The Halfway House (1944)

In de tijd waarin de Ealing-studios zich nog niet specialiseerden in (en beroemd werden met) klassieke komedies als The Lavender Hill mob, Kind hearts and coronets en The man in the white suit was dit één van de films waarmee ze de stap zetten van sociale drama's naar meer fantasie-georiënteerde films zoals het beroemde Dead of night uit 1945. The halfway house volgt op zich het bekende patroon van een groep mensen die elk een bepaald facet van de (Engelse) samenleving halverwege de Tweede Wereldoorlog "vertegenwoordigen" (een ontgoochelde dirigent, een frauderende opportunist, een rouwend echtpaar, een puberend meisje etc.), en dat iedereen een bepaald inzicht in zijn eigen problemen (en de mogelijke oplossingen daarvan) krijgt zal ook geen verbazing wekken, maar door de zorgvuldige opbouw en door de fraaie rol van Mervyn Johns (ook al de centrale figuur in Dead of night) als de waard krijgt de film toch een mooi mysterieuze sfeer.

        Bizar detail: in zijn autobiografie This is where I came in vertelt scriptschrijver T.E.B. Clarke dat Esmond Knight "had recently been invalided out of the Navy after being blinded in action"; hier speelt hij de voornoemde dirigent, maar het is absoluut niet te merken dat hij het licht in zijn ogen mist. ("he was later to recover his sight" en zou nog veel mooie rollen voor onder andere Michael Powell en Laurence Olivier spelen.)

        Voor moderne kijkers is The halfway house wellicht te traag, te oubollig, te moralistisch en/of te voor-de-hand-liggend, maar de film heeft een warm hart, een intelligent script en nog altijd een interessante boodschap. (Momenteel in z'n geheel op YouTube te vinden.)