Diana (2013)

Princes Diana, in de volksmond ook wel Lady Di genoemd, is één van de boeiendste personen uit de recente geschiedenis. Een vrouw die scheidde van de kroonprins van Engeland en meer paparazzi achter zich aanhad dan menig filmster. Dit had verschillende redenen, en ik kan je vertellen dat de film Diana niet laat zien waarom deze vrouw zo geliefd was of waarom ze zo’n turbulent leven leidde.

‘Diana’ Review | Filmtakers

Mijn god, wat een verschrikking. Het opent nog prima, met een dreigende bromtoon en de dito trackingshots die we van Elephant kennen, de betere film over naderend onheil.

Maar dan begint de flashback, en daarmee krijgen we de eerste tekenen van fletse regie en de potsierlijke dialogen die de volle zes kwartier aan zullen blijven houden. De focus op de lullige aan-uit-aan-uit-relatie tussen Khan en Diana boeit voor geen meter, en de film doet zijn onderwerp dan ook totaal geen recht.

Ondanks de slechte recensies toch maar naar de bios gegaan. Je weet maar nooit misschien valt het mee. Nou niet dus. WAT EEN DRAAK VAN EEN FILM!! Naomi Watts totaal niet overtuigend in haar rol als Diana en de chemie tussen de dokter en Diana kwam niet uit de verf. Het was inderdaad alsof je naar een slechte aflevering keek van GTST. Wat een pulp.

Dit is nou bij uitstek een film om onbevangen in te gaan.

Begin je er aan met de overtuiging dat Diana een soort engel, een sprookjesprinses was die boven elke menselijke waarde verheven was, ja, dan zal het wel wat tegenvallen. Maar als dat is wat je verwacht, is er dan wel een film denkbaar die wel voldoende is.

Gelukkig heb ik erg weinig met koningshuizen en beroemdheden, dus makkelijk praten. Maar als je de film dan ziet, blijkt toch vooral dat de tol van de roem erg zwaar weegt. De schrijnende eenzaamheid spat van het scherm af, onmogelijk om nog op een of andere manier geluk te vinden. En dat gaat dan over de vrouw die even later de meest geliefde persoon op aarde zou worden genoemd. Moeilijk om dat met elkaar in balans te brengen, en geen wonder daarmee dat de film vooral door de Britse critici zo genadeloos neergesabeld wordt.

Nou moet ik ook wel zeggen dat de rol van Naomi Watts niet erg overtuigt. Toch een erg goede actrice, met een enorme hoop topprestaties op haar naam. Deze past daar dan wat slecht tussen, de Diana-maniertjes komen vooral ingestudeerd over, het Diana-kapsel ziet er uit als een met veel geweld en chemie in elkaar geperst stuk plastic, en de stem en manier van spreken lijkt ook niet echt. Ook daarvan moeten we natuurlijk dan wel bedenken dat het vrijwel onmogelijk is om dat echt goed te doen; toch is het resultaat vind ik echt wel wat aan de te lage kant van onvoldoende. Dan komen de andere rollen er in vergelijking beter uit, maar, die hebben ook nergens met dezelfde onmogelijke taak van doen.

Al met al blijft het een wat vreemd geval. Niet echt een film, niet echt een documentaire, niet slecht gespeeld maar toch onvoldoende. Leuk om gezien te hebben, maar je mist er ook niet echt wat aan. Eigenlijk alleen de moeite waard om het inzicht in de manier leven van zo iemand als Diana, het volstrekte gebrek aan paleisromantiek en de enorme eenzaamheid.

Meelijwekkend, vooral.

Je mag dit toch wel een Diana-onwaardige film noemen zeg. Ik heb Diana altijd een interessante vrouw gevonden, door waar zij voor stond en wat zij allemaal mee heeft gemaakt. Natuurlijk speelt haar tragische einde ook mee aan de mythevorming, maar ook toen ze nog leefde was ze natuurlijk enorm populair. Daarom is het erg jammer dat dit een hele matige film is geworden. Dat ligt niet aan Naomi Watts, die ik nog vrij goed als Diana vond. Naveen Andrews (Sayid uit Lost, held!) was ook uitstekend, zoals ik hem altijd goed vind.

Maar een echte klik hadden beiden niet met elkaar in de film, terwijl dit wel zo zou moeten zijn. Het maakt van de film ook een vrij saai geheel (en veel te lang durend) met een saaie, passieloze romance die we in beeld krijgen. Sowieso vind ik het weinig eer aan Diana aan doen dat ze de hele film wordt neergezet als een wanhopige vrouw die als een hondje achter haar lover aan loopt. Ze snakte dan wel naar liefde, maar het had wel stijlvoller getoond kunnen worden. Haar eenzame gevoel kwam wel weer sterk naar voren.

Ook valt het op dat een hoop zaken bij deze film schijnbaar even niet belangrijk zijn, zoals Diana haar problemen met het koninklijk huis van Groot-Brittannië en haar band met haar kinderen. Wel maken we mee hoe Diana wordt geleefd door de paparazzi, wat uiteindelijk ook haar einde werd in Parijs. Maar juist dat deel krijgen we weer niet te zien. Dus je leeft als kijker naar het tragische einde toe, wat ze even met wat tekst af doen. Slappe hap.

Ik had eigenlijk 2* in gedachten, maar terwijl ik dit stukje typ irriteer ik me nog meer en maak ik er mooi 1,5* van.

