The Rambler (2013)

Geestige nachtduivel,

Buitengewoon droogkomische freakshow dat ons stoere hoofdpersonage regelrecht door hell sleept. Met enige zelfspot wordt het avontuur aangegaan en vele wenkbrouwen worden gefronst door zowel hij als ik, want opmerkelijk is het allerminst. Volstrekt doorgeslagen personages, met elk zo hun kijk op dood en verderf, en is het dat niet, dan is het wel een overdreven cynische blik naar de horrortunnel van het lijdend voorwerp. Geeft ook niet, ze kunnen er beiden om lachen.

Een kettingrokende ex-gevangene met beduidend slecht karma is best vermakelijk; beetje trekkerig af en toe, ook een wat overdreven cowboy sfeertje, maar dat lijkt er allemaal bij te horen, past bovendien best goed binnen het contrast van de film. Opvallend en excessief edit-werk, een filtertje, en ook nog een paar kleurtjes, prima toch.

3.5*

Net iets minder vreemd dan The Oregonian, maar dat zegt in dit geval niet zoveel. Hooguit is het plot in deze film iets duidelijker.

Een duidelijk plot op zich, zoals hierboven beschreven. Een cowboy (al vind hij zichzelf absoluut geen cowboy) komt net uit de gevangenis en op weg naar huis leest hij een brief van zijn broer. Deze vraagt of hij een tijdje bij hem wil komen wonen. Een roadtrip volgt en gaandeweg verliest The Rambler ergens zijn verstand. Of ligt het aan ons als kijker? Die psychologische verwarring is blijkbaar iets waar Calvin Reeder het graag over heeft. Een makkelijk excuus misschien om een psychedelische nachtmerrie film te maken, maar als een taxichauffeur in het midden van de film opeens een deel van de essentie van het verhaal blootlegt blijkt dat Reeder heel goed controle heeft over zijn nachtmerrie.

Alle elementen van zijn vorige film zijn weer aanwezig, dus de Lynch en Wingard vergelijking blijft staan. Echter de man heeft in 2 films al zo’n eigen stijl te pakken dat vergelijkingen niet nodig zijn.
De soundtrack bestaat uit slide-gitaar, stukjes radio, drones en static. Static die in de montage wordt doorgevoerd, aangezien het beeld soms gewoon compleet wegdraait, alsof er een magneet naast je beeldscherm zou liggen. Qua cameragebruik is het dit keer wel wat verzorgder, waar de vuile 16mm look is omgeruild voor haarscherp beeld en prachtige shots. Langgerekte shots die wel een beetje doen denken aan “Paris, Texas” en ook de setting (gefilmd in New Mexico) sluit daar bij aan.

Qua uitwerking is dit een langzaam op gang komende nachtmerrie. Eerst licht vreemd, droogkomisch en soms wat gewelddadig. Het kale landschap, de droge humor, abrupt geweld en het trage tempo zorgen niet gelijk voor een heel beangstigend gevoel. Echter naarmate de film vordert wordt het alsmaar vreemder, psychedelischer en ook meer nachtmerrieachtig. Uiteindelijk bevat de film wat scènes die me vannacht zeker zullen achtervolgen in onrustige koortsdromen.

Reeder heeft echt een draadje los, waarschijnlijk meerdere en gelukkig maar. Een issue als vrouwenhaat zie ik wel in de film terugkomen, maar is niet de focus en ook zeker niet heel belangrijk. Ik geloof sowieso niet dat de film bezig is met moraal verwerpelijke issues aan te kaarten, daarvoor is het waarschijnlijk veel te veel bezig met zijn eigen nachtmerrie. Hoewel een dergelijk standpunt wel hoort bij de opvattingen van sommige inwoners in dat gebied van Amerika, dus toeval is het ook niet.

Vraag ik mezelf nog even af waarom deze film nu al meer stemmen heeft dan zijn voorganger. Het is waarschijnlijk te wijten aan meer recensies en het feit dat Anchor Bay achter de dvd distributie zit. Waarom zo’n grote maatschappij een dergelijk grote gok neemt door dit uit te brengen snap ik ook niet. Rijk zullen ze er in ieder geval niet van worden.

