The Boogey Man (1980)

Beetje knullige maar soms erg effectieve horrorfilm van Fassbinder adept Lommel waarin de dader nu eens niet een gestoorde back- from-the-dead-dude is maar een killer-mirror. Bij een paar momenten kreeg ik echt even de kriebels. De minimale Carpenteresque score was ook een pluspunt, alhoewel soms wat te nadrukkelijk aanwezig. En ja hoor, ook hiervan in 2004 een remake. 3.5

waar is deze te huur/te koop? heb hem nog nooit gezien???

deel 1 en 2 van Boogeyman zijn ZEER goedkoop via www.play.com te koop (creditcard vereist en geen NL subs)

dit is een saaie en oninteressante horrorfilm waarbij de killer een spiegel is
je moet toch iets beters kunnen verzinnen dan dit
en waar slaat de titel Boogeyman op? 1.5*

Enig pluspuntje is de soundtrack die vaak deed denken aan het werk van John Carpenter. Verder is dit amateuristisch prul op elk gebied. 1*

Ik snap niet dat deze film vroeger geband is want er komt dus wel degelijk niets in.

Creepy supernatural-slasher combo. Sfeervol en hard. Niet overal ondergewaardeerd overigens. 3.5

Erg flauwe film. Ten eerste kan de film beter The Boogey Mirror heet dan The Boogey Man. Verder gebruikelijke slechte acteerwerk en goedkope special effects, voor zover er iets intreressants gaat gebeuren. De muziek geeft wel een lekker creepy jaren '80-sfeertje. Maar blijft een tegenvaller.

The Boogeyman is duidelijk een film die trachtte mee te surfen op het succes van Halloween, dat twee jaar eerder verscheen. De eerste 10 minuten lijken qua kleur, camerawerk en onderwerp wel bijzonder sterk op het begin van Halloween (natuurlijk een pak minder sterk), en ook tijdens de film krijg je soms het gevoel alsof je naar een inferieure versie van Halloween aan het kijken bent, niet in het minst omwille van de goede/sfeervolle soundtrack, die John Carpenter in een ietwat minder dagje best wel zelf had kunnen componeren.
De Boogeyman is in tegenstelling tot Halloween geen gemaskerde moordenaar, maar een boze geest die opereert via een spiegel. Op zich best een interessant gegeven, en je moet het de film geven dat hij binnen de enorme poel van slasherfilms tenminste origineel uit de hoek tracht te komen. Zo zijn enkele moorden vrij leuk aangepakt het tienerkoppel, waarbij het meisje sterft bij de 'kiss of death', of de hi-la-ri-sche dood van het kleine jongetje dat het raam op zijn nek krijgt En wat te denken van "dood door een deur" bij de oudere zus van die jongen? , is het camerawerk bij vlagen best wel knap te noemen (de eerste tien minuten als hoogtepunt) en baadt de film tijdens enkele scènes in Mario Bava-achtige felle kleuren.

Helaas is het acteerwerk niet goed en lijkt het er alleen maar slechter op te worden naarmate de film vordert (de tieners zijn vreselijk, en het vrouwelijk hoofdpersonage leek ook niet over bijzonder veel talent te beschikken). Ook de montage is bij momenten iets te weerspannig en tijdens het laatste halfuur verliest de film zichzelf in een warrige opeenvolging van shots. Bovendien is de nasynchronisatie bij momenten behoorlijk lachwekkend. Bijzonder jammer, want deze zaken zorgen ervoor dat de film niet meteen goed te noemen is terwijl er zeker en vast meer had kunnen inzitten.

Ik wil the Boogeyman verdedigen tegen de al te negatieve reacties die met de film gepaard gaan: binnen het slashergenre is het best een interessante entry te noemen, met een origineel concept en (audio)visuele flarden Carpenter en Mario Bava. Alleen jammer van de slechte uitwerking op o.a. narratief vlak en gehele afwerking.

