Dead Presidents (1995)

Aparte film (drie compleet verschillende verhaallijnen), maar wel erg vermakelijk. De laatste verhaallijn, de overval , vond ik iets minder dan de twee andere verhaallijnen. Iets minder krachtig en een beetje simpel. Daarom 3*

Echt een goede aanrader. Verhaal is echt te gek en ook die vietnam scenes en die bank overval scenes zijn lekker gestoord en bloederig.

een dikke 5,0

x5

Te weinig diepgang.

De film gaat een beetje van de hak op de tak. Eerst zien we de hoofdrolspeler een beetje husselen en beland dan snel in een oorlog. En dan komt die weer terug in de bewoonde wereld. Hoewel de film toch twee uur duurt, heb je nooit echt een goed beeld van de hoofdrolspeler. Hij lijkt niet heel erg geschonden uit de oorlog te komen itt zijn vriend Chris Tucker. Het hele geen werk verhaal is opzich vervelend voor de hoofdrolspeler, maar het ging me allemaal nogal snel om van ontslag bij de slagerij naar bankroof te gaan.

Het keek niet onaardig weg, maar Larenz Tate is te licht en de broertjes Hughes komen helaas niet in de buurt van sfeerschetsen van Spike Lee.

3 sterren Toch denk ik wel dat er in Tucker een goede acteur schuilgaat, hoop dat hij weer eens een serieuze rol opzich neemt.

Ben nooit overtuigd geweest van Larenz Tate evenals van de eerdere film van de Hughes broertjes. Voor deze film geldt hetzelfde.

Nergens echt intrigerend of speciaal, vrij simpel regiewerk en eenvoudig opgezette scenes die niet bijster leuk of goed waren. Acteerwerk vond ik zeer matig, alleen Chris Tucker wist mij eigenlijk echt te overtuigen van een realistisch personage. De soundtrack was wel helemaal top, heerlijke jazz/soul tracks die de sfeer goed kleur wisten te geven.

Voor de dienst, tijdens de dienst, na de dienst. Inderdaad zowat dezelfde lijn als The Deer Hunter enkel overtuigde dit me meer, een veel interessanter 3de stuk.

In dat 3de stuk zie je het hoe z'n ex-soldaten het moeilijk hebben die oorlog van hun af te schudden en zo op het slechte pad komen. Die droom vond ik erg cool overkomen. Vol met die vreselijke flashbacks uit Vietnam want daar zaten toch gore stukken bij. Afgekapt hoofd, D'Ambrossio met zijn penis in zijn mond. Z'n dingen maken dat Vietnamstuk een pak interessanter en feller om naar te kijken. Niet enkel die droom kwam cool over maak ook nog andere dingen (de montage van VS naar Vietnam, die kopstoot van die soldaat, geldtransportoverval.) Dat 1rste stuk blijkt nog het minste van de hoop, vooral dan die eerste scènes met Chris Tucker. Buiten wat gekke bekken trekken in Rush Hour blijft dat een matige acteur. Alhoewel hij zich naar het einde toe wel verbeterd.

Nog even dit terzijde: Actie als genre? Zou dit beter niet Oorlog/Drama zijn?

3,5*

Goeie film met een, tegen de verwachting in, goed werkende mix van een aantal genre's. Film is niet altijd even consistent, maar zeker wel onderhoudend over de gehele linie en ook goed in beeld gebracht. Een aantal geweldadige scenes en een vrij sterk einde waarin Martin Sheen nog even te zien is.

Lekker rauw misdaaddrama die er ook in slaagt om geloofwaardig te zijn. Boeiende periode ook, dit groezelige New York uit begin jaren '70 waar de zwarten het moeilijk hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. De film is in drie stukken verdeeld : een inleidend stuk waarin Anthony Curtis gevolgd wordt, een jonge zwarte zoals velen maar met de expliciete wens om Marine te worden. Het Vietnam hoofdstuk toont de oorlog van zijn gruwelijkste kant. Vooral Cleon, die met een afgekapt hoofd van een Vietnamese strijder rondloopt was pretty fucked up . Tot slot volgt de moeilijke reintegratie in een periode van economische tegenvallers, wat ook de aanzet is tot het beramen van een overval. . De soundtrack is prachtig met een flink serietje soulnummers, het drama wisselt aan een goed tempo af met keihard geweld. En alles, inclusief sfeer en acteerwerk, vertoont klasse. De Hughes Bro's komen gefrustreerd over mbt het Amerikaans systeem, dat haar helden decoreert en diezelfde helden daarna bij de vuilnis zet . In elk geval heb ik zonet een grandioze film gezien.

Dit is een film die me heel erg aan the Deer Hunter deed denken, maar dat is ook niet zo verwonderlijk gezien de opzet lijkt me.

Het verhaal is zeker niet slecht, maar de acteurs konden me niet allemaal overtuigen. Tate is redelijk, maar vooral Tucker is maar matig en kan zich beter richten op komedies, waar ik hem wel altijd redelijk goed tot zijn recht vind komen.