Een beetje hetzelfde als bij de voorganger, kleine aanrader voor users als Reinbo, Jeroentjuhhhhh, Black Math, Observator, misschien Onderhond(hoewel het daarvoor misschien te campy is?) en ieder andere user die een psychedelische nachtmerrie roadmovie wel ziet zitten.

Sterk spul!

Wat mij betreft (tot nu toe) één van de meest verrassende films van het jaar.

Ben het grotendeels met de drie laatste comments eens en heb er weinig aan toe te voegen. Moest bij deze film ook sterk aan een mix van Lynch en Wingard denken, al doet zowat elke surrealistische film me wel aan Lynch denken. Vooral omdat hij simpelweg de meest vooraanstaande regisseurs is op dat gebied.

Zonde dat zowel the Oregonian en the Rambler vooralsnog zwaar ondergewaardeerd worden, maar het stemt me positief om te zien dat beide films op MovieMeter toch door een aantal mensen wél op waarde wordt geschat. Ik begrijp ook wel dat het niet ieders kop thee is, maar dat beide films een mager viertje (op de schaal van tien) doen scoren is toch in en in triest... (Stond de naam Lynch onder deze titels, dan liep waarschijnlijk een hele meute ‘filmfans’ erachteraan). 8/10

Haha WTF was dit zeg! .

Erg goede film van Reeder. Ik vond 'm toch al beter dan The Oegonian, die eveneens gister zag. Filmisch toch net wat sterker op elk vlak terwijl Reeder uit een zelfde vaatje tapt. Mulroney is echt perfect als The Rambler. Heerlijk droge gezichtsuitdrukking ook en de kurkdroge en flauwe humor zijn echt geweldig. Watch out for his left hook . Zo zijn er legio voorbeelden. Na het hilarische begin shift het steeds meer naar weirdness die zijn weerga niet kent. Voor mijn gevoel soms iets te veel weirdness maar nou net die enorme overkill maakt dit denk ik zo leuk. Op een gegeven moment sleept het wel een beetje maar echt zoveel geks gezien dat dat de pret niet mag drukken.

Echt een aaneenschakeling aan weirde personages, die zo uit een Miike weggelopen lijken te zijn. Erg bevreemdende score ook die het totaalplaatje compleet afmaken. De outback setting en de aaneenschakeling aan weirde karikaturen maken dit toch wel erg aangename cinema. Dit soort films werken als roadmovie toch wel het beste. Unieke ondefinieerbare cinema, lang geleden dat ik zo hard gelachen heb en tegelijk gegrepen ben door de broeierige sfeer. Ik zei het al veel vaker maar wat een filmjaar is dit.

Reeder's roadtrip.

Dat sommige mensen regisseur Calvin Reeder inmiddels in een adem noemen met filmmakers als Adam Wingard en David Lynch is niet geheel verwonderlijk. Naast het feit dat menig mens dol is op hokjes, zit er in dit geval ook wel wat in. Vernieuwend lijkt gelukkig toch het sleutelwoord. De kijker lift mee op de schouders van Dermot Mulroney, die tijdens een reis naar zijn broer de meest bizarre zaken meemaakt. De film wordt, visueel gezien, op zeer prettige wijze voorgeschoteld aan de kijker, die al snel het gevoel krijgt dat het woord 'roadtrip' behoorlijk de lading dekt. Met name het tweede deel ervan.

Geweldig.

Ok, WOW!!!

Waar zal ik eens beginnen....

Wat ik hier als eerste bij dacht: Iedere filmliefhebber zal nog zo wel eens ideeën in zijn hoofd hebben voor een eventuele eigen film, en dat verwerken ze dan met dingen, beelden, momenten of achtergronden die ze flink hebben geinspireerd.... maar dan het verhaal nog... Overduidelijk is Calvin Reeder (waarvan The Oregonian verdoeme gewoon bijna niet te krijgen is) ook zo'n, door de maatschappij omschreven, weirdo die lekker speelt met zijn gedachtes en inspiraties, die een van zijn raarste elementen en trips die zo uit een koortsdroom weggelopen konden zijn wilde verwerken in een film, waarvan de inspiraties van de Amerikaanse woestijnlocaties met stoffige dorpjes, lange wegen en de stilte van de locatie blijkbaar nog net iets belangrijker is dan zijn achterliggende ideëen.

