The Rambler (2013)

Een enigszins ongewone film van deze regisseur. Deze onsamenhangende roadmovie, met de ingrediënten vrouwenhaat, homofobie en domme boeren, is een mix van horror en komedie. Een merkwaardig, macaber, surrealistisch, alelig, inconsequent en in mijn ogen zinloos verhaal met zowel smerige als melodramatische elementen. De grappen konden mij niet bekoren: ik vond ze niet leuk. Maar waarschijnlijk moet je er van houden.

YouTube - The Rambler Official Trailer 1 (2013)

"Als je denkt alle gekkigheid al gezien te hebben ".

Wat is dit een vage/maffe film zeg(i liked it).

Ik begin met een mooie buiging voor

Dermot Mulroney en 3 solide sterren.

Slechte B film met een achterlijk en slaapverwekkend verhaal. Die 97 minuten zijn veel te lang voor troep als dit. Ik val niet snel in slaap maar bij deze film lag ik echt bijna te pitten. De special FX zien er ook niet uit voor een film uit 2013. Zonde van de tijd. 1 ster

Inderdaad een zinloos verhaal dat nergens heen gaat.

Wat een draak van een film zeg....zonder lsd is deze film echt niet te doen denk ik...

HALVE TAMME moet jij mij niet iets vertellen

Een biecht afleggen doe ik alleen als één van deze twee punten zich voordoet :

1) Alleen op de dagen die met een T beginnen.

2) Als de zon en maan in een richting staan.

Dus je moet nog even wachten.

Wil je een film zien die echt helemaal nergens over gaat ?

Dan moet je deze gaan zien. Puur 100 procent eerste kwaliteit niets.

Fantastisch, dat iemand het voor elkaar krijgt om meerdere mensen

aan zoiets wazigs mee te laten doen. En ook nog iemand die het betaald

heeft .... whoehahahaha ! die IEMAND, dat is de echte meester.

Een dikke 0.5 stem, voor het bewegen enzo in de film.

1 ster voor het lef om dit voor elkaar te krijgen , en voor de rest : you have been warrned!

Geestige nachtduivel,

Buitengewoon droogkomische freakshow dat ons stoere hoofdpersonage regelrecht door hell sleept. Met enige zelfspot wordt het avontuur aangegaan en vele wenkbrouwen worden gefronst door zowel hij als ik, want opmerkelijk is het allerminst. Volstrekt doorgeslagen personages, met elk zo hun kijk op dood en verderf, en is het dat niet, dan is het wel een overdreven cynische blik naar de horrortunnel van het lijdend voorwerp. Geeft ook niet, ze kunnen er beiden om lachen.

Een kettingrokende ex-gevangene met beduidend slecht karma is best vermakelijk; beetje trekkerig af en toe, ook een wat overdreven cowboy sfeertje, maar dat lijkt er allemaal bij te horen, past bovendien best goed binnen het contrast van de film. Opvallend en excessief edit-werk, een filtertje, en ook nog een paar kleurtjes, prima toch.

3.5*

Net iets minder vreemd dan The Oregonian, maar dat zegt in dit geval niet zoveel. Hooguit is het plot in deze film iets duidelijker.

Een duidelijk plot op zich, zoals hierboven beschreven. Een cowboy (al vind hij zichzelf absoluut geen cowboy) komt net uit de gevangenis en op weg naar huis leest hij een brief van zijn broer. Deze vraagt of hij een tijdje bij hem wil komen wonen. Een roadtrip volgt en gaandeweg verliest The Rambler ergens zijn verstand. Of ligt het aan ons als kijker? Die psychologische verwarring is blijkbaar iets waar Calvin Reeder het graag over heeft. Een makkelijk excuus misschien om een psychedelische nachtmerrie film te maken, maar als een taxichauffeur in het midden van de film opeens een deel van de essentie van het verhaal blootlegt blijkt dat Reeder heel goed controle heeft over zijn nachtmerrie.

