Sueño y Silencio (2012)

Jaarlijstje 2012:

- Bestiaire (CÔTÉ)

- Despues de Lucia (FRANCO)

- Fogo (OLAIZOLA)

- Post Tenebras Lux (REYGADAS)

- Student (MIRBAYEV)

- Sueño y Silencio (ROSALES)

- V Tumane / In the Fog (LOZNITSA)

- Walker; in Beautiful 2012 (TSAI Ming-liang)

Het eerste deel is prachtig zoekend. Tot aan een fascinerend lange urn bijzet scène. Ik was verrast door de zeer Portugees (denk: Tabu) aandoende sfeer. Niet zo snel vergelijkbaar met ander Spaans werk. Dat losse, korrelige werk. De film blijft erna zoekend, maar op één of andere manier is de losheid eruit, het zoeken geeft richting en de fascinatie ebt weg. Tot een wonderschone parkscène die een hoogtepunt had mogen zijn. Maar dan is er ook nog een epiloog, die ik niet kan plaatsen - ja zoiets zag ik eerder. Vooraf had ik gehoopt dat de kleuren scènes - de diepgang zouden brengen, maar vooralsnog ontbreekt een aanknopingspunt.

Niet gek dat dit op Niet-Contemplatieve cinema die nét niet Contemplatief zijn lijstjes figureert (zie een post elders van Verhoeven). Het vakje heet: "Immanence". Ik ga even het tweede deel in de herkijk doen. Nu ik de parkscène ken doemt ineens ook weer een beeld van koelvitrines in een supermarkt op.

Klinkt toch weer fascinerend...

Ehm...

Ik was weer buitengewoon gebiologeerd door het geheel, kon er zo mogelijk nóg minder touw aan vastknopen eigenlijk. Ik schreef eerder dat het tweede deel richting gaf, maar het is (zoals ik het associaties door de tijd heen eigenlijk geheel niet richtinggevend. Er wordt tijd, plaats en zo ingevuld, maar onderling hangt het volledig los. )

Toch vreemd dat zoiets moeilijks toch zoveel fascinatie opwekt. Ik begrijp eigenlijk ook helemaal niks van mijn eigen tekst die ik zojuist schreef...

Zo'n film.

Ik zie nu pas Maria de Medeiros staan in de cast. Daar heb ik totaal overheen gekeken - hoe is dat nu mogelijk

edit: de cast list op imdb is totaal anders - ik dacht al, hoe is dat mogelijk??

Binnen 24 uur kennisgemaakt met de Spaanse regisseur Jaime Rosales. Eerst zijn prikkelende debuut Las Horas del Día gezien en daarna vooralsnog zijn laatste Sueño y Silencio. Maar ik vond die laatste nogal 'gesloten'. Hermetisch gesloten vind ik wat ver gaan maar net als bij veel Portugese films en bijvoorbeeld een L'année dernière à Marienbad vond ik het te klinisch en afstandelijk. Alsof ik niet uitgenodigd was om deze film te gaan zien.

In het begin veel statisch camerawerk (starend / observerend) waar de kadrering natuurlijk meteen opvalt. De hoofdpersonen worden maar deels zichtbaar in het kader geplaatst en ze zijn af en toe zelfs gewoon buiten beeld. De regisseur sluit van alles uit en laat veel in de rand en zelfs in de omgeving daarvan afspelen. Net zoals in zijn debuut Las Horas del Día.

Na de dood van één van de dochters speelt de regisseur veel met verwachtingen en schept hij voor de kijker bewust verwarring. Opeens zijn er enkele scènes uit de hand geschoten. Waarbij ik het vermoeden heb dat het point-of-view-shots moeten voorstellen van de 'verloren' dochter. Zo ook de allerlaatste scène in het park waar de twee dochters spelen en de moeder toekijkt. Is het een droom van de moeder? Of zijn wij aan het dromen geslagen?

Kan verder een aantal handelingen niet (goed) plaatsen. Zoals dat ene shot in kleur waar de grootvader in de auto zit? Dat goed kijken fascinerend, maar niet altijd eenvoudig werk is, bewijst Jaime Rosales andermaal. Lastige regisseur. Hij dwingt je om zijn films vaker te kijken / bestuderen / analyseren.

Rosales film begint als een waarnemende film die kijkt naar een doorsnee leven. Er gebeurt niks spectaculairs en al helemaal niet wat er in beeld is. Rosales neemt het alledaagse waar. Er is zo zal later blijken een evenwicht dat je nog niet beseft.

Dan komt de plotse dood van een van de dochters en is alles uit evenwicht. Er wordt door de personages gezocht naar een nieuw evenwicht, maar iedereen doet dat anders en uiteindelijk lijkt niemand het meer te vinden. En er is een verlangen naar de alledaagsheid die was, het onopmerkelijke. Waarin iedereen zijn bekende rol had.

De scenes zijn veelal kort en waarnemend, Maar een aantal keer wijkt Rosales daarvan af. Er is een begrafenisscene die breekt met de tendens van de film belangrijke gebeurtenissen niet te laten zien en ogenschijnlijk onbelangrijke gebeurtenissen veelal zonder context juist wel. Deze scene is ook veel langer. Er zijn handheld scenes. Er is een scene van de het ruisende water in de zee. Er zijn scenes in kleur. Ze verstoren allemaal het evenwicht in de film.

Belangrijk is ook de eindscene waarin we in een park anderen waarnemen en we naar minisnapshots van leven kijken waarvan we niet weten of ze in evenwicht zijn of dat ingrijpend verstoord is, ook dit stuk is veel langer en eindigt mysterieus bij de moeder en twee spelende meisjes Zijn het beide dochters? En zo ja, is het dan een flashback, een droom of staan we volledig los van de tijd? Een antwoord daarop heeft deze mooie film niet.