En hoe dat word uitgewerkt kan gewoon niet beter. Gooi David Lynch(!), Oliver Stone met U Turn, en Wim Wenders met Paris Texas in de blender met het hoge Indie gehalte en bijna alle shots wat een perfecte roadmovie kan bevatten en je krijgt The Rambler, dat gaat over een best wel stoer uitziende wannabe cowboy die net uit de gevangenis komt. Het bliepje die hij vervolgens in de lucht ziet zit ook gewoon tussen zijn 2 oren en dat beloofd ons dat dit een heel andere roadmovie gaat worden. Al is dit toch echt wel veel meer dan dat ik verwacht had. Hij dwaalt eerst een beetje van dorp naar dorp, om eerst zijn vrijheid te vieren met zijn gestoorde vrienden, vervolgens werken in een Pawn Shop met een mokkig dametje, een fles achterover kiepen om in slaap te kunnen vallen onder een autowrak en vooral spelen met zijn gedachtes. Dan krijgt hij een brief van zijn broer, en dan is het tijd om verder te gaan.

En hier volgt dan gewoon de ultieme roadtrip van je leven, wat ook steeds weirder, zieker en enger wordt en Reeder schetst hier toch echt wel alleen maar een wereld neer waar alleen maar gestoorden in lijken te leven. Het begint nog grappig met die ene ouwe gek die mensen ontvoerd voor een experiment met een dodelijke afloop, zodat hij ze vervolgens kan mummificeren (wat ook zijjn verzameling is), tot dat groepje maffialui, tot een vrouwenhatende taxichauffeur, en ander verknipt volk. Met de hallucinaties van "The Rambler" wil de film ook lekker bizar en zelfs dood en dood eng worden. Die scene in dat huis met die gezelschap lijkt ook zo uit een David Lynch film te zijn weggelopen en vond ik ook een behoorlijke hoogvlieger. Verder ook nog een paar strakke Chris Cunningham achtige shots en die 0,1 seconde shots (die je kan zien als je de film op Slo-mo zet) in combinatie met de scene's op de wegen tijdens een rit, vond ik ook erg goed. En ja, het word ook bizarder;er komen zelfs (langdurig kotsende) mutanten in voor. En er is ook een beetje plaats voor romantiek, al gooien die hallucinaties over"The Girl" wel behoorlijk veel roet in het eten. Die ongeluk-scene (was dat "The Girl"? was echt te schrijnend om te zien. The Rambler gaat ook heel erg diep in de gedachten van de kijker.

En dan is de hamvraag: Wat gebeurde er nou echt en wat gebeurde er nou tussen de oren van "The Rambler"? Sommige scenes zijn overduidelijk en de andere weer niet.

Dit was voor mij echt een van de bizarste en fascinerenste kijkervaringen in mijn leven. Ik ben gek op roadmovies, maar dit was er toch wel een van de andere kant waarbij Reeder toch echt erg veel aandacht aan besteede. Gewoonweg perfect! Net zoals de vele prachtige shots van New Mexico en de wisselende montage waar lekker mee gespeeld word, en uiteraard ook nog de afwisselende maar toepasselijke soundtrack dat variëerd van typische roadmovie gitaargepengel tot drones en agressieve nachtmerrie achtige halen langs de gitaar. De trip van je leven!

Ja, mensen... de onderklasse mensen zijn geen mietjes, ook niet in de filmwereld.

5,0*

De nachtmerrie van een cowboy, behalve dat hij zichzelf geen cowboy vindt, ondanks zijn hoed, zonnebril, gitaarkoffer en eeuwige sigaret. Een échte cowboy zou zich trouwens nooit met een fiets verplaatsen of zich uit zijn eigen huis laten gooien door een vrouw. Het maakt van hem een even sullig als enigmatisch personage, dwalend over de eindeloze snelweg, gedrenkt in zweet, stof en zonneschijn. The Rambler is een goede film, een roadmovie die zich van de ene vreemde gebeurtenis naar de andere sleept, bevolkt door rare snuiters en een bloedmooie vrouw. De verschillende gebeurtenissen houden geen verband met elkaar, behalve dat ze allen deel uitmaken van een langgerekte koortsdroom. Dat laatste wordt weerspiegeld in de dialogen, de soms lome dan weer flitsende beeldvoering en een mengeling van country, ambient en ruis als soundtrack. Bij vlagen verrassend grappig op een ongemakkelijke manier en soms ook lekker smerig of gewoonweg bizar. Het enige minpunt aan deze surrealistische roadtrip is dat de tijdspanne tussen dergelijke gebeurtenissen soms te lang is. Het mag nog iets compacter en iets meer gedurfd wat mij betreft, maar dat dit een cultklassieker in wording is staat nu al buiten kijf.