Alle elementen van zijn vorige film zijn weer aanwezig, dus de Lynch en Wingard vergelijking blijft staan. Echter de man heeft in 2 films al zo’n eigen stijl te pakken dat vergelijkingen niet nodig zijn.
De soundtrack bestaat uit slide-gitaar, stukjes radio, drones en static. Static die in de montage wordt doorgevoerd, aangezien het beeld soms gewoon compleet wegdraait, alsof er een magneet naast je beeldscherm zou liggen. Qua cameragebruik is het dit keer wel wat verzorgder, waar de vuile 16mm look is omgeruild voor haarscherp beeld en prachtige shots. Langgerekte shots die wel een beetje doen denken aan “Paris, Texas” en ook de setting (gefilmd in New Mexico) sluit daar bij aan.

Qua uitwerking is dit een langzaam op gang komende nachtmerrie. Eerst licht vreemd, droogkomisch en soms wat gewelddadig. Het kale landschap, de droge humor, abrupt geweld en het trage tempo zorgen niet gelijk voor een heel beangstigend gevoel. Echter naarmate de film vordert wordt het alsmaar vreemder, psychedelischer en ook meer nachtmerrieachtig. Uiteindelijk bevat de film wat scènes die me vannacht zeker zullen achtervolgen in onrustige koortsdromen.

Reeder heeft echt een draadje los, waarschijnlijk meerdere en gelukkig maar. Een issue als vrouwenhaat zie ik wel in de film terugkomen, maar is niet de focus en ook zeker niet heel belangrijk. Ik geloof sowieso niet dat de film bezig is met moraal verwerpelijke issues aan te kaarten, daarvoor is het waarschijnlijk veel te veel bezig met zijn eigen nachtmerrie. Hoewel een dergelijk standpunt wel hoort bij de opvattingen van sommige inwoners in dat gebied van Amerika, dus toeval is het ook niet.

Vraag ik mezelf nog even af waarom deze film nu al meer stemmen heeft dan zijn voorganger. Het is waarschijnlijk te wijten aan meer recensies en het feit dat Anchor Bay achter de dvd distributie zit. Waarom zo’n grote maatschappij een dergelijk grote gok neemt door dit uit te brengen snap ik ook niet. Rijk zullen ze er in ieder geval niet van worden.

Een beetje hetzelfde als bij de voorganger, kleine aanrader voor users als Reinbo, Jeroentjuhhhhh, Black Math, Observator, misschien Onderhond(hoewel het daarvoor misschien te campy is?) en ieder andere user die een psychedelische nachtmerrie roadmovie wel ziet zitten.

The Oregonian (2011) stond dankzij Inland Rabbit al eventjes op mijn lijstje, maar na zijn berichtje hier eerst maar gelijk deze opgesnord, die inderdaad dankzij Anchor Bay makkelijker is te verkrijgen.

Eigenlijk niks toe te voegen aan IR's bericht. Af en toe sleept de film wellicht wat, waardoor ik het bij vier dikke sterren houd. De licht over de top humor is vooral echt genieten. Als een vrouw in een auto voor dat apparaat met die 'mummies' zit en zegt: you belong in jail, waarna ze wegrijdt en daarachter plotseling zo'n dronken kerel goedlachs uit zijn wagen komt stappen en het wel even wil proberen

Er komen steeds meer MM-gebruikers bij die The Rambler (2013) kunnen waarderen.

Zelf heb ik hem net herzien,één volle ster erbij.

Sterk spul!

Wat mij betreft (tot nu toe) één van de meest verrassende films van het jaar.

Ben het grotendeels met de drie laatste comments eens en heb er weinig aan toe te voegen. Moest bij deze film ook sterk aan een mix van Lynch en Wingard denken, al doet zowat elke surrealistische film me wel aan Lynch denken. Vooral omdat hij simpelweg de meest vooraanstaande regisseurs is op dat gebied.

