Young Man with the Horn gespeeld door Kirk Douglas is Bix Beiderbecke een trompettist die erg bekend was eind jaren twintig maar vroeg is gestorven. Hij was pas 28.

Het acteerwerk is dik in orde. Doris Day zingt o.a. With a song in my heart en verder is ook Hoagy Carmichael nog te zien in deze nogal droevige film.

Ook vroege rol van Doris Day die echt super kan zingen.

wauw, echt wel een geniale film! alleen jammer van het goedkope studio-einde.

Ik heb hem nu twee keer gezien en dat is het weer. Wel was ik er naar de eerste keer op zoek, want dat ook al weer in de jaren 60 dat hij op tv was. Bij Turner Classic Moviechannel konden ze me helpen aan de titel van deze film. Ik blijf dat namelijk zo'n heftig moment vinden, blijft maar rondspoken in mijn hoofd Laurel Bacall die een aantal van die 78 toerenplaten aan diggelen gooit uit de collectie van Kirk, wat een razernij aaaiiiii . Het einde is natuurlijk gewoon verzonnen want het liep natuurlijk niet goed af met Bix Beiderbecke, 28 jaar is echt wel triest hoor. Lauren Bacall speelt overtuigend en Kirk Douglas is helemaal goed, misschien al iets te oud voor de rol, maar toch geweldige acteur. Doris zingt goed en verder is het Harry James, die eveneens een young man with a horn was in de jaren '30, die hier een deel van de soundtrack voor zijn rekening neemt en die met zijn diverse orkesten toch een heel lange carrière als trompettist heeft neergezet en stapels platen heeft gemaakt. 3.0

Toch alweer de derde keer. En viel nog best mee ook. Kirk Douglas blijft goed als trompettist, hoewel het dus eigenlijk Harry James was die speelde. Doris Day blijft eveneens goed en je ziet haar hier terug zoals ze ook heel bekend is geworden voordat ze aan films begon, en dat is als zangeres. Mooie/goede liedjes in deze film. Aldus Wiki waren ze niet zo te spreken over elkaar. Lauren Bacall komt iets voor de helft pas in de film, en eigenlijk een ondankbare rol. Ouderwetse smartlap en vol met clichés, hoewel tekenend voor die tijd. Echte jazzmuzikanten speelden vanwege het geld in dansorkesten, maar daarnaast in rokerige jazzclubs, waar ze lekker uit hun dak konden gaan. De film is minder somber dan ik dacht, vermakelijk eigenlijk wel vanwege de driehoeksverhouding en de muziek. En sfeervol verfilmd ook al kunnen we het echte verhaal met een korrel zout nemen. 4.0

Wat een ontzettend leuke film!

Altijd fijn om een dwarsliggerig personage te zien, gespeeld door weer een uitstekende Kirk Douglas,

die het verdomt om bij de muziek keurig binnen de lijnen te blijven en met ambities om met zijn

trompetspel te kunnen schitteren. Vond de acteerscenes tussen Douglas en Doris Day de hoogtepunten

van de film, die ik verder niet zo bijzonder vond. Lauren Bacall speelt als heel vaak bekwaam vrij onderkoeld, en komt pas ongeveer halverwege de film acte de presence geven. Liefhebbers van

trompetmuziek komen hier aardig aan hun trekken, want met meerdere scenes waarin Douglas

met de trompet lekker losgaat.

Deze staat op de Doris Day collection dus Nederlandse ondertitels, eigenlijk speciaal voor deze film maar in combinatie met nog wat dvd's aangeschaft waardoor ook een goede deal geweest.

Kan vooral voor mensen zoals ik Bigbands, oude jazz interessant zijn als beeld van vroeger ook al is het maar losjes gebaseerd op Beiderbecke.

Een film die boeit maar bijna nergens echt uitspattingen kent. Standaard Hollywood-biografie over bekende jazzmuzikant Beiderbecke die gebaseerd is op een novel waarin het vooral gaat over de muzikale gave van Beiderbecke.

De spelers doen het goed. Day is schattig en Douglas overtuigt. Bacall komt eerlijk over in haar rol die als tegenpool trouwt met de jazzmuzikant al kwam als onderliggende gedachte Lesbisch als thema naar voren.

Dvd beeld is goed en 78 toerenplaat hoogtepunt veel minder heftig en de film is eerder 40's dan 20's of 30's. Aardige bijrol van Hoagy Carmichael en fraaie James/Day muziek. Luchtig vermaak wordt even gitzwart en het einde is wat te gemakkelijk maar typisch Hollywood uit die tijd.

Behalve tonnen jazzklassiekers bevat deze film ook een delicate verhaallijn waarin de psychologie van de muzikant en zijn muziek wordt verkend. Nadien gelezen dat het gebaseerd is op het leven van Bix Beiderbecke en dat moet dan wel een goeie blueprint zijn. Als jazzmuzikant lijkt het personage van Kirk Douglas te voldoen aan alle clichés (die een realistische basis hebben): opgegroeid in een disfunctioneel gezin, muziek als een vorm van coping, bakken talent én wilskracht, alcohol, de occasionele zenuwinzinking.

Qua context van de jazz zoals het zich ontwikkeld heeft in de eerste helft 20e eeuw worden eveneens de nodige vinkjes gezet: zwarte muzikanten aan de basis, spanningsveld tussen de conventionele ‘dansmuziek’ en wat jazz zou worden genoemd, ontwikkeling van jazz ‘na de uren’ in de talrijke bars.

De eerste helft is een waar feestje voor het oor met de inbreng van Harry James op trompet (off screen) en Doris Day als zangeres (on & off screen). Doris vervult uiteraard de rol van girl next door die toevallig goed kan zingen. Enter Lauren Bacall als gecompliceerde ice queen die een relatie opstart met Kirk Douglas. De relatie zal voornamelijk de verwardheid van Bacall en de toewijding van Douglas aan de trompet spiegelen. Het gebrek aan toewijding van de ene, en de toewijding van de andere, beide kunnen vloek en zegen zijn. Het blijft natuurlijk een film van zijn tijd. Kirk Douglas tegen Bacall: “Why do you wanna be a doctor? We’re married now!”

Ook Hoagy Carmichael mag zijn ding doen in de rol die hij altijd lijkt te spelen: tikkeltje tongue in cheek excentrieke pianist. Hij heeft echt de flair van een muzikant (wat hij ook was in het echte leven én begenadigd songwriter) en draagt dus altijd wel bij aan de geloofwaardigheid van dit soort films.

We hebben dus een musical die ook effectief onder de huid van de personages kruipt. Knap gedaan. En in handen van Michael Curtiz is het een smooth geheel. Genieten ook van de stadsgezichten van New York anno 1950 of daaromtrent.