Een hypergeromantiseerd beeld van slechts de 2 laatste jaren van Lady Di die dolverliefd was op haar Pakistaanse hartchirurg Hasnat Kahn.

De rollen van de beide hoofdspelers waren archiemoeilijk maar vrij goed vertolkt.

Spijtig dat hier enkel het brave, droeve van Lady Di getoond wordt en niet het totale gebeuren van het Engelse Hof. Prins Charles wordt eenmaal vernoemd, de discussie en juiste toedrachten van de relaties naar de echtscheiding komen gewoon niet ter sprake. De contacten met haar 2 zonen worden amper vermeld enz.

Het is eigenlijk een anti-Lady Di-film. Een superverliefd meisje dat niets anders te doen heeft dan de pers aan te trekken en af te stoten. Enkel haar liefdadigheid tegen de landmijnen wordt in de bloemen gezet. Toch als toekomstige koningin van Engeland. Ook de rollen waar het allemaal misliep kwamen niet ter sprake terwijl velen die het leven van de sprookjesprinses volgden beter op de hoogte waren dan wat deze film te bieden had. Bv de relaties met de andere zussen en personeel?

Hoe mooi ook gebracht. Men mag twijfelen aan de strikte waarheid van dit verhaal dat bij velen nog in het geheugen zit. Want ook de rol van haar vriend Dodi, die bij haar in de auto zat tijdens het ongeval, wordt niet besproken.

Vandaar ook dat ik slechts 2 punten over heb voor deze film. Ook al heb ik er bijna 2 uren aardig met meegeleefd. Verder was deze film erg langdradig.

Redelijke film over Lady Di. Niet een reguliere biopic, aangezien de film zich focust op haar liefdesrelatie met Hasnat Kahn. Hun relatie en de omgang met de media wordt goed neergezet. Echter wordt buiten dit om te weinig aandacht geschonken aan de rest van haar interessante leven. De film ziet er goed uit en Naomi Watts zet een uitstekende rol neer en vertoont een behoorlijke gelijkenis met Diana.

Een redelijk drama/romantiek/biopic verhaal....

Goed verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Goed camerabeweging....

Ongelofelijk dat Hirschbiegel, de regisseur van 'Das Experiment' (2001) en 'Der Untergang' (2004), achter zo'n vlak niemendalletje zit. Het begint al met de casting van het titelpersonage. Naomi Watts is een hyperseksuele Hollywood-starlet, een koele vamp, een verleidster; je kunt geen vat op haar krijgen en daarom is ze zo onnoemelijk fascinerend. Op zich had het sensuele, verleidelijke van de actrice best een spannende keuze kunnen zijn om Diana's imago als toegankelijke publiekslieveling mee te contrasteren. Watts blijft echter een soort prinses op de erwt, een infantiel en naïef meisje dat slachtoffer werd van de grote boze wereld, terwijl ze ook heus goede dingen voor de mensheid deed. Haar tegenspeler, Naveen Andrews als Dr Hasnat Kahn, blijft de soort acteur die het beter doet in pulp-producties of televisieseries, want hij mist nuance en geloofwaardigheid om een belangrijke rol te dragen. Watts/Andrews hebben nul chemie met elkaar, met als gevolg dat hun bloedeloze romance stroperig voort kakt.

Ik had onlangs de serie The Crown gezien, waarin Diana een grote rol speelt in seizoen 3 en 4 (en normaal ook binnenkort in seizoen 5 en 6). Daar zie je echt haar strijd tussen haar rol als deel van de monarchie en de bekendheid waarmee ze humanitaire projecten steunt, en de regels en tradities van het koningshuis waar ze nooit in past. In de film komt die 'strijd' met het koningshuis en haar relatie tot Charles, niet aan bod.

De film Diana draait hoofdzakelijk rond de relatie tussen haar en Dr. Hasnat Kahn die na haar huwelijk met Charles zorgt voor een nieuwe toekomst, maar tegelijk ook zal zorgen voor het begin van een snel einde. Op zich begrijp ik wel de keuze om hiervoor te gaan bij het maken van een film. Maar het script laat te wensen over om de echte impact op haar leven naar voor te brengen en de andere belangrijke elementen van Diana's leven te tonen. Nu is het meer een romantisch ongelukkig drama met een paar randverhalen die wat geforceerd voelen.

Toch wel een verschil met bvb een film als Jackie (2016) met een wat vergelijkbare Jackie Kennedy. Bij Diana kozen de makers om te proberen de echte Diana te laten zien, maar daardoor werd het 'Lady' gedeelte te veel weggelaten zodat je als kijker niet altijd het idee hebt om naar het leven van een iconische prinses te kijken. Terwijl die - zeker bij haar leven - voor veel mensen een sprookje, een inspiratie, een hart onder de riem was. Op zich doet Watts het goed, maar de rest van de film is een rommeltje. Zowel Watts als Diana verdienen beter.

Rond de tijd van haar geruchtmakende interview met Martin Bashir [Prasanna Puwanarajah] van BBC Panorama over haar vastgelopen huwelijk met Prince Charles, ontmoet Diana hartchirurg Hasnat Khan [Naveen Andrews] met wie ze een affaire krijgt. De relatie wordt bemoeilijkt door de constante aanwezigheid van paparazzi. Watts is uitstekend en het scenario geeft wat inzicht in de haat/liefdeverhouding tussen Diana en de pers en Diana’s unieke empathische vermogen met de patiënten die ze in het ziekenhuis ontmoet, maar diepgravend of verrassend is dit niet.