Zonde dat zowel the Oregonian en the Rambler vooralsnog zwaar ondergewaardeerd worden, maar het stemt me positief om te zien dat beide films op MovieMeter toch door een aantal mensen wél op waarde wordt geschat. Ik begrijp ook wel dat het niet ieders kop thee is, maar dat beide films een mager viertje (op de schaal van tien) doen scoren is toch in en in triest... (Stond de naam Lynch onder deze titels, dan liep waarschijnlijk een hele meute ‘filmfans’ erachteraan). 8/10

Nice!

Thumbs up .

Zo zeg, dat is een behoorlijk vage film, maar slecht vond ik hem totaal niet. Het duurde even voor ik wist welke kant ie op ging. Ik dacht in het begin dat het iets met buitenaardse te maken zou hebben omdat hij die lichten telkens in de lucht zag, maar dat was toch niet het geval. Ik vond hem zo nu en dan ook best wel komisch maar vooral vreemd, heel vreemd. Het is een soort van horror road movie met af en toe een komisch sausje erover. Niet iedereen zal dit een goeie film vinden maar ik kan dit soort films wel waarderen. Hoger als 3 sterren kom ik echt niet, maar dat vind ik persoonlijk ook ruim genoeg voor "The Rambler".

Haha WTF was dit zeg! .

Erg goede film van Reeder. Ik vond 'm toch al beter dan The Oegonian, die eveneens gister zag. Filmisch toch net wat sterker op elk vlak terwijl Reeder uit een zelfde vaatje tapt. Mulroney is echt perfect als The Rambler. Heerlijk droge gezichtsuitdrukking ook en de kurkdroge en flauwe humor zijn echt geweldig. Watch out for his left hook . Zo zijn er legio voorbeelden. Na het hilarische begin shift het steeds meer naar weirdness die zijn weerga niet kent. Voor mijn gevoel soms iets te veel weirdness maar nou net die enorme overkill maakt dit denk ik zo leuk. Op een gegeven moment sleept het wel een beetje maar echt zoveel geks gezien dat dat de pret niet mag drukken.

Echt een aaneenschakeling aan weirde personages, die zo uit een Miike weggelopen lijken te zijn. Erg bevreemdende score ook die het totaalplaatje compleet afmaken. De outback setting en de aaneenschakeling aan weirde karikaturen maken dit toch wel erg aangename cinema. Dit soort films werken als roadmovie toch wel het beste. Unieke ondefinieerbare cinema, lang geleden dat ik zo hard gelachen heb en tegelijk gegrepen ben door de broeierige sfeer. Ik zei het al veel vaker maar wat een filmjaar is dit.

LSD geen idee, maar met wat wiet op is ie zeer goed te doen hoor.

Nuchter vast ook wel trouwens. Heerlijk vreemd filmpje dit.

Slowchat verwijderd.

Hele weirde film. Best tof eigenlijk.

Lekker absurdistische road movie van Reeder, kon er alleen aan het begin niet goed in komen, het begin leunde namelijk teveel op komedie en minder op spanning en dreiging. Vond in dat opzicht The Oregonian veel sterker. Laatste half uur bied wel een geweldige aaneenschakeling aan bizarre zwart komische absurdistische situaties.

Voor nu 3,5* maar verdient zeker een herziening.

Mocht iemand hem willen, hij is gek genoeg te koop bij WOW HD, heb m net binnen. Ook de BR daar te koop.

"Herzien".

Ik ga naar de volle 5 sterren.

Ik weet zeker dat je een fijne herziening tegemoet gaat.

Raaarr...!

En nou nog wachten op de verfilming van Cowboy Henk..

Reeder's roadtrip.

Dat sommige mensen regisseur Calvin Reeder inmiddels in een adem noemen met filmmakers als Adam Wingard en David Lynch is niet geheel verwonderlijk. Naast het feit dat menig mens dol is op hokjes, zit er in dit geval ook wel wat in. Vernieuwend lijkt gelukkig toch het sleutelwoord. De kijker lift mee op de schouders van Dermot Mulroney, die tijdens een reis naar zijn broer de meest bizarre zaken meemaakt. De film wordt, visueel gezien, op zeer prettige wijze voorgeschoteld aan de kijker, die al snel het gevoel krijgt dat het woord 'roadtrip' behoorlijk de lading dekt. Met name het tweede deel ervan.