3*

Mijn god, ik heb spijt dat ik toch de moeite heb genomen deze film even te checken. Na een kwartier uitgezet... KOTSSSS!

Geen pen op deze aarde bevat genoeg inkt om te beschrijven hoe slecht deze film is. Ik heb de film, eindelijk na de derde keer, met heel veel pijn en moeite weten uit te kijken en ik raad niemand aan hetzelfde te doen.

Dit is echt de slechtste film die ik ooit heb gezien, niet grappig slecht maar droevig slecht. Ik wist af en toe gewoon niet wat ik ervan moest denken.

Zoals ik eerder eens heb vermeld, Ulli Lommel maakt alleen maar rommel. Denk daar maar aan als je op het punt staat een film te kopen die door deze man is gemaakt.

Citaat uit de film (jonge meid praat tegen getraumatiseerde jonge man die al 20 jaar geen woord heeft gesproken, jongen zegt niets terug waarop ze met deze zin op de proppen komt):

"Ik ken je nu al zo lang en ik vergeet steeds weer dat je nooit spreekt."

boogeyman uit 2009 is leuk. deze lijkt me zwaar saai. en wat een kort verhaaltje ook.

Mensen , ik heb deze film nog nooit gezien? maar heb hem wel in de winkel zien staan! Dus ik vraag jullie is het wat? Dankjewel als je wilt reageren

Viel me zwaar tegen dit.

Gewoon weer zo'n typische amateuristische horror uit de jaren 80. En de reden waarom deze aandacht van mij kreeg was aangezien het in de video nasty list bevond. Qua shock effect vond ik dit ook zwaar tegenvallend. Ook het geschreeuw werd irritant, ondanks dat het erbij hoort. Geen aanrader, maar voor een prijs van 3,95 is het misschien wel een leuke aankoop. 2,0.

Tenenkrommend inderdaad, die eerste (korte) inzet, of moest dat een 'ode aan...' zijn? Verder kwam volgens mij The Exorcist ook nog een paar keer voorbij (bezeten vrouw die brult als de duivel en de 'duivelsuitdrijving' op het einde). Aha. Ik moest denken aan Argento, maar van Bava ken ik te weinig, denk ik. In ieder geval in aanzet best kleurrijk en sfeervol. Het probleem is echter simpelweg dat het niet werkt, imho. Er zit wel van alles in, inclusief een paar bizarre kills, maar de moordscenes zijn zo knullig en on-spannend opgebouwd dat enkel het laatste stuk(je) ervan goed is. De enige goed opgebouwde scene wat dat betreft was de opening (de korte inzet even vergeten). Vermeldenswaardig in negatieve zin is dan nog die superknullige eindoplossing: ''Hé, als we die spiegel nu eens in de put gooien?''

Al met al een zeer wisselvallig filmpje en daarvoor een zeer gemiddeld cijfer:

2,5*.

Regisseur Ulli Lommel werkte jaren samen met Fassbinder en ging via Andy Warhol naar de VS om in 1980 zijn eerste Hollywood-B-film te maken: The Boogeyman!

Werd nog groot financieel succes ook en hij ging nog jaren verder in het B-genre wat hem inmiddels de bijnaam Ulli Rommel heeft opgeleverd.

Met Fassbinder en Warhol heeft dit helemaal niets te maken.

Typische jaren 80 horror duidelijk geinspireerd door Halloween van John Carpenter inclusief Carpenter-achtige kopie soundtrack (die afgezien daarvan tamelijk sterk is).

Beetje The Exorcist erbij en nog iets origineels mmm .... een dodelijke spiegel!!

Vermakelijk is het allemaal wel en zeker één van de leukere jaren 80-horrors.

Kills zijn redelijk origineel en tegen het einde gaat alles echt wel heel ver over de top (Warhol-invloed?).

