Under the Tuscan Sun (2003)

Die Lane blijft absoluut heel leuk, die net als de even charmante Connie Nielsen het jaar 1965 komt. Under the Tuscan kon niet zonder een sympathieke actrice als Lane, en ook Toscane voegt echt wat toe aan het vrolijke gevoel. 3 sterren

Ik heb een vrouwelijke smaak qua films, maar bij dit soort titels merk ik toch echt dat er een worst tussen de benen hangt. Dit is namelijk zo'n verschrikkelijk voorspelbare vrouwenfantasie over zogenaamd vrijgevochten dames die op zoek gaan naar die ene prins op het witte paard. Jakkes! Nergens wordt de middelmaat ook maar enigszins overtroffen.

Pfff, wat duurde die film ellendig lang zeg! Ik vind bijna 2 uur echt te lang voor zo'n soort film.
Dat de film voorspelbaar is, daar kan ik mee leven, maar de bijrollen zijn allemaal zo clichématig en overdreven geacteerd. En die Sandra Oh, die trek ik gewoon altijd heel slecht. En dan die gast waar ze uiteindelijk mee eindigt, aargh, hadden ze een nog lelijkere acteur kunnen uitkiezen??

Diane Lane is wel leuk en het landschap is natuurlijk prachtig, dus daar zijn de 2 sterren voor.

Echt een lekkere romantische film met een heerlijk loom sfeertje en schitterende beelden van een mooi landschap. Het is zo leuk om te zien hoe ze deze villa koopt en zich dan langzaam maar zeker steeds meer thuis gaat voelen in die dorpse omgeving. Het is niet een spannend verhaal met allerlei leuke plottwists of iets dergelijks maar het is zeker wel een heerlijk drama.

Heb deze film een paar dagen geleden gezien en vond het wel een leuke film!
Het is een feelgood film met wat drama en romantiek. De beelden van de omgeving en de natuur zijn erg mooi!

Enerzijds gebeurde er niet echt veel, maar aan de andere kant was het leuk dat het niet alleen om de hoofdpersoon draaide. Bijvoorbeeld de zwangerschap van Oh en de relatie van de Poolse jongen met het Italiaanse meisje..

Al met al een vermakelijke film, die mij niet heeft verveeld.

Aardige film waarin een Amerikaanse vrouw spontaan een oude villa in Italie koopt na haar scheiding. Een zoetsappig verhaaltje met een lach en een traan, en een bourgondisch sfeertje. Redelijk onderhoudend, ook al had het best wat korter gekunt. Verder doet de aanwezigheid van Diane Lane de film geen verkeerd, en vormt zij toch de spil van het geheel. Toch net geen 3 sterren omdat het allemaal wel erg braaf is.

Fijne simpele feelgood film met weinig ophef en weinig verrassingen. Als extraatje op het uitgetreden spoor vooral de mooie warme beelden van het landschap en het huis, en een leuke rol van Lindsay Duncan, mooi aangezet om het dorp wat meer kleur te geven.

Diane Lane is zo vanzelfsprekend en overtuigend in haar rol als het wereldwijf Frances dat het haast wel zo moet zijn dat ze zichzelf speelt. Of anders is ze toch een echt heel goede actrice. En heel natuurlijk en mooi is ze ook, en gelukkig mogen we zien dat ze een rimpeltje of wat heeft. Prachtmens.

Het einde van de film is grappig, goed gevonden en mooi getimed. Past goed bij de film.

Wat een contrast in deze film, namelijk de fraaie Diane Lane en dan het gedrocht Sandra Oh ik moet .

Deze romantische film (met wat lichte drama elementen erin) is wat flauwtjes en eigenlijk ook wel wat cliché. Dankzij Diane Lane was deze film toch nog best draaglijk voor mij maar ik ben duidelijk niet de doelgroep voor deze film want dat is toch echt vrouwen. Visueel zag het er overigens best allemaal aardig uit.

Maggie Smith had er eentje in Umbrië, waarom Diana Lane niet in Toscanië ?

Gelukkig maar want rond dit huis werd een charmante romantische film geweven.

De Cupido-pijltjes vliegen in het rond maar er is ook aandacht voor de droefheid na een scheiding en de daaruitvloeiende eenzaamheid, maar mooie Diane beseft dat een huis maar een constructie is omwille van mensen die er in wonen en dat het aan deze mensen ligt om tevreden te zijn met wat het leven kan aanbieden.

Vlot verhaald, vlotte en eenvoudige dialogen, vlot vertolkt.

Geen hoogvlieger, maar best geslaagd.

