Couleur de Peau: Miel (2012)

Een kleine, aangrijpende prent.

De film vertelt het biografische verhaal van Jung, die tevens ook regisseert. Je ziet mooie geanimeerde beelden en levensechte beelden door elkaar. De overgangen van de oude camerabeelden naar de animatie zijn knap gedaan.

Eigenlijk is dit een waargebeurd drama over een geadopteerde Koreaan die op zoek is naar liefde en genegenheid. Telkens vraagt hij zich af: 'word ik wel graag gezien?' Door deze identiteitscrisis rebelleert hij ook steeds meer, maar uiteindelijk wordt duidelijk dat dit een schreeuw is om aandacht.

Mooie film, die zeker een groter publiek verdient.

Mooi portret gaande over adoptie bekeken vanuit het standpunt van de geadopteerde. Blijkbaar zijn er in de jaren 60 vele Koreanen naar het westen gekomen wegens de toenemende conflicten in de regio. Jung is er eentje van en groeide op in een Belgisch gezin. Fijn om echte beelden verweven te zien met de animatie. De afwisseling is mooi en verfrissend. Je raakt dan ook extra betrokken als kijker met het animatiefiguurtje Jung.

Jung ligt in de knoop met alles en iedereen, en niet in het minst met zichzelf. Hij is erg expressief en werkt zich voortdurend in nesten. Hij heeft het moeilijk zijn roots te erkennen en wou aanvankelijk niet veel weten van zijn geboorteland of afkomst. Later ontwikkelde hij toch interesses in de oosterse sferen zoals zijn obsessie voor Japan.

In de film werd mooi weergegeven dat Jung zich lang nergens heeft thuis gevoeld. Niet als Koreaan, maar ook niet als Belg. Schrijnend waren de botte en onverschillige opmerkingen van de grootmoeder die Jung niet als deel van het gezin beschouwde. De soms harde opmerkingen van de ouders gebeurden in een woede-uitbarsting, maar zoals de mama zei heeft Jung een stuk van haar hart veroverd. Mooi!