Abominabel in vrijwel alle opzichten, waarbij elke mogelijkheid van spanning bovendien nog werd tenietgedaan door die onvoorstelbaar knullige muziek. Half sterretje erbij voor de "kiss of death" in de auto. Ik zou nóg een half sterretje voor die ene tepel kunnen geven, maar die is ook al te zien op de hoes van mijn Studio-2602-Media-Madness-DVD-uitgave van deze film ("THE NOTORIOUS 1980'S ORIGINAL"), dus daarvoor hoef ik de film zelf niet te bekijken, gelukkig.

Als Timmy TV gaat kijken horen we Indianenkreten en pistoolschoten. (We zien natuurlijk niets, want er was bij deze film naar ik aanneem geen geld om beelden van een andere film te mogen laten zien.) Als ik zoiets hoor denk ik meteen aan de beroemdste postkoetsachtervolging aller tijden, namelijk die uit John Fords Stagecoach uit 1939, en daarin was één der achtervolgde passagiers... John Carradine. Was dit geluidsfragment een eerbetoon aan de beroemdste acteur die Ulli Lommel voor déze film heeft weten te strikken? Of zoek ik hier spijkers op het lage water van Lommels pulpambities?

Ik vond deze boogeyman niet zo heel slecht, maar te min voor een voldoende. Er zaten toch wel enkele leuke scenes in zoals bv de scene met de schaar. De muziek bij de film vond ik ook wel OK, deze deed soms wel een beetje aan carpenter's halloween denken. De acteerprestaties waren wel van een bedenkelijk niveau en elke keer als er een zekere suspense werd opgebouwd, werd deze telkens op een knullige manier afgebroken. Ook aan het script is er nog heel veel werk want sommige dialogen sloegen echt op niets. Met het verhaal is op zich niets mis mee maar je ziet wel na het bekijken van de film dat Ulli Lommel eigenlijk gewoon een graantje wou meepikken van kassuccessen zoals Halloween en The exorcist. Al bij al een 2 voor de kills en het early 80's sfeertje.

De film begint als een soort Halloween rip-off, maar ontwikkelt zich daarna verder tot een redelijk originele slasher. Het idee van de spiegel die het kwaad aanricht is best leuk verzonnen.

Helaas waren de acteerprestaties behoorlijk beneden de maat. Nu ben ik al heel wat gewend hoor, dus zo heel erg snel stoor ik me er meestal niet aan, maar ik vond de acteerprestaties in deze film wel erg matig.

Verder is het de maker niet gelukt om een goede suspense vast te houden. Zoals the prowler in zijn bericht zei, word het soms afgebroken.

Geen hele slechte slasher, maar inderdaad te slecht om er een voldoende voor te kunnen geven. Typisch zo'n film voor de echte liefhebbers die alles wat het genre te bieden heeft gezien wil hebben.

Met het leuk verhaal kon een beter werk worden gedaan dan dit prul. Enorm slecht acteerwerk, knullige dialogen, slechte special effects en John Carradine die in de jaren 80 als een vergeten Hollywood veteraan wel meer korte optredens had in goedkope filmpjes. Dat huis leek verdacht veel op het Amityville huis. En dan te weten dat er nog een vervolg werd gefabriceerd.

Voor een Low Budget uit 1980 goed te doen ! Mede door bepaalde momenten en scenes toch een crappy sleazy filmpje....

Het begin van deze film doet denken aan Halloween, echter de verdere uitwerking valt zwaar tegen. Het gevaar in de spiegel is nog wel een leuk gegeven, maar de film mist voornamelijk spanning. Ook de rollen werden slecht ingevuld waardoor er maar weinig hoogtepunten overblijven voor deze film.

Redelijke horrorfilm van de zogenaamde "Master of Horror" Ulli Lommel.

Niet bijzonder origineel, spannend of gore, maar een lekkere "wegkijker". Film moet het niet hebben van de cast of van het verhaal. Dat deze film reeds een soort cultstatus heeft snap ik wel. Stukken beter dan de andere, latere rotzooi van deze regisseur.