Heerlijk.

'A quiet drifter leaves prison, finds home on the road', zo beschrijft IMDB deze film. Het zou zomaar kunnen duiden op een rustig drama over de moeilijke re-integratie in de samenleving na een lange celstraf. Of op een romantische roadmovie. Hoewel het niet gelogen is dat The Rambler een weinig spraakzame man ten tonele brengt die de gevangenis mag verlaten, gaat de film toch een heel andere richting uit. Het is een beetje alsof je zou zeggen dat Mulholland Dr. gaat over 'een vrouw die na een auto-ongeluk wordt opgevangen door een jonge actrice'. Niet echt fout, maar het dekt de lading toch niet helemaal.

Geen alledaagse film dus, maar wat is het dan wel? Het eerste deel deed me een beetje denken aan Quentin Dupieux’ Wrong, zij het dat hier iets meer vuile randjes aan zitten. Wanneer ‘The Rambler’ (alle belangrijke personages in de film zijn overigens naamloos) zoals gezegd de gevangenis mag verlaten, krijgt hij van z’n broer het voorstel bij hem op de ranch te komen werken. Al liftend trekt hij op pad , waarbij hij enkele bizarre personages ontmoet en in een aantal absurde situaties terechtkomt. Waar we ons in het begin echter nog in een licht bevreemdende droom lijken te bevinden, evolueert die toestand meer en meer naar een regelrechte nachtmerrie.

Reeder heeft de touwtjes gelukkig strak in handen en laat hier z’n regietalent toch wel blijken. De opbouw is sterk en de humor en weirdness perfect gedoseerd. Ook audiovisueel mag Reeder wel wat pluimen op z’n hoed steken. Visueel valt vooral het kleurgebruik op, waarbij vooral de kleur groen erg dominant aanwezig is. Ook de momenten dat er heel even een storing lijkt te zijn op het beeld dragen bij aan de vreemde ervaring. Dat doet trouwens ook de soundtrack, die varieert van countrysongs tot drone-achtige stukken maar altijd mooi aansluit bij de scène.

Geweldige filmervaring, deel met veel plezier 4* uit. Reeder zet zich hier echt mee op de kaart, regisseur om in de gaten te houden.

The rambler

Na de positieve reacties maar eens aangezet. In eerste instantie dacht ik, waar gaat dit naartoe? Andwoord; nergens! Maar toch is de film wel boeiend en vrij apart zal ik maar zeggen! Heb om sommige dingen echt gelachen!

Het Acteerwerk van onze hoofdrolspeler is buitengewoon goed. Hij zet zijn rol erg goed neer als introverte, gevoelloos type. Petje af.

Het verhaal mag dan vrij vaag zijn, de uitwerking is erg goed.

De gore zag er prima uit

Met al een aparte maar leuke film om eens te bekijken! Ik geef het 3*

Ik ben niet blown away, maar het kijkt lekker weg. De dromerige sfeer geeft een bevreemdend effect aan de horror elementen, wat de film wel uniek maakt. Al zie ik wel duidelijk Lynch elementen verpakt in een eigen jasje, die daar een beetje aan meehelpen. De montage is nogal experimenteel en vernieuwend wat wel wat heeft, al vind ik het soms een beetje overmatig en irritant. Al met al 3.5* toch zeker wel waard.

Elementen van Lynch en Cronenberg in deze aparte film. Horror? Tja, misschien wel. Thriller? Helemaal niet. Komedie? Werkte toch niet voor mij... Ik hou niet echt van dit soort dromerige films. Het moet al helemaal goed zitten om mij te bekoren. Maar over het algemeen is dit soort trip-films zover weg dat het gewoon saai wordt. Ik kan hier niet echt iets mee. Ik had na een tijd echt iets van 'waar zit ik nu naar te kijken'. Zal best z'n publiek hebben, maar ik hoor daar niet bij.

Heerlijk geflipte film.

