The Boogey Man (1980)

Enig pluspuntje is de soundtrack die vaak deed denken aan het werk van John Carpenter. Verder is dit amateuristisch prul op elk gebied. 1*

Viel me zwaar tegen dit.

Gewoon weer zo'n typische amateuristische horror uit de jaren 80. En de reden waarom deze aandacht van mij kreeg was aangezien het in de video nasty list bevond. Qua shock effect vond ik dit ook zwaar tegenvallend. Ook het geschreeuw werd irritant, ondanks dat het erbij hoort. Geen aanrader, maar voor een prijs van 3,95 is het misschien wel een leuke aankoop. 2,0.

Regisseur Ulli Lommel werkte jaren samen met Fassbinder en ging via Andy Warhol naar de VS om in 1980 zijn eerste Hollywood-B-film te maken: The Boogeyman!

Werd nog groot financieel succes ook en hij ging nog jaren verder in het B-genre wat hem inmiddels de bijnaam Ulli Rommel heeft opgeleverd.

Met Fassbinder en Warhol heeft dit helemaal niets te maken.

Typische jaren 80 horror duidelijk geinspireerd door Halloween van John Carpenter inclusief Carpenter-achtige kopie soundtrack (die afgezien daarvan tamelijk sterk is).

Beetje The Exorcist erbij en nog iets origineels mmm .... een dodelijke spiegel!!

Vermakelijk is het allemaal wel en zeker één van de leukere jaren 80-horrors.

Kills zijn redelijk origineel en tegen het einde gaat alles echt wel heel ver over de top (Warhol-invloed?).

Het begin van deze film doet denken aan Halloween, echter de verdere uitwerking valt zwaar tegen. Het gevaar in de spiegel is nog wel een leuk gegeven, maar de film mist voornamelijk spanning. Ook de rollen werden slecht ingevuld waardoor er maar weinig hoogtepunten overblijven voor deze film.

Rommel van Lommel.
Het begin knipoogt inderdaad naar Halloween, maar daarna wordt de weg van onverwerkte kindertrauma's ingeslaan. Al helemaal belachelijk wordt het wanneer scherven van een spiegel de boze geest van een overledene bevatten. De heavy synths versterken de sfeer maar met de knullige special effects is het meer lachen dan griezelen. Goedkoop filmpje dat vreemd genoeg veel geld in het laatje bracht.

Eerste Lommel.

Deze regisseur heeft ondertussen een best verdienstelijke status verworven, maar dat is niet vanwege zijn talent, meer vanwege zijn stijl die op z'n zachts uitgedrukt best bedenkelijk is. The Boogey Man behoort tot zijn meer bekende en commerciële werk, maar of deze dat ook verdient is helaas een andere zaak.

The Boogey Man kenmerkt zich in ieder geval door scenes die ondersteund worden door een erg vreemde, bijna elektronische soundtrack. Lekker om los naar te luisteren, maar in de film past het nooit. De scenes worden er niet spannender mee, vooral aparter. Gezien de stijl van de film verder redelijk recht-toe-aan is kan het er nooit echt inpassen, en dat creëert ongemak.

Verder is het acteerwerk ook bedroevend te noemen en zelfs de grotere namen weten maar weinig te bereiken, zoals in dit geval Carradine. Toch niet echt bepaald de meest onbekende naam, maar zijn rol is vooral dwaas en daar kan hij weinig mee. Tevens mist bij ieder crewlid de uitstraling en blijven ze vooral hangen in standaardpersonages die nooit boven de middelmaat uitstijgen.

Ondanks dat het tempo er nog redelijk inzit en de horror er nog weleens grof aan toe wil gaan slaat het verhaal en het verloop ervan als een tang op een varken. Logica is soms ver te zoeken en zeker de finale includeert een nogal bijzondere oplossing om van een krachtige demon af te komen. Zo zit de film vol met vreemde ideeën die eigenlijk enkel en alleen averechts werken.

De bedoeling en intentie was goed, maar de manier hoe het eruit komt is vooral een bende. The Boogey Man is een redelijk rommelig zooitje geworden die wel enkele goede punten kent maar in zin geheel vervalt in horror die te veel wil en daardoor vooral dwaas uit de hoek komt. Een mindere horrorfilm die wat mij betreft onverdiend een redelijke status heeft verworven onder het horrorpubliek.

