Much Ado about Nothing (2012)

Lijkt mij nu overduiodelijk dat ik van Joss Whedon nooit meer wat hoef te verwachten. Het is gewoon geen goed huwelijk, hij zal nooit iets maken wat ik degelijk vindt.

Whedon is erg trouw aan het bronmateriaal. Te trouw. Whedon geeft het verfilmde materiaal helemaal geen filmisch uiterlijk waardoor het lastig als film te beoordelen is. De Elizabetheaanse dialogen zijn ook aanwezig, waardoor de film echt heel lastig uit te zitten wordt. Alleen Luhrmann heeft hier tot nu toe een passend antwoord op gehad. Dit is gewoon theater op film. Eric Kohn zei het al treffend: het voelt meer als Shakespeare die Whedon doet, dan Whedon die Shakespeare doet.

Ook de hele arc van Much Ado About Nothing en de focus op meerdere personen wordt nogal rommelig en chaotisch uit de doeken gedaan. Dat is de spreekwoordelijke druppel naast de Elizabethaanse dialogen. Visueel valt het ook tegen. Ik vind zwart-wit prachtig maar Whedon doet er helemaal niets mee. Vale contrasten, tinten zijn niet mooi, oogt erg onscherp en bovendien weinig Elizabethaans design. Had er vooral qua vormgeving meer van verwacht en gewoon een filmische verfilming van Shakespeare klassieker maar daar kwam ik bedrogen uit. Was hierna ook kei chagrijnig, echt een pittige zit. Ergernis alom.

Whedon goes Shakespeare

Ik was één van de velen die op 23 oktober 2011 een tweet van Nathan Fillion zag verschijnen met volgende inhoud: muchadothemovie.com. De website bevatte enkel een teaser poster (die uiteindelijk niet zoveel zou verschillen met de huidige poster) met vanboven de tekst Bellwether Pictures is proud to announce the completion of principal photography, en aan de onderkant de tekst A Film By Joss Whedon, Based On A Play. gevolgd door een resem namen. Mijn hart sloeg een paar slagen over want die lijst namen bestond uit een hele hoop Whedonverse acteurs waaronder Nathan Fillion (Firefly), Sean Maher (Firefly), Alexis Denisof (Buffy, Angel, Dollhouse) en Amy Acker (Angel, Dollhouse). Aangezien Whedon zowat één mijn favoriete regisseurs is, was ik verschrikkelijk benieuwd naar deze moderne versie van Shakespeare's toneelstuk.

Ondertussen zijn we praktisch twee jaar verder en was eindelijk de moment daar om me te laten onderdompelen in de combinatie Whedon/Shakespeare. Een combinatie die trouwens al jaren bestond want de regisseur amuseerde zich regelmatig met de cast van zijn toenmalige televisieserie (hetzij Buffy, Dollhouse, Firefly, Angel, ...) door met hen Shakespeare op te voeren in zijn huis. Tijdens het filmen van The Avengers had Whedon een vakantie van 12 dagen gepland met zijn vrouw maar zij wist hem te overtuigen om eindelijk eens de plannen om één van deze opvoeringen te filmen concreet te maken. In allerijl werden een aantal van Whedon's voormalige sterren opgeroepen (die nagenoeg allemaal alles lieten vallen om terug te kunnen filmen met Whedon) en Much Ado about Nothing werd in deze 12 dagen opgenomen. En het is er soms wel aan te merken dat de film met erg weinig middelen werd gedraaid, zo is het huis van Leonato eigenlijk Whedon's huis, want het voelt af en toe aan als een soort van vakantiefilm. Vooral te merken in de scène waar Benedick de trappen op en neer loopt. Ook de zwartwit cinematografie kon me niet altijd bekoren. Ik ben een grote fan van deze stijlkeuze, het straalt een zekere charme uit, maar hier werkt het niet altijd even goed. Het heeft even geduurd eer ik er mijn vinger op kon leggen maar de hierboven genoemde charme is verdwenen vanwege de HD beelden. Ik weet dat het raar klinkt maar het klikt niet zoals het anders wel deed. Qua soundtrack trouwens wel erg degelijk en bitter weinig op aan te merken. Whedon gebruikt de lyrics van Shakespeare zoals die ze jaren geleden heeft geschreven en voegt er een eigen compositie aan toe. Ook broederlief Jed Whedon is weer van de partij met zang en een eigen geschreven nummer, Lift Our Hearts.