Ik ben helemaal niet bekend met het werk van Ulli Lommel, maar als horror liefhebber kan ik deze film zeker wel waarderen. Het is een redelijke horror met invloeden uit voornamelijk een film als Halloween. De soundtrack is ook erg goed, maar ook wel nagebouwd van Halloween...

Het is hier en daar wat knullig en fake, maar ik hou er wel van. Net aan een zesje....

vrij middelmatig met af en toe een aardige jaren 80 sfeertje mede door de carpenter achtige soundtrack .

enkele kills zijn wel origineel maard efilm blijft toch teveel hangen in het b segment .

acteren is ook niet denderend en kan er net mee door ,

jammer want het idee op zich is best aardig .

Rommel van Lommel.
Het begin knipoogt inderdaad naar Halloween, maar daarna wordt de weg van onverwerkte kindertrauma's ingeslaan. Al helemaal belachelijk wordt het wanneer scherven van een spiegel de boze geest van een overledene bevatten. De heavy synths versterken de sfeer maar met de knullige special effects is het meer lachen dan griezelen. Goedkoop filmpje dat vreemd genoeg veel geld in het laatje bracht.

Eerste Lommel.

Deze regisseur heeft ondertussen een best verdienstelijke status verworven, maar dat is niet vanwege zijn talent, meer vanwege zijn stijl die op z'n zachts uitgedrukt best bedenkelijk is. The Boogey Man behoort tot zijn meer bekende en commerciële werk, maar of deze dat ook verdient is helaas een andere zaak.

The Boogey Man kenmerkt zich in ieder geval door scenes die ondersteund worden door een erg vreemde, bijna elektronische soundtrack. Lekker om los naar te luisteren, maar in de film past het nooit. De scenes worden er niet spannender mee, vooral aparter. Gezien de stijl van de film verder redelijk recht-toe-aan is kan het er nooit echt inpassen, en dat creëert ongemak.

Verder is het acteerwerk ook bedroevend te noemen en zelfs de grotere namen weten maar weinig te bereiken, zoals in dit geval Carradine. Toch niet echt bepaald de meest onbekende naam, maar zijn rol is vooral dwaas en daar kan hij weinig mee. Tevens mist bij ieder crewlid de uitstraling en blijven ze vooral hangen in standaardpersonages die nooit boven de middelmaat uitstijgen.

Ondanks dat het tempo er nog redelijk inzit en de horror er nog weleens grof aan toe wil gaan slaat het verhaal en het verloop ervan als een tang op een varken. Logica is soms ver te zoeken en zeker de finale includeert een nogal bijzondere oplossing om van een krachtige demon af te komen. Zo zit de film vol met vreemde ideeën die eigenlijk enkel en alleen averechts werken.

De bedoeling en intentie was goed, maar de manier hoe het eruit komt is vooral een bende. The Boogey Man is een redelijk rommelig zooitje geworden die wel enkele goede punten kent maar in zin geheel vervalt in horror die te veel wil en daardoor vooral dwaas uit de hoek komt. Een mindere horrorfilm die wat mij betreft onverdiend een redelijke status heeft verworven onder het horrorpubliek.

Apart filmpje. En of het nou bevalt, daar heb ik ook wisselende gevoelens bij. De film begint nog als een soort van standaard-slasher, met een Halloween-achtig sfeertje en een groot mes. Maar de toon wordt al snel bovennatuurlijk, en een hoop mensen leggen het loodje op allerlei vage manieren. Om eerlijk te zijn, het verhaal is maar warrig en dat helpt niet om van de film te genieten. Een bezeten spiegel wiens scherven dood en verderf zaaien vond ik niet heel erg overtuigen. De cast en dialogen zijn ook vrij beroerd, maar daarentegen zijn er af en toe best leuke kills te zien en had het op momenten best wel een aardige sfeer. Op het einde gaat het ook nog even los, en dat kwam de film alleen maar ten goede. Alles bij elkaar niet geweldig, maar ik heb me er zeker in de tweede helft wel mee weten te vermaken.