Ik maakte me, alvorens ik de film keek, wel een klein beetje zorgen. Heb doorgaans een broertje dood aan dat hele cowboygedoe, maar gelukkig geeft deze film er toch een ander soort invulling aan.

De vergelijking met Lynch is hier al meerdere malen getrokken, en het is zeker geen vreemde. Deed me uiteindelijk het meest denken aan een soort Wild at Heart, maar dan moderner, tevens met veel meer (audio)visuele flair. Aanvankelijk wordt de toon van de film al gezet, en naarmate deze nachtmerrie vordert wordt het allemaal alleen nog maar gestoorder. Een aantal geweldige scenes vloeien daaruit voort, zoals de boks-scene, en de scene met dat kruipende gedrocht.

De soundtrack is zeer sfeervol, visueel ook meer dan oké, al had het al met al misschien net wat meer mogen zijn. Heeft wellicht ook te maken met het feit dat de setting me, zoals gezegd, niet zo nauw aan het hart lag. Gelukkig doet het weinig afbreuk aan de film, aangezien het gecompenseerd wordt door de editing, en de nachtmerrie-achtige sfeer er niet echt onder te lijden heeft. Verder een grappige rol van Mulroney, één van de eerste keren dat een cowboy personage zo goed te pruimen valt.

Erg gaaf tripje dus, met veel vakmanschap in elkaar gezet. Kleine 4,0*.

Lastig om te verwoorden wat dit nu precies is. Heb hier in ieder geval erg van genoten.

Een combinatie van vele verschillende stijlen en invloeden. Lynch, Cronenberg, Wenders (deed me af en toe wat denken aan Paris, Texas) en vele andere invloeden in deze film. Daarin is het Lynch element heel erg aanwezig en gaat het zelfs nog een stapje verder. In het begin is het al duidelijk dat je niet naar een gewone roadmovie gaat kijken. De editing zorgt voor een behoorlijk "jarring" effect. Dit in combinatie met de geweldige sound design. En die geweldige editing en sound design blijft de gehele film aanhouden. Ook visueel is het erg verzorgd. Een hoop vreemde beelden, mooi gebruik van kleuren, prachtige locaties. Alles om een zo bevreemdend mogelijke sfeer neer te zetten. En dat is zeker goed gelukt. De muziek helpt ook nog eens mee om het zo eigenaardig te maken.

Verhaal, voor zover je het dat kunt noemen is best ok. maar bijna niet van belang hier. Het is meer een leidraad voor een reeks van gebeurtenissen op de weg van een cowboy die eigenlijk geen cowboy wil zijn. Die gebeurtenissen zijn heel variërend. Het begint allemaal als een heerlijke road movie waarin The Rambler in enkele bizarre situaties terecht komt, om uiteindelijk te eindigen in een ware nachtmerrie. En het is vooral te danken aan het audio/visuele en het acteerwerk van Mulroney dat dit zo goed overkomt.

The Rambler is echt zo'n film die je moet ervaren. Het is lastig om aan te geven waar het nu over gaat en wat het doel is. Als dat er al is. Zeker eentje die in aanzien zou kunnen stijgen.

Dermot Mulroney speelt wel een coole rol en sommige gore scènes mogen er best wezen. Maar dan heb je het ook wel gehad met deze roadmovie die eigenlijk qua verhaal niks te bieden heeft. Veel saaie momenten dienen zich aan en je vraagt je af waarover deze crazy trip überhaupt gaat. Een mysterieuze of dromerige film kan ik best ook wel eens smaken, maar het moet nog iets zijn. 3/10

Duidelijk geïnspireerd door David Lynch fabriceert regisseur Calvin Reeder een film vol surrealistische scènes die je als kijker het beste kunt bekijken met inzet van al je geestelijke buigzaamheid en fantasie. Zonder die hulpmiddelen is er geen reet aan, want zonder die hulpmiddelen is de spirituele trip van Reeder maar op weinig momenten te volgen. Zelfs met hulpmiddelen is de zoektocht naar begrip soms tevergeefs. Als kijker heb je het moeilijk, maar als kijker heb je het ook erg leuk.