Leuk om te horen/zien dat Whedon de tekst van Shakespeare voor de rest ook compleet in zijn waarde heeft gelaten. Er is één zin verandert die door Benedick wordt uitgesproken (if I do not love her, I am a Jew wordt verandert naar if I do not love her, I am a fool) maar voor de rest blijft Much Ado about Nothing zoals het oorspronkelijk was. Je moet wel een liefhebber zijn van de dialogen van Shakespeare maar ik vond ze in ieder geval geweldig. Maar dat alles blijft zoals het oorspronkelijk was, is jammer genoeg wel een mes dat aan beide kanten snijdt. Zo voelen de humoristische bedoelde scènes met Dogberry enorm flauw aan alsook de twee scènes waar Benedick en Beatrice zich 'verstoppen' pijnlijk niet grappig zijn. Met de scène op zich is niet echt iets mis maar de invulling van Whedon, zeker met de scène van Benedick die ligt te rollebollen in het gras, is gewoon niet goed.

Je kunt wel een verfilming van Shakespeare maken maar dan is het wel noodzakelijk dat je een cast ter beschikking hebt die deze dialogen kunnen dragen. Zo ben ik een enorme grote fan van Nathan Fillion (mijn god, wat is die geniaal in Firefly) maar is het hier een redelijke miscast als Dogberry. Tezamen met Tom Lenk (Dogberry's assistent) trouwens die ik anders ook vrij hoog in achting heb. Gelukkig ligt de focus meer op Amy Acker (Beatrice) en Alexis Denisof (Benedick) en die weten hun dialogen heerlijk te brengen. Verwachtte er veel van maar ze maken alle verwachting waar. Ook Fran Kranz (ga allen Dollhouse zien!) is werkelijk fenomenaal. Zo is de trouw van Claudio en Hero waar Claudio zijn hart uitstort over het ogenschijnlijke bedrog van Hero zinderend.

De verwachtingen waren hoog doordat ik op zijn minst een dikke 4* verwachtte. Ik ben weliswaar niet zo negatief als mijn voorgangers maar zelfs een die-hard fan als ik zie dat er wel wat foutjes zijn ingeslopen. Als Shakespeare buff en fan van het merendeel van de cast heb ik me hier echter nog altijd wel mee geamuseerd. Kudos trouwens mocht je tot hier zijn geraakt want ik heb me weer eens laten gaan precies.

Kleine 3.5*

Much Ado About Nothing is een van de beste films die ik in de afgelopen jaren heb gezien. Alle ingrediënten zijn aanwezig: Een geweldige cast, een fantastisch script dat je kan laten lachen, huilen, bang zijn, maar vooral je meeneemt in het verhaal. Dat er voor deze stijl is gekozen, als ook de locatie en de originele Shakespeare dialoog, versterkt alle aspecten die het theaterstuk een succes maken. De moderne draai (hedendaagse kleding, huis, mobieltjes en setting) zorgt voor een frisse kijk op het verhaal en toont dat dergelijke liefdesverhalen tijdloos zijn. Het komt niet vaak voor dat ik een film meteen nog een keer wil zien, maar na het zien van Much Ado wist ik meteen dat ik deze film nog wel tien keer kan kijken. Much Ado About Nothing is without question: De aanrader van het jaar!

Recensie: Much Ado About Nothing (Immy Verdonschot) - Filmhoek.nl

Shakespeare.

Niet meteen wat je verwacht van Joss Whedon, de man achter Firefly en Buffy. Maar hij blijkt een hobby te hebben, en maakt in plaats van twee weken op vakantie te gaan even dit filmje tussendoor in zijn eigen huis en tuin. Een vakantieproject. Weinig verbazend dat al zijn matties daar graag aan mee doen, als je iets van de man weet.

En dat straalt er ook af ook, het plezier en enthousiasme waarmee de hele troep hier aan het werk is. Geen van deze mensen kennen we van oscarnominaties of acteerprijzen maar wat ze hier laten zien doet voor geen enkele gevierde acteur onder. Vooral de dames Jillian Morgese en Amy Acker - wie, zei je? - spatten van het scherm af. Waarbij ik dan het vermoeden heb dat in de casting erg goed rekening gehouden is met de mogelijkheden - ik denk dan even aan Nathan Fillion als Dogbert. Helemaal geen slechte acteur, en steengoed als Capt. Malcolm Reynolds, maar het verbaast me ook niet heel erg dat hij hier wat veel van dezelfde dingen laat zien.

Dat de dialogen vrijwel precies origineel zijn is bij Shakespeare een must, wat mij betreft - het gaat tenslotte niet om het verhaal, maar om de woorden waarmee het verteld wordt. Niet voor niets dat nog steeds mensen hele toneelstukken woord voor woord citeren kunnen. Daar iets aan veranderen is alsof je de lippen van de Mona Lisa felrood schildert - en ja natuurlijk kan dat, maar als je het doet heb je iets niet begrepen. Maar net als bij de 'echte' Mona Lisa maakt het wel dat de doelgroep wat kleiner is - heb je niets met Shakespeare, dan zal je deze film ook wel wat vreemd vinden.