Het eerste gedeelte van de film is nog niet bijster interessant. Pas als we in Vietnam terecht komen wordt de film een stuk boeiender. Wel een mooie overgang trouwens van het eerste deel naar het stuk in Vietnam. Dat Vietnam stuk is best sterk en heftig, daar zitten een paar sterke scènes tussen. In het derde gedeelte zien we dan hoe de ex-soldaten moeite hebben om te integreren in de maatschappij, waar het economisch ook niet zo goed gaat. De reden om te gaan roven is duidelijk al vond ik het wel erg snel en makkelijk gaan.

Al met al is het zeker geen slechte film, die met een paar betere acteurs beter had kunnen werken. Nu was het aardig om te zien, maar verder deed het me allemaal niet zo heel veel.

3,0*

Ik vond de film nogal tam. Misschien ben ik de film gaan kijken met wat andere en hogere verwachtingen. Waar ik een film verwachtte, meer in de trend van Menace 2 Society, kwam de film voor mij maar niet echt los. Desondanks zaten er een aantal redelijk goede scènes / delen in de film. Gedurende de hele film had ik net te vaak het idee "Wanneer komt de film los?". Jammer, al scoort deze nog wel een voldoende.

De film is nu en dan grappig, nu en dan spannend en nu en dan ook dramatisch. Het gaat over een zwarte jonge, Anthony Curtis, die na een paar tegenslagen te weinig geld omhanden heeft en met enkele maten een roofoverval wil gaan plegen. Soms zit het sommige mensen altijd tegen en na het zien van deze film heeft bij mij het idee postgevat dat dit ook opgaat voor Anthony.

Shut the fuck up! You don't know, you really DON'T KNOW!'

Een film die ik op basis van zijn cover zonder twijfel over zo slaan, maar er gaat achter deze film toch wel heel wat meer schuil dan gedacht.

Zoals zo vaak doe ik meestal wat research onder het zien van een film. En het verhaal van Curtis is niet bepaald uit de lucht gegrepen maar gebasseerd op de ervaringen van Haywood 'The Kid' Kirkland. Een inwoner van Washington die een aardige potje kon biljarten, eenmaal opgeroepen in een speciale eenheid zat met onder andere LURP als taken, de meeste verschrikkelijke dingen zag als verkrachting, verminking, moord en misdaad en eenmaal terug in de bewoonde wereld uitgekotst als ex-soldaat. Een verhaal als zovelen tijdens en na de Vietnamoorlog. Tot mijn verbazing een verhaal dat ik gewoon in de boekenkast staan heb in de vorm van 'Zwarte soldaten in Vietnam' van Wallace Terry. Verhalen en belevenissen die vaak je verstand te boven gaan.

Helemaal klopt het verhaal van Curtis niet dat gebracht wordt, maar met het echte verhaal als opzet slaagt Dead Presidents meer dan. Een mooi tijdsbeeld vooraf, kruimige baantjes, soms matige leef omstandigheden voor de zwarte gemeenschap en de onvermijdelijke oproep. Eenmaal in Vietnam zijn de beelden van deze LURP beter te verteren als dan die in Charlie Mopic 84. Ondanks dat men nog steeds erg luidruchtig is zitten deze bijvoorbeeld wel in de voorgeschreven sterformatie, dragen wapens en uitrusting die kloppen en komen er gruwelen voorbij die soms wat geforceerd zijn maar niet ver van de waarheid af zitten. Eenmaal terug rest er hoon en is er weinig respect nog waardering. Een kapotte generatie is wat rest en in het geval van de zwarte gemeenschap, een groep mensen die achteloos worden ingewisseld voor een tactische beslissing en niets waard lijken. Al snel ontstaat het plan en wordt uitgevoerd met alle gevolgen van dien.

Foutjes of keuzes zijn dat er geen bekenden van thuis in de eenheid zaten, Curtis/Kirkland geen meerdere 'tours' draaide maar slechts zijn dienstplicht vervulde en dat hij niet bij een slager werkt. Grotere missers zijn het motief van de overval, iets dat Kirkland zelf uitlegt en ook aan de rechter vertelde als daad aan de gemeenschap en niet zelf rijk te worden. Men wilde het geld alleen uitdelen. Dan het fenomeen van de shoot out en vele doden, waar ook niets van klopt. Er is geen schot gelost. Toch maakt dit in principe allemaal niet heel veel uit omdat Dead Presidents als vehicle om het lot en onbegrip van de gemiddelde veteraan meer dan naar voren komt, vooral omtrent die oorlog en die tijd van armoede onder de zwarte gemeenschap. Kloppende details zijn dan weer de rechter die zelf veteraan was en Kirkland belerend toesprak, de wit geschminkte gezichten, de kofferbak vol cadeautjes en dat het uitdelen van briefjes van 100 door iemand van ' the gang' de ondergang werd.

Dead Presidents valt dan dus ook behoorlijk mee, als meer dan prima film met een meer dan prima Tate, Keith David en Terrence Howard die daar nog een stukkie slanker is. Al met al een meer dan prima film mede door de achtergrond kennis en met oog op het tijdsbeeld.