Komt in mei uit op blu ray bij Vinegar Syndrome

Een navolger van al wat in de seventies succesvolle horror was. Bevat elementen van Halloween, The Exorcist en Amityville Horror. Roemrijke namen maar dit werkje is een allegaartje al is het niet onvermakelijk. Productioneel valt het op dat de balans niet altijd aanwezig is. Sommige scenes bevatten shots met een ander soort belichting waardoor die scenes discontinu en amateuristisch overkomen (de scenes op het strand). Tenzij ik een filmversie heb gezien waarbij uit verschillende bronnen geknipt en geplakt is. Op andere momenten zie ik meesterlijke cinematografie. Bepaalde shots uit de openingsscene spelen met licht en schaduw als de beste film noir.

Ook het verhaal komt wat onevenwichtig over. Maar tegelijk is het ook verfrissend om iets te zien dat geen rechtstreekse kopie is van een te verwachten (Hollywood) stramien. In zijn geheel een film met een bizarre sfeer. Met spannende momenten en knullige momenten. En dan zeggen dat dit op de lijst van Video Nasties terechtkwam in de jaren ‘80. Lijkt wel heel overdreven ook vergeleken met andere nasties van toen.

Gemengde ervaring maar goed om een keer gezien te hebben. Als dit het betere werk van Ulli Lommel moet voorstellen, ga ik het hier maar bij laten.

Deze bovennatuurlijke slasher herzien op de 4K uitgave van Vinegar Syndrome. Ondanks dat je hier en daar nog wat kleine beschadigingen ziet, blijft het me verbazen hoe mooi ze deze low budget films kunnen oppoetsen, transfer is prachtig. Eén van de beruchte video nasties, onder section 2 Non Prosecuted films.

Wat me direct opviel was hoeveel er van andere films uit die periode gejat was. De openingsscene is bijna een kopie van Carpenter’s Halloween ‘78 en ook de muziek lijkt heel erg op een score van Carpenter, hoewel die wel erg lekker klonk. Beter goed gejat dan slecht bedacht zeggen we dan. De buitenshots van het huis is een directe kopie van de The Amityville Horror ‘79. Dan nog de demoon die bezit neemt van de zus is uiteraard van The Exorcist ‘73.

De film zelf is vrij rommelig, gaat echt vaak van de hak op de tak en er word weinig spanning gecreëerd. De meeste kills zijn eerder lachwekkend dan eng, met als hoogtepunt dat ventje bij het raam: “Boogeymannnnn!!!!” Klunk

Wel gaaf dat er voor een andere bovennatuurlijke richting was gekozen dan de standaard moordenaar.

Laatste kwartier kwam er eindelijk wat meer vaart en gore en red de film nog enigszins van een onvoldoende.

Hoewel het geen meesterwerk is, verdient deze film geen lage beoordeling. Hij is duidelijk met liefde en stijl gemaakt en heeft zelfs acceptabele acteerprestaties en effecten voor een laag budget. Helaas is het niets baanbrekends en speelt regelmatig leentjebuur. Maar toch...spionerende kinderen vastbinden doet meer mensen pijn dan je denkt. Volwassene geworden is broerlief ongemakkelijk, zelfs agressief bij vrouwen en dus schildert hij spiegels. Zijn zusje doet het niet veel beter. Ze heeft nachtmerries, praat raar onder hypnose en ziet dingen in spiegels die er niet zijn. En dus slaat ze een spiegel kapot. Hier komt het bovennatuurlijke boeman-gedoe, zware ademhalen en het snijden om de hoek kijken, Dat, en de griezelige elektronische muziek van Tim Krog, maken van dit een aardige lowbudget horror die je een leuke middag bezorgen.