Het zwart-wit past mij erg goed, klopt goed met de aankleding en de setting in huis en tuin. Dat de keuze misschien eerder is ingegeven door het budget dan door een artistieke keuze is daar misschien ook nog wel een wat verzachtende omstandigheid bij - want, als je er even bij weet dat het budget zo krap was dat een extra camera er al niet af kon, dan moet je toch wel echt bewondering hebben voor wat deze losse troep broodacteurs en hun televisieserie-regisseur hier neerzetten. Daar zit ongetwijfeld wel een stukje dikke-vinger naar de 'echte' filmindustrie bij. Doet Joss Whedon ook wel eens vaker, en hij komt er hier alweer heel goed mee uit de verf.

Shakespeare in theater is prima, maar als film en dan vooral in deze gekozen setting is een combinatie die ik nergens op vind slaan. Ook de zwart wit keuze, al dan niet om budgettaire redenen, werkt ook niet voor mij.

Een matig komedie/drama/romantiekfilm...

Saai/matig verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Alleen zwart en wit breedbeeld...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Niet te moeite waard...

Rond het moment dat Joss Whedon The Avengers maakte had hij nog altijd tijd te veel en dus werden zijn acteursvrienden ingeschakeld voor een verfilming van Much Ado About Nothing. Wat we hiermee krijgen is een vlug in elkaar gezet hobbyproduct die vooral gemaakt lijkt te zijn om cast en crew zelf te vermaken. De setting is Whedons eigen huis en het is in zwart-wit, naar ik begrijp om geen tijd te hoeven besteden aan kleurcompositie en color correction. Dat klinkt niet echt als het soort project dat ooit een echte release verdient, maar het is er toch van gekomen.

Ik neem aan dat dit ook meteen een voorbeeld is van waarom Whedon zo'n fanatieke fanclub heeft. Hij doet dit soort onverwachte dingen. Waarschijnlijk zou ik het zelf ook een charme vinden hebben als Whedons "slimmigheden" vaak niet iets zelfvoldaan hebben. Het valt moeilijk uit te leggen, maar zijn series en films hebben altijd iets over zich alsof ze erg onder de indruk zijn van zichzelf. Het straalt zelfs af op de cast die altijd met een knipoog lijken te spelen die iedere emotionele diepgang (waar het werk van Whedon wel degelijk naar streeft) ondermijnt. Een home-video Shakespeare valt mooi in dat rijtje van "kijk ons een hip en iets ongewoons doen".

Maar goed, Whedons Much Ado About Nothing bestaat en ik besloot hem te kijken en ik moet toegeven dat het beter werkte dan ik verwacht had. Een grootse film is het niet, maar aangezien dit voor alle betrokkenen duidelijk een tussendoortje was hoef je dat ook niet echt te verwachten. Er is eigenlijk gewoon één ding dat dit voor mij een kleine verrassing maakt en dat is de benadering van het acteren. Shakespearedialogen werken voor mij op film zelden (op papier des te meer; op theater moet ik ze nog zien), vaak omdat de nogal grootse teksten met een getrouwheid aan het theater gebracht worden. Dat wil zeggen met nogal theatraal acteerwerk, met brede gebaren en pompeuze intonatie. Het hoort er misschien bij, maar vooral in close-ups komt het vaak als iets te overdreven over.

Het frisse aan Much Ado About Nothing is dat dit soort acteerwerk gewoon niet geprobeerd wordt. De acteurs spelen heel losjes, alsof de dialogen alledaagse, moderne teksten zijn. Voor de echte Shakespearepuristen is dit misschien een schande, maar als je dan toch een hedendaagse filmversie in een moderne villa met hippe muziek en snorkelzwermpartijtjes houdt is dit wat mij betreft een opvallend goede aanpak. Wel hangt het nogal van de acteur af of hij of zij deze methode kan toepassen. De meeste slagen en Amy Acker is zelfs enorm sterk, maar sommigen vervallen nog in te grote gebaren en vallen uit de toon, al zijn dat vaak de kleinere rolletjes. Wel is Reed Diamond erg slecht. Hij is zeer houterig en heeft een blik waarbij je hem haast ziet denken om de complexe zinnen van Shakespeare te onthouden.

Verder is er weinig bijzonders aan. Whedon en co houden het luchtig, simpel en verrassend onpretentieus. Daarbij scheelt het natuurlijk dat één van de komedies van de Bard hebben gekozen en niet King Lear of zo. Filmisch wordt er weinig gedaan, ondanks af en toe een maf artistiek shotje door een glas of vanuit een gek perspectief, maar deze zijn vooral schattig te noemen en voegen weinig toe. Het is een echt vakantieproject en als zodanig nog best oké.

3*

Shakespeares geliefde romantische komedie vol misleiding en misverstanden in een vermakelijke versie die is gefilmd in en rond het huis van de regisseur en houdt vast aan de oorspronkelijke tekst, ondanks dat het verhaal zich afspeelt in het heden. Hoewel de vertolkingen van Morgese en Amy Acker wat onevenwichtig zijn, Eerbiedig en eigenzinnig om zich te onderscheiden ten opzichte van meer grootschalige producties.