Farinelli (1994)

Van het leven van Farinelli, waarover niet al te veel bekend is, is een bijzondere en geslaagde film gecomponeerd.

Voor het dramatische effect zijn er heel wat feiten en omstandigheden verdraaid en erbij verzonnen; het komt het verhaal zeker ten goede. Het is sowieso de moeite waard om over het leven van Farinelli een film te maken. Het tekent toch een sfeer. Die sfeer is goed neergezet.

Er werd zeer aardig geacteerd, hoewel acteur Stefano Dionisi (als Farinelli) de zangstukken wel wat beter had kunnen instuderen (alleen een mond open doen is niet voldoende; mee-ademen had ook gekund bijvoorbeeld om het geloofwaardiger te maken). En... eerlijk is eerlijk (ik zeg het niet graag); Jeroen Krabbe zette G.F. Handel bijzonder sterk neer!

Wat mij betreft had de film mogen eindigen met Handels meesterwerk Lascia Ch'io Pianga; wat inderdaad op het juiste moment wordt ingezet, en door merg en been gaat. Maar op een of andere manier volgde er een (verzonnen) zelfmoordpoging van zijn (verzonnen) componerende broer en nog een (allicht verzonnen) bedscene... Het voegde niet zoveel meer toe...

Toch een dikke voldoende... en ooit nog eens zien.

3.5*

Dit is ook weer zo'n film dat ze nooit meer op tv tonen, maar 'k heb me er ook eens aan gewaagd. 'k wist trouwens niet dat het een Belgische film was.

'k vond het geen misse film. Niet dat 'k veel met opera of zo heb, maar 'k vond het toch mooie muziek en een fenomenale stem.

Het verhaal zelf was ook zeker niet slecht. Wel de nodige dramatiek, maar storend was het niet.

Verder zagen de kostuums en de aankleding er prima uit en was het acteerwerk ook prima.

Het is geen film om heel vaak te bekijken, maar 'k vond hem toch wel de moeite om eens gezien te hebben.

Soms redelijk zwaar melodrama vond ik. Maar je hoeft niet per sé van opera te houden om van deze film te kunnen genieten. De personages zijn voldoende uitgewerkt, al is elke dialoog in functie van zang- en muziekkunst. Ik kon wel meevoelen met Farinelli, die een bestaan leefde die zijn egoistische broer voor hem heeft uitgestippeld. De prijs die hij daarvoor moet betalen is bezegeld met een vreemd broederlijk pact. De neerbuigende Händl wordt door Krabbé vertolkt en vormt een onverzoenbaar conflictpunt tussen twee tegengestelde concepten van kunst. Niet slecht maar een beetje luchtigheid en ademruimte voor het publiek kon het nog beter maken. De zang is zonder meer bedwelmend.

Interessante film. Ik was me wel ergens bewust van het fenomeen 'castraatzanger', maar Farinelli zei me verder niets, dus ik had ook geen idee wat ik kon verwachten. De film heeft enkele schrijnende momenten voor de kijker in petto en Stefano Dionisi zet het titelpersonage sympathiek genoeg neer om met hem mee te leven. Ook de rest van de cast doet het naar behoren en de film slaagt erin het tijdsbeeld realistisch op de kijker over te brengen. Tegelijkertijd ligt het er dikwijls iets te dik bovenop, waardoor de overduidelijk geromantiseerde aanpak me soms uit de film haalde en het is bij vlagen iets te duidelijk waarneembaar dat Dionisi niet daadwerkelijk zingt, maar louter zijn mond openhoudt. Het zijn geen smetjes die de kijkervaring volledig verpesten, maar er desondanks wel voor zorgen dat het iets minder stevig is.

3*