Apart filmpje. En of het nou bevalt, daar heb ik ook wisselende gevoelens bij. De film begint nog als een soort van standaard-slasher, met een Halloween-achtig sfeertje en een groot mes. Maar de toon wordt al snel bovennatuurlijk, en een hoop mensen leggen het loodje op allerlei vage manieren. Om eerlijk te zijn, het verhaal is maar warrig en dat helpt niet om van de film te genieten. Een bezeten spiegel wiens scherven dood en verderf zaaien vond ik niet heel erg overtuigen. De cast en dialogen zijn ook vrij beroerd, maar daarentegen zijn er af en toe best leuke kills te zien en had het op momenten best wel een aardige sfeer. Op het einde gaat het ook nog even los, en dat kwam de film alleen maar ten goede. Alles bij elkaar niet geweldig, maar ik heb me er zeker in de tweede helft wel mee weten te vermaken.

Een navolger van al wat in de seventies succesvolle horror was. Bevat elementen van Halloween, The Exorcist en Amityville Horror. Roemrijke namen maar dit werkje is een allegaartje al is het niet onvermakelijk. Productioneel valt het op dat de balans niet altijd aanwezig is. Sommige scenes bevatten shots met een ander soort belichting waardoor die scenes discontinu en amateuristisch overkomen (de scenes op het strand). Tenzij ik een filmversie heb gezien waarbij uit verschillende bronnen geknipt en geplakt is. Op andere momenten zie ik meesterlijke cinematografie. Bepaalde shots uit de openingsscene spelen met licht en schaduw als de beste film noir.

Ook het verhaal komt wat onevenwichtig over. Maar tegelijk is het ook verfrissend om iets te zien dat geen rechtstreekse kopie is van een te verwachten (Hollywood) stramien. In zijn geheel een film met een bizarre sfeer. Met spannende momenten en knullige momenten. En dan zeggen dat dit op de lijst van Video Nasties terechtkwam in de jaren ‘80. Lijkt wel heel overdreven ook vergeleken met andere nasties van toen.

Gemengde ervaring maar goed om een keer gezien te hebben. Als dit het betere werk van Ulli Lommel moet voorstellen, ga ik het hier maar bij laten.

Deze bovennatuurlijke slasher herzien op de 4K uitgave van Vinegar Syndrome. Ondanks dat je hier en daar nog wat kleine beschadigingen ziet, blijft het me verbazen hoe mooi ze deze low budget films kunnen oppoetsen, transfer is prachtig. Eén van de beruchte video nasties, onder section 2 Non Prosecuted films.

Wat me direct opviel was hoeveel er van andere films uit die periode gejat was. De openingsscene is bijna een kopie van Carpenter’s Halloween ‘78 en ook de muziek lijkt heel erg op een score van Carpenter, hoewel die wel erg lekker klonk. Beter goed gejat dan slecht bedacht zeggen we dan. De buitenshots van het huis is een directe kopie van de The Amityville Horror ‘79. Dan nog de demoon die bezit neemt van de zus is uiteraard van The Exorcist ‘73.

De film zelf is vrij rommelig, gaat echt vaak van de hak op de tak en er word weinig spanning gecreëerd. De meeste kills zijn eerder lachwekkend dan eng, met als hoogtepunt dat ventje bij het raam: “Boogeymannnnn!!!!” Klunk

Wel gaaf dat er voor een andere bovennatuurlijke richting was gekozen dan de standaard moordenaar.

Laatste kwartier kwam er eindelijk wat meer vaart en gore en red de film nog enigszins van een onvoldoende.

Hoewel het geen meesterwerk is, verdient deze film geen lage beoordeling. Hij is duidelijk met liefde en stijl gemaakt en heeft zelfs acceptabele acteerprestaties en effecten voor een laag budget. Helaas is het niets baanbrekends en speelt regelmatig leentjebuur. Maar toch...spionerende kinderen vastbinden doet meer mensen pijn dan je denkt. Volwassene geworden is broerlief ongemakkelijk, zelfs agressief bij vrouwen en dus schildert hij spiegels. Zijn zusje doet het niet veel beter. Ze heeft nachtmerries, praat raar onder hypnose en ziet dingen in spiegels die er niet zijn. En dus slaat ze een spiegel kapot. Hier komt het bovennatuurlijke boeman-gedoe, zware ademhalen en het snijden om de hoek kijken, Dat, en de griezelige elektronische muziek van Tim Krog, maken van dit een aardige lowbudget horror die je een leuke middag bezorgen.