Geweldig.

Ok, WOW!!!

Waar zal ik eens beginnen....

Wat ik hier als eerste bij dacht: Iedere filmliefhebber zal nog zo wel eens ideeën in zijn hoofd hebben voor een eventuele eigen film, en dat verwerken ze dan met dingen, beelden, momenten of achtergronden die ze flink hebben geinspireerd.... maar dan het verhaal nog... Overduidelijk is Calvin Reeder (waarvan The Oregonian verdoeme gewoon bijna niet te krijgen is) ook zo'n, door de maatschappij omschreven, weirdo die lekker speelt met zijn gedachtes en inspiraties, die een van zijn raarste elementen en trips die zo uit een koortsdroom weggelopen konden zijn wilde verwerken in een film, waarvan de inspiraties van de Amerikaanse woestijnlocaties met stoffige dorpjes, lange wegen en de stilte van de locatie blijkbaar nog net iets belangrijker is dan zijn achterliggende ideëen.

En hoe dat word uitgewerkt kan gewoon niet beter. Gooi David Lynch(!), Oliver Stone met U Turn, en Wim Wenders met Paris Texas in de blender met het hoge Indie gehalte en bijna alle shots wat een perfecte roadmovie kan bevatten en je krijgt The Rambler, dat gaat over een best wel stoer uitziende wannabe cowboy die net uit de gevangenis komt. Het bliepje die hij vervolgens in de lucht ziet zit ook gewoon tussen zijn 2 oren en dat beloofd ons dat dit een heel andere roadmovie gaat worden. Al is dit toch echt wel veel meer dan dat ik verwacht had. Hij dwaalt eerst een beetje van dorp naar dorp, om eerst zijn vrijheid te vieren met zijn gestoorde vrienden, vervolgens werken in een Pawn Shop met een mokkig dametje, een fles achterover kiepen om in slaap te kunnen vallen onder een autowrak en vooral spelen met zijn gedachtes. Dan krijgt hij een brief van zijn broer, en dan is het tijd om verder te gaan.

En hier volgt dan gewoon de ultieme roadtrip van je leven, wat ook steeds weirder, zieker en enger wordt en Reeder schetst hier toch echt wel alleen maar een wereld neer waar alleen maar gestoorden in lijken te leven. Het begint nog grappig met die ene ouwe gek die mensen ontvoerd voor een experiment met een dodelijke afloop, zodat hij ze vervolgens kan mummificeren (wat ook zijjn verzameling is), tot dat groepje maffialui, tot een vrouwenhatende taxichauffeur, en ander verknipt volk. Met de hallucinaties van "The Rambler" wil de film ook lekker bizar en zelfs dood en dood eng worden. Die scene in dat huis met die gezelschap lijkt ook zo uit een David Lynch film te zijn weggelopen en vond ik ook een behoorlijke hoogvlieger. Verder ook nog een paar strakke Chris Cunningham achtige shots en die 0,1 seconde shots (die je kan zien als je de film op Slo-mo zet) in combinatie met de scene's op de wegen tijdens een rit, vond ik ook erg goed. En ja, het word ook bizarder;er komen zelfs (langdurig kotsende) mutanten in voor. En er is ook een beetje plaats voor romantiek, al gooien die hallucinaties over"The Girl" wel behoorlijk veel roet in het eten. Die ongeluk-scene (was dat "The Girl"? was echt te schrijnend om te zien. The Rambler gaat ook heel erg diep in de gedachten van de kijker.

En dan is de hamvraag: Wat gebeurde er nou echt en wat gebeurde er nou tussen de oren van "The Rambler"? Sommige scenes zijn overduidelijk en de andere weer niet.