In het begin van de film is het surrealisme nog afwezig. De scènes kloppen met de normale wereldse waarneming. En dan is het er opeens. Opeens gedragen de personages zich ietwat merkwaardig. Opeens zijn handelingen niet meer het gevolg van de rede. Opeens ziet de wereld er iets anders uit. Het verhaal speelt zich opeens af in een vreemdsoortig universum waar de dingen net even anders gaan en net even anders worden beleefd. Opeens worden talrijke warrige flashbacks, abstracte visioenen en bloederige belevenissen van hoofdpersonage ‘Rambler’ in het verhaal ingebed. Onwerkelijke en bizarre hersenspinsels die worden vertaald en weergegeven in prachtige beelden. Rauw en surrealistisch.

Een rode draad is in de mix aan visioenen, tijdsprongen, inktzwarte humor en heftige splatterscènes moeilijk te vinden. Logica ontbreekt. Vraagtekens zijn er des te meer. Duidelijk is dat de film een roadtrip laat zien die langs merkwaardige stops en vreemdsoortige personages voert. Stops die haltes lijken op de weg naar de hel. En personages die zonder uitzondering uit de kelders van een gekkengesticht lijken te zijn geplukt.

Dermot Mulroney houdt stand in deze ongeordende en onvoorspelbare (onder)wereld. Als rambler ondergaat hij zijn noodlot. Schouderophalend en emotieloos sjokt hij voort. De reden waarom blijft duister. Het antwoord komt echter. Op het eind. Een duidelijk antwoord voor de rambler. Het geeft hem gemoedsrust. Voor de kijker ligt dat anders. Die is minder stoicijns en emotieloos. Die zit op dat moment nog middenin in de verwerkingsfase.

'The Rambler' is een prachtfilm en een prachtpersonage.

Voordat deze film uit kwam was er in 2008 al een korte film over de 'The Rambler' en daarin stelt de mummie-verzamelende professor die dromen van mensen opneemt op VHS-tape, vast dat de snelweg een vreemde plek is en als je daar voldoende tijd doorbrengt, je ook best wat meemaakt. Vijf jaar naderhand is die korte film uitgegroeid tot een lange speelfilm. Waarin we naast elementen uit de korte film ook andere gekke ontmoetingen van die naamloze man te zien krijgen.

Wat deze film precies is, is gewoon niet uit te leggen! Een begin of een einde is er niet echt in deze roadmovie, je duik gewoon in het leven van "The Rambler" En zijn belevenissen variëren van donker, tot gruwelijk, van grappig tot avontuurlijk. Alles wat er gebeurt, gebeurt gewoon. Nu brengen ze dit als een horrorfilm (omdat het vermoedelijk nergens anders past) maar ik heb meerdere keren flink moeten schaterlachen! Het heeft van die fijne verwrongen humor; als een zieke nachtmerrie of de koortsdroom van een schizofreen. Dus zwarte komedie past hier misschien ook goed? Wat de regisseur je met deze film wil vertellen, geen idee maar of dat echt nodig was?

De film is gewoon één grote mindf * ck zonder rijm of reden maar voor mij voelde het als een soort kledingstuk wat je aantrek en direct perfect past. Maar tja... is dat kledingstuk een maatje te groot of te klein... en zo is het ook met de ervaring van elke kijker, het is vooral afhankelijk van je filmische geduld en tolerantie, hoe goed je deze film ga vinden. Echter denk dat niemand kan ontkennen dat filmmaker Calvin Lee Reeder vindingrijk was met zijn ideeën!

Vermakelijke film waarin Dermot Mulroney veruit één van zijn beste rollen speelt, zeker aangezien hij de vrijheid en het plezier krijgt om actief wat met zijn figuurtje aan te vangen. Aan regisseur Calvin Reeder vervolgens de taak om de situaties eromheen leuk in te richten, maar dat komt slechts gemengd succesvol van de grond. De eerste helft kent gelukkig een gezonde dosis humor die goed wordt vermengd met de western-omgeving, waarin heel af en toe een bruggetje wordt ontworpen naar horror. De tweede helft is beduidend anders van aard, waarin Reeder actief op zoek gaat naar een ware beleving en daarbij verwatert het narratief naar bijzaak. Ondanks wat leuke effecten komt dat echter niet helemaal van de grond. Het is allemaal absurd genoeg, maar visueel niet compact en strak genoeg om de kijker te voorzien van écht indrukwekkende invalshoeken. Hierdoor is een film als The Rambler niet geheel geslaagd, maar wel actief "iets anders" en daardoor best entertainend.