Erg braaf en gezapig, vol truttige humor. Maarja, mijn tante en oma waren hier enthousiast over, dus dan weet je het wel.
Toch was ik benieuwd. Films als deze zijn meestal nog wel charmant en kijkbaar door de fijne - in dit geval Italiaanse- sfeer, en dat was ook wel zo.

Verder als verhaal uitermate simpel, helemaal dat een nieuwe liefde zich letterlijk komt aanbieden aan de voordeur. Ach, was het leven maar zoals in deze film. Alle huismoeders hebben zich weer even kunnen laven aan een fantasietje.

heel kleine 3*

Under the Tuscan Sun

Diane Lane, het schitterende Toscane, veel lekker eten en wijn... Het kan slechter. Het plot is soms te sentimenteel en m'n tanden deden bijna pijn van al het zoet (alleen al de dialogen van die Poolse jongen...), maar aangenaam is het allemaal wel. Vederlicht en zonder veel diepgang, maar aangenaam.

Voorspelbaar, vol met clichés, en met uitvergrootte typetjes. Typetjes ja, want sommige bijpersonen voelen niet echt aan als karakters maar eerder als stereotypen. Het geeft me het gevoel naar iets kunstmatigs te kijken, wat alleen maar versterkt wordt door alle clichés in het verhaal. Blijkbaar gebaseerd op een autobiografisch boek. Ik heb het niet gelezen, maar ik krijg sterk het idee bij hoe deze film zich presenteert dat er flink wat bij verzonnen is.

De omgeving waar het gefilmd is is erg fraai, maar dat geldt helaas niet voor de beelden die vooral registreren. Ik heb soms het gevoel dat de camera dicht op de huid zit, en dat past niet bij de omgeving noch bij de sfeer die men lijkt te willen creëren.

Uiteindelijk eindigt de film met een voorspelbaar feel-good moraal van dat alles altijd op z'n plaats valt. Niet iedereen hoeft problemen te hebben met clichématige films zolang de presentatie aardig is, en in dat opzicht kan ik me voorstellen dat sommige mensen dit echt een aardige film vinden, maar voor mij voelt het uiteindelijk toch echt vooral nep aan. 1,5*.

Wat een heerlijke schattige good feeling film. Niet groots maar hey, ik ben dol op Diane Lane. Zij laat mij de film een 3 te geven.

Romantisch niemendalletje dat het vooral moet hebben van de sfeervolle beelden uit het prachtige Toscane. Die betreffende locaties zijn met name wat Under the Tuscan Sun het bekijken waard maakt. Ik heb best een zwak voor romcoms, maar deze film slaagt eigenlijk nauwelijks op zowel romantisch als komisch vlak. Even lijkt de film voor een 'gewaagd' einde te kiezen en Frances er vrede mee te laten hebben dat ze (voorlopig) alleen blijft, maar dan wordt er toch weer voor een flauw, ietwat geforceerd einde gekozen, want ze mag natuurlijk niet alleen eindigen... Stel je voor zeg. Gemiste kans.

Acteerwerk is ook wat wisselvallig. Diane Lane vond ik gelukkig best prettige uitstraling hebben, waardoor de film wel onderhoudend bleef. De bijrollen zijn daarentegen niet altijd al te best; althans, de personages stellen ook vrij weinig voor. Er worden nog wat andere verhaaltjes bijgehaald, maar het zorgt er eigenlijk alleen maar voor dat het een gevalletje 'vlees noch vis' wordt. Wat resteert is niet meer dan een aardig tussendoortje, maar ik krijg wel de indruk dat er genoeg potentie was.

2,5*

Under the Tuscan Sun is schattig en tenenkrommend tegelijk. De film kent meer minnen dan plussen. Als je hem kijkt op een zwoele zomerse avond met je verstand op nul dan vergeet je deze balans op te maken en valt het allemaal best mee(lol). Zonder gekheid is het dus weinig hoogstaand maar blijkt het toch ergens wel te werken door vooral de sfeer en leuke typetjes.

Na onze vakantie in Toscane wilden wij nog iets langer in het sfeertje blijven hangen. Dit lukt ook goed, zeker in het begin terwijl de hoofdpersoon aan een rondreis begint door Italië en we herkenbare bezienswaardigheden tegenkomen. De film zelf is ook verrassend leuk, ondanks dat het een al wat oudere film is. Vooral de Polen vond ik erg schattig en een leuke toevoeging. De boodschap van de film is ook mooi, soms moet je gewoon een kans aanpakken en kijken wat het brengt. Als je je even in Toscane wilt wanen met mooie, ontroerende en grappige momenten, kijk dan deze heerlijke zomerse film.