Borsalino (1970)

Een heerlijke film

De aankleding is op alle fronten top. Goede locaties, passende en pakkende muziek, een geweldige pakkenparade, sublieme sfeer en prima casting. Alleen al het bontgekleurde assortiment aan pakken, hoeden en schoenen van vooral de twee hoofdrolspelers is een lust voor het oog. Borsalino doet aan als een klassieke gangsterfilm, Belmondo met zijn charme en humorvolle uitstraling voegt daar een extra element aan toe. Delon en Belmondo hebben een prima chemie, het plezier spat van het scherm. Bijna niet te geloven dat er na de film een rechtzaak tussen de twee speelde om een futiliteit, maar misschien raaken ze pas na afloop van de film gebrouilleerd.

Delon is heerlijk arrogant; een perfect geklede showgangster, die af en toe een vleugje menselijkheid laat blijken. Belmondo is zijn ideale maatje voor de wat lichtere noot.

Borsalino is aan de Imdb-stemmen te zien internationaal een zwaar onderbekeken film. Ik weet ook niet of dit toen in Frankrijk een grote film was (?) - moet toch haast wel. Borsalino is geen film die het moet hebben van een origineel verhaal, maar is eerder een perfecte cocktail van zorgvuldig uitgekozen en prima bij elkaar passende cinema-elementen. Topvermaak.

Het pomade-glans kapsel van Roch Sifredi (Delon) is trouwens legendarisch. Je blijft ernaar kijken en je erover verbazen,

Zeer sfeervolle misdaadfilm die het Marseille van de jaren '30 terug tot leven brengt. Het decor is met eenvoudige middelen weergegeven maar geeft wel een idee van hoe het er dan uitzag : kleine kroegjes waar men een glaasje Pastis heft, de bedrijvigheid aan de haven, de smalle steegjes met prostituées. Hetzelfde muziekje keert bijna tot vervelens toe terug, soms afgewisseld met enkele stukjes french can can. Het geeft een zalig nostalgisch gevoel.

Delon en Belmondo, twee van Frankrijks grootste filmtalenten samen in een film, dat schept ook grote verwachtingen. Ik moest meer dan eens denken aan het duo Newman en Redford in Butch Cassidy and the Sundance Kid of the Sting, al is laatstgenoemde later verschenen. Dezelfde schelmachtige kameraderij en de nodige streken zoals de scène op de vismarkt . Alles wat wij nu cliché noemen aan de misdaadfilm zit er in verwerkt. Daardoor wordt het verhaal nooit verrassend maar toen was het nog zo cliché niet.

Als liefhebber van gangsterfilms moet je dit gewoon gezien hebben; het is duidelijk waar de De Palma's en de Coppola's hun saus vandaan hebben gehaald.

Absolute kaskraker omdat Deray er in geslaagd was de populairste Franse acteurs te verenigen in een licht opgevatte misdaadfilm waarin onze beide tenoren een elegante, charmante en onweerstaanbare rol kregen toegeschoven. De Borsalino-hoed kwam zelfs even opnieuw in het straatbeeld.

Echt groots is het evenwel niet en het is duidelijk dat de film in functie stond van beide artiesten wier populariteit mogelijks nog meer de hoogte in ging.

Toch ware het verkeerd "Borsalino" daarbuiten geen verdiensten toe te kennen.

De setting, decors, make-up, costumering, de sfeerschepping en niet te vergeten de muziek, incluis, zijn van de bovenste plank en het samenspel Delon-Belmondo mag zekerlijk worden gezien.

Deze Franse misdaadklassieker is op de keeper beschouwd eigenlijk veel meer een ironische schelmenfilm. Zoals wel vaker in Franse films ziet het er allemaal redelijk authentiek uit, door de keuze van regisseur Deray voor settings met roestige auto’s, spelende kinderen op straat, deels verlebberde hoeren e.d. Hollywood-films zijn doorgaans veel gelikter.

Opvallend het verschil in acteren van de twee protagonisten. De introverte, bedachtzame Alain Delon versus de extroverte, bon vivant Jean-Paul Belmondo. Mooi om te zien.

Deze pas geleden weer eens op gezet.

Borsalino was een gigantische hit, met de twee grootste Franse filmsterren van dat moment in de hoofdrol. Helaas is dat feitelijk ook het enige wat de film echt de moeite waard maakt.

Delon is natuurlijk weer de gladde charmeur en Belmondo de joviale mannetjesputter en te samen vormen ze een onweerstaanbaar filmduo.

Verder met goede art direction, aankleding, authentiek aandoende sfeer en een aanstekelijke score van Claude Bolling.

De film kijkt lekker weg, is erg amusant, maar....

toch verwacht je meer van een film met deze twee grootheden in de hoofdrol. Eigenlijk is het verder maar een doorsnee rise & fall gangsterverhaaltje wat louter drijft op charisma van beide hoofdrolspelers.

Dit heeft als gevolg dat de film niet als een echte klassieker kan worden gezien (het is geen The Godfather, of Once upon a time in America), maar wel voor een avondje plezier kan zorgen en sowieso bij de fans van Delon en Belmondo als een favoriet gerekend mag worden.

Tip: De Italiaanse dvd (die met witte hoes) heeft zowel Italiaanse als originele Franse audio met Engelse ondertitels!