Il Grido (1957)

Il Grido is interessant omdat het een degelijke ouderwetse film is waar de niewerwetse trekjes lichtjes doorheen schijnen. Dat die trekjes een film later tot ongekende proporties zouden worden uitvergroot in L’avventura heeft toch niemand kunnen voorzien, lijkt me. [/quote]

Sorry Olaf, ik deel jouw mening niet. Volgens mij is Il Grido juist een zeer moderne film, je zou 'm zelfs experimenteel kunnen noemen.

Meteen al het begin is heel bijzonder. Dan wordt de relatie door de vrouw verbroken zonder we iets vernemen over haar motieven.

In een degelijke ouderwetse film zouden deze motieven juist breed zijn uitgemeten. Voor Antonioni was dit niet interessant, omdat hij een film wilde maken over de psychische toestand van de man.

En de neorealistische trekjes zie ik eigenlijk niet. Ook Antonioni streefde een nieuwe waarachtigheid na, maar dat leidt bij hem tot heel andere resultaten.

Dat de hoofdpersoon van Il Grido een arbeider is, lijkt me slechts een cosmetische overeenkomst.

Ten slotte, ik denk dat de afstand met l'Avventura minder groot is, dan het op het eerste gezicht lijkt.

Een desolate film over desolate mensen in een desolate omgeving. Je zou er een depressie aan overhouden.

Maar ik had het van tevoren kunnen weten. Antonioni: dan gaat het over mensen die niet normaal (kunnen) functioneren en/of waar qua relationele eigenschappen van alles mee mis is.

Pluspunt van de Antonioni-films: aan mooie vrouwen nooit gebrek. Maar ik denk desondanks, dat ik het na L’Avventura en La Notte hier maar bij laat en Antonioni verder maar (helemaal) links laat liggen.

Zeker een mooie film van Antonioni, waarin duidelijk de stijl van zijn latere vakmanschap al zichtbaar is. Ik had wel wat moeite om in het verhaal te komen en de eerste veertig minuten vond ik ook nog niet zo heel interessant. Daarna wordt Il Grido steeds beter en krijgen we een behoorlijk deprimerende film voorgeschoteld, met een sterke afloop.

De sfeer is nog redelijk neorealistisch, terwijl de cinematografie bij vlagen wonderschoon is. Ook de Italiaanse vrouwen mogen er hier absoluut zijn, zoals dat overigens ook vaak in latere films van Antonioni het geval is. Ik had opeen gegeven moment ook wel medelijden met Aldo. Hetgeluk lag best voor het oprapen, maar ondanks dat bijna elke vrouw die hij tegenkomt hem wel ziet zitten, blijft hij depressief, met het heftige einde als gevolg.

Ik ben toch wel onder de indruk en ben er zeker door geraakt. Dit mag dan misschien niet zijn bekendste film zijn, maar Il Grido behoort zeker tot Antonioni’s betere werk.

4,0*

Fijne Antonioni die het vooral van de losse scènes moet hebben. De persoon Aldo boeide mij an sich niet zoveel die in een zelfverkozen ellende komt die nergens voor nodig is. Antonioni weet ook niet heel duidelijk te maken waarom die man voor dit leven kiest. Dat moderne Italië en de vervreemding (wat hij ongetwijfeld wil zeggen, wan dat heeft de man vaker) komen in latere films veel beter naar voren. Maar de sfeer en pacing zijn wel heel erg fijn en de vele vrouwspersonen die hij tegenkomt markant en blijven je bij. Zozeer dat als hij weer op pad gaat je als kijker eigenlijk zelf een gevoel van vervreemding kijkt door weer te moeten vertrekken. 3,5*.

Zoals destijds wel vaker gebeurde, werd een Amerikaan nagesynchroniseerd in het Italiaans. Steve Cochran speelt een man met een ziekelijke vorm van liefdesverdriet. Hij verliest alle motivatie om te werken. Op z'n odyssee doorheen de Po-vallei komt hij een bont allegaartje aan volksmensen tegen. De vrouwen die hij onderweg ontmoet, slagen er niet in hem Irma (Alida Valli) te vergeten. Z'n dochtertje Rosina komt spontaan over en weet overal spelletjes te verzinnen, ondanks hun materiële krapte. Hartverscheurend is het moment wanneer hij haar op die bus zet. Hij zakt verder weg in een spiraal van zinloosheid, totdat hij Irma met een schuldgevoel in haar nieuwe leven achterlaat. De titel ("De Schreeuw") drukt totale ontreddering uit en kan een verwijzing zijn naar het expressionistische schilderij van Munch.

Bijzonder fraaie film. Ik Ben alles dat ik van Antonioni heb en nog niet had gezien op chronogische volgorde aan het bekijken en hoewel het peill al per film steeg is dit de eerste die ik echt fantastisch vind. Behoorlijk aangrijpend en juist het verschil met het neorealisme is hier belangrijk. Het is een verhaal naar binnen toe en ook de schreeuw komt van binnenuit en niet van buitenaf. Het is geen onrecht waartegen je in opstand kunt komen. Binnenkort toch een herziening: L'Avventura.

behoorlijk deprimerende film die nochtans op een stoicijnse manier gebracht word , ik vond hem wel goed maar je word er niet echt vrolijk van .