Farinelli (1994)

Mag je eigenlijk alleen in de bioscoop zien als je optimaal van de muziek wil genieten.

Dat heb ik toch echt. Je kunt niet altijd geluk hebben met de sneak!

Met onze eigen Jeroen Krabbe als mijn favoriete componist: Georg Friedrich Händel.

Ik zag deze in 94 in de bioscoop en het is echt een fantastische film. Veel drama, volgens mij heb ik nog een traantje gelaten

Mooie film, mooi verhaal. Helaas doet de muziek, en zeker de zang me helemaal niks waardoor sommige stukken in de film me echt te lang duren.

Af en toe kreeg ik een flash van Freddie Mercury in mijn ogen, als ik deze man zingen. (en ik vind Freddie super)

Aardig, maar geen film die ik ooit nog een keer zou kijken.

Rocksterren als Prince en family, maar dan in de achtiende eeuw. Compleet met sex, drugs (morfine) en opera.

Soms beetje warrig. Wel een goed verhaal, waar een jongere regisseur een loepzuivere verfilming van kan maken.

Nu zwalkt het een beetje. Krabbe doet het best leuk. Kan best dat Händel zo' type geweest is. Zal mij niet verbazen.

Van het leven van Farinelli, waarover niet al te veel bekend is, is een bijzondere en geslaagde film gecomponeerd.

Voor het dramatische effect zijn er heel wat feiten en omstandigheden verdraaid en erbij verzonnen; het komt het verhaal zeker ten goede. Het is sowieso de moeite waard om over het leven van Farinelli een film te maken. Het tekent toch een sfeer. Die sfeer is goed neergezet.

Er werd zeer aardig geacteerd, hoewel acteur Stefano Dionisi (als Farinelli) de zangstukken wel wat beter had kunnen instuderen (alleen een mond open doen is niet voldoende; mee-ademen had ook gekund bijvoorbeeld om het geloofwaardiger te maken). En... eerlijk is eerlijk (ik zeg het niet graag); Jeroen Krabbe zette G.F. Handel bijzonder sterk neer!

Wat mij betreft had de film mogen eindigen met Handels meesterwerk Lascia Ch'io Pianga; wat inderdaad op het juiste moment wordt ingezet, en door merg en been gaat. Maar op een of andere manier volgde er een (verzonnen) zelfmoordpoging van zijn (verzonnen) componerende broer en nog een (allicht verzonnen) bedscene... Het voegde niet zoveel meer toe...

Toch een dikke voldoende... en ooit nog eens zien.

3.5*

Dit is ook weer zo'n film dat ze nooit meer op tv tonen, maar 'k heb me er ook eens aan gewaagd. 'k wist trouwens niet dat het een Belgische film was.

'k vond het geen misse film. Niet dat 'k veel met opera of zo heb, maar 'k vond het toch mooie muziek en een fenomenale stem.

Het verhaal zelf was ook zeker niet slecht. Wel de nodige dramatiek, maar storend was het niet.

Verder zagen de kostuums en de aankleding er prima uit en was het acteerwerk ook prima.

Het is geen film om heel vaak te bekijken, maar 'k vond hem toch wel de moeite om eens gezien te hebben.

Na bijna 20 jaar herzien en de 111 minuten vlogen voorbij, ook al was zoals Geno schrijft

het einde net iets te, omdat het (nageslachtelijke aan) deel van zijn broer grotendeels verzonnen is...

Matig vanwege het overdreven "Bouquet-reeks-avontuurtjes" gehalte.

[ De Franse schrijver Dominique Fernandez heeft over een der laatste Italiaanse castraten een mooie roman geschreven: 'Porporino'. ]

Soms redelijk zwaar melodrama vond ik. Maar je hoeft niet per sé van opera te houden om van deze film te kunnen genieten. De personages zijn voldoende uitgewerkt, al is elke dialoog in functie van zang- en muziekkunst. Ik kon wel meevoelen met Farinelli, die een bestaan leefde die zijn egoistische broer voor hem heeft uitgestippeld. De prijs die hij daarvoor moet betalen is bezegeld met een vreemd broederlijk pact. De neerbuigende Händl wordt door Krabbé vertolkt en vormt een onverzoenbaar conflictpunt tussen twee tegengestelde concepten van kunst. Niet slecht maar een beetje luchtigheid en ademruimte voor het publiek kon het nog beter maken. De zang is zonder meer bedwelmend.

Na ongeveer dertig jaar deze film teruggezien, en nog altijd een zeer boeiende film. Prachtige decors, mooie muziek en vooral uitstekende vertolkingen! Vooral Enrico Lo Verso en Jeroen Krabbe springen eruit. Aanrader! Vooral kijken in een bioscoop als je er nog eens de kans voor krijgt!

Keek mijn ogen uit, Franse zender TV Monde zond deze gisteravond uit en ik hield het maar kort uit, opgesmukt en nogal theatraal en overdadig. Als musicus met spec. barokmuziek, hoorde ik mooie muziek en herinnerde me dat ik als heel jong kind op muziekles oude opnames hoorde van de allerlaatste castraat en omdat ik wel doorhad hoe dat zat, erg eng en bizar. Bizar vond ik deze film ook, alweer dertig jaar oud. Op bevel van de kerk werden deze jongetjes eeuwenlang beschadigd, tegenwoordig is het al langere tijd een zangtechniek die subliem kan zijn (Andreas Scholl bijv. YouTube countertenor) waar Senesino de allerlaatste alt-castraat was, gelukkig!

Er wordt beschreven dat de laatste het leven van een popster leidde: ongeloofwaardig, juist opgedrongen, afgedwongen zwaar gehandicapt in mijn ogen

Deze film is als een slagroomtaart met veel te veel room en suiker.

Toch een goeie beoordeling, omdat er zeer veel zorg aan authentieke muziekuitvoering, kostuums en dialogen is verricht. Onthutsend beeld van de klassenmaatschappij toen.