Violeta Se Fue a los Cielos (2011)

Violeta Se Fue a los Cielos won de prestigieuze World Cinema Grand Jury prijs op het Sundance festival 2012.

Vanaf 28 juni in de bioscoop (Cinemien)

Verwacht geen klassieke en / of keurige chronologische vertelling van het leven van Violeta Parra - ze wordt ook wel de Edith Piaf van Chili genoemd - maar eerder een impressionistische biografie waar gedachten, dromen en 'belangrijke' gebeurtenissen in haar leven door middel van een associatieve beeld- en geluidsmontage door elkaar heen worden geweven zonder al te veel uitleg. Dit is dus een andere aanpak, dan de gewoonlijk, door Hollywood gedomineerde, chronologische manier waarop biografieën meestal worden verteld. Heel bijzonder!

Zoals Verhoeven hiervoor aangaf is er geen sprake van een chronologisch verhaal. Sleutelmomenten uit het leven van de zangeres met een sterke persoonlijkheid, die politiek stelling nam en vol tegenstrijdigheden en rauwe emoties zat, worden getoond aan de hand van een interview uit 1962 en herinneringen van haar zoon. De biografie, vol met Chileense folkmuziek, komt authentiek over, is intens en boeiend, maar ook te lang. Deze film was de Cileense inzending voor de Oscars 2012.

Het is een behoorlijk pareltje. Niet eerder vermeldt pluspunt vond ik het prachtige stukje krakende sound design. Of wat te denken van die prachtige close-up van de ogen van Violeta....

Bijzondere biografie.

Het levensverhaal van de beroemde Chileense zangeres Violeta Parra wordt op bijzondere wijze opgetekend door regisseur Wood. Zo wordt haar biografie vervlochten met flashbacks en droomachtige sequences. Dit verwart, maar wel op prettige wijze. Het geeft het verhaal van de vrouw die de Chileense volksmuziek domineerde, een surrealistisch tintje. En het moet gezegd, door de prachtig geschoten beelden wordt de ervaring nog iets intenser. Aan klasse geen gebrek.

Francisca Gavilán speelt op zeer overtuigende wijze, evenals de rest van de cast, maar het verhaal zweeft een beetje voort. Nicanor Parra word grotendeels vermeden, maar wat echt opvalt is dat het grote succes amper tot uiting komt. Hierdoor is het contrast met de diepe dalen minder schril. De link met de latere sociaal-politieke beweging ontbreekt en er wordt überhaupt weinig informatie over de enorme stempel die ze heeft gedrukt op de muzieksoort vrijgegeven. Het geeft een vertekend beeld van een talentvolle vrouw die haar depressies uiteindelijk niet kon onderdrukken.

Het tipje van de sluier, daar blijft het bij. De relatie met haar dochter, het debacle van haar theater en de liefde van haar leven; echt duidelijk wordt helemaal niets. Wat rest is het visuele imponeren van de regisseur en de charismatische actrice. Gelukkig wordt er minder bezuinigd op de liedjes van Parra. Dat zij de basis legde voor een nieuwe stroming binnen de volksmuziek gelooft men direct; de liedjes zijn fenomenaal. Toch is het jammer dat de film meer vraagtekens achterlaat dan dat je zou verwachten en enige voorkennis noodzakelijk lijkt. Juist het ontbreken van informatie draagt bij aan deze aparte ervaring, maar men slaat daar net iets teveel in door.

Redelijk.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

Ik ken Violeta Parra niet, en ik kan niet zeggen dat ik ze na het bekijken van deze biografische film nu wel ken.

Integendeel, de film heeft me totaal niets wijzer gemaakt.

Het ontbreken van de chronologie in de film maakt dat alles heel verwarrend is.

Neen, ik houd niet van deze aanpak, sorry voor de liefhebbers.