Dit was voor mij echt een van de bizarste en fascinerenste kijkervaringen in mijn leven. Ik ben gek op roadmovies, maar dit was er toch wel een van de andere kant waarbij Reeder toch echt erg veel aandacht aan besteede. Gewoonweg perfect! Net zoals de vele prachtige shots van New Mexico en de wisselende montage waar lekker mee gespeeld word, en uiteraard ook nog de afwisselende maar toepasselijke soundtrack dat variëerd van typische roadmovie gitaargepengel tot drones en agressieve nachtmerrie achtige halen langs de gitaar. De trip van je leven!

Ja, mensen... de onderklasse mensen zijn geen mietjes, ook niet in de filmwereld.

5,0*

De nachtmerrie van een cowboy, behalve dat hij zichzelf geen cowboy vindt, ondanks zijn hoed, zonnebril, gitaarkoffer en eeuwige sigaret. Een échte cowboy zou zich trouwens nooit met een fiets verplaatsen of zich uit zijn eigen huis laten gooien door een vrouw. Het maakt van hem een even sullig als enigmatisch personage, dwalend over de eindeloze snelweg, gedrenkt in zweet, stof en zonneschijn. The Rambler is een goede film, een roadmovie die zich van de ene vreemde gebeurtenis naar de andere sleept, bevolkt door rare snuiters en een bloedmooie vrouw. De verschillende gebeurtenissen houden geen verband met elkaar, behalve dat ze allen deel uitmaken van een langgerekte koortsdroom. Dat laatste wordt weerspiegeld in de dialogen, de soms lome dan weer flitsende beeldvoering en een mengeling van country, ambient en ruis als soundtrack. Bij vlagen verrassend grappig op een ongemakkelijke manier en soms ook lekker smerig of gewoonweg bizar. Het enige minpunt aan deze surrealistische roadtrip is dat de tijdspanne tussen dergelijke gebeurtenissen soms te lang is. Het mag nog iets compacter en iets meer gedurfd wat mij betreft, maar dat dit een cultklassieker in wording is staat nu al buiten kijf.

Heerlijk.

'A quiet drifter leaves prison, finds home on the road', zo beschrijft IMDB deze film. Het zou zomaar kunnen duiden op een rustig drama over de moeilijke re-integratie in de samenleving na een lange celstraf. Of op een romantische roadmovie. Hoewel het niet gelogen is dat The Rambler een weinig spraakzame man ten tonele brengt die de gevangenis mag verlaten, gaat de film toch een heel andere richting uit. Het is een beetje alsof je zou zeggen dat Mulholland Dr. gaat over 'een vrouw die na een auto-ongeluk wordt opgevangen door een jonge actrice'. Niet echt fout, maar het dekt de lading toch niet helemaal.

Geen alledaagse film dus, maar wat is het dan wel? Het eerste deel deed me een beetje denken aan Quentin Dupieux’ Wrong, zij het dat hier iets meer vuile randjes aan zitten. Wanneer ‘The Rambler’ (alle belangrijke personages in de film zijn overigens naamloos) zoals gezegd de gevangenis mag verlaten, krijgt hij van z’n broer het voorstel bij hem op de ranch te komen werken. Al liftend trekt hij op pad , waarbij hij enkele bizarre personages ontmoet en in een aantal absurde situaties terechtkomt. Waar we ons in het begin echter nog in een licht bevreemdende droom lijken te bevinden, evolueert die toestand meer en meer naar een regelrechte nachtmerrie.

Reeder heeft de touwtjes gelukkig strak in handen en laat hier z’n regietalent toch wel blijken. De opbouw is sterk en de humor en weirdness perfect gedoseerd. Ook audiovisueel mag Reeder wel wat pluimen op z’n hoed steken. Visueel valt vooral het kleurgebruik op, waarbij vooral de kleur groen erg dominant aanwezig is. Ook de momenten dat er heel even een storing lijkt te zijn op het beeld dragen bij aan de vreemde ervaring. Dat doet trouwens ook de soundtrack, die varieert van countrysongs tot drone-achtige stukken maar altijd mooi aansluit bij de scène.

Geweldige filmervaring, deel met veel plezier 4* uit. Reeder zet zich hier echt mee op de kaart, regisseur om in de gaten te houden.