11·25 Jiketsu no Hi: Mishima Yukio to Wakamono-tachi (2012)

Mishima is een fascinerend figuur. Beschouwd als een van de grootste Japanse schrijvers van de twintigste eeuw. Iemand die met lede ogen aanzag hoe Japan na de tweede wereldoorlog internationaliseerde en op het eind van zijn leven steeds verder politiek radicaliseerde. Tot zijn bizarre dood. Het heeft tot een hoop mythevorming geleid.

11.25 the Day He Chose His Own Fate is een heel kleine film. Veel kleiner dan veel mensen zullen verwachten van dit soort biografische films. Geen grootse aanpak, maar vaak een bescheiden digitaal geschoten praatfilm. Geen mooie film ook, bij vlagen zelfs lelijk. Kurkdroog wordt verteld wat er verteld moet worden. De film houdt het midden tussen een respectvolle biografie en een genadeloze ontmythologisering. De schrijver Mishma komt nauwelijks in de film voor, het gaat over de politieke ideeën van 'm. En met name in de tweede helft zet hij Mishima neer als iemand die compleet de voeling met de wereld om 'm heen verloren had. Iemand die in een langzaam steeds succesvoller Japan als een levend anachronisme het Japanse vooroorlogse nationalisme stond te verdedigen. Terwijl de wereld om 'm heen door wilde.

Het hoogtepunt zit 'm in de speech van Mishima (die destijds vooral uitgelachen werd), de verfilming Mishima en companen op een balkon met achtergrondgeluid en af en toe een shot van een foto van het originele publiek ziet er knullig uit, maar het past prima in de hele knullige voorstelling van de hele actie. Japan juicht 'm niet toe, is niet boos op 'm, gaat niet nadenken over zijn ideeën, maar is vooral nauwelijks geinteresseerd. Lacht 'm weg. De door Mishima geromantiseerde voorstelling van een in zijn ideeën passende rituele zelfmoord wordt een banale daad van een rare man met achterhaalde ideeën en een paar pathetische volgelingen. En die invalshoek is erg boeiend.

Er mankeert genoeg aan de film, maar hij profiteert zelfs van zijn eigen tekortkomingen. Fascinerend.

3.5*

Matige Wakamatsu.

Duidelijk materiaal voor hem. Revolutionair gejengel, veel politiek en jongeren met daadkracht. SInds de beginjaren van Wakamatsu al een rode draad doorheen z'n films. Alleen wordt het hier nogal kleurloos weergegeven.

Visueel is het erg matig inderdaad, al vond ik het nu ook weer niet zo slecht. Simpel filtertje dat effectief z'n werk doet, maar het matige camerawerk verder niet kan maskeren. De speech op het einde vond ik wél erg geslaagd. Alles behalve sullig en net geweldig geisoleerd in beeld gebracht. Het was een opleving die de film op dat moment absoluut nodig had.

Een nogal droge vertelling verder. Wakamatsu doet normaal gezien toch veel meer met z'n films, zowel qua vorm als structuur. Misschien omdat hij zich deze keer waagt aan een echte biografie en daarom de filmische fratsen maar achterwege laat. Net als bij zijn docus vind ik het dan allemaal wat saai worden. Twee uur is ook aardig lang voor dit brokje politieke geschiedenis.

Enkel voor de Wakamatsu die-hards en/of mensen die echt begaan zijn met de materie.

2.0*