Het Bombardement (2012)

Het Bombardement

Als het niet zo triest was, zou je hartelijk om Het Bombardement kunnen lachen. Het script, de acteurs, de ongelooflijk slechte regie van Ate de Jong en de verschrikkelijke voice-over, het is een faliekant misgelopen productie en een dieptepunt in de Nederlandse cinema. Dat Jan Smit niet het slechtste punt van de film is (verre van), zegt al genoeg. Hopelijk komt er ooit nog eens een film die recht doet aan het bombardement op Rotterdam.

Niet best, dit drama over het bombardement in het jaar 1940. De film focust zich vrijwel volledig op de relatie tussen Vincent en Roos. De film is vooral saai en duurt eigenlijk gewoon te lang. Even had ik nog hoop op een kleine opleving toen er vanuit de gracht werd geschoten maar met de oorlog werd helaas vrij weinig gedaan in de vorm van explosies of dat er werd geschoten. Het verhaal stelt dus werkelijk op alle fronten teleur en de invulling van de rollen is dramatisch. Vooral zoals vooraf verwacht is Jan Smit verschrikkelijk in zijn rol als Vincent, en laat duidelijk zien dat hij op het gebied van acteren nog veel te leren heeft. De belabberde voice over is eveneens erg zwak. Het bombardement is een film die de verwachtingen zeker heeft waargemaakt. Echter waren die verwachtingen gebaseerd op een film die aan alle kanten rammelt. En dat is dus het geval bij deze film.

Als je deze film benadert als een slapstick valt er zoveel te lachen dat je zou kunnen zeggen dat het bombardement geslaagd is. Jan Smit uit Volendam, hoe verzin je het...? En die voice-over van Meneer Aart uit Sesamstraat...Hahaha!

Ai.

Opvallend genoeg keek ik best naar deze film uit. Het gehele idee klonk wel spectaculair en het is altijd weleens geinig als Nederland een poging doet om een epische film te maken die vanuit eigen bodem komt. Dat gebruikt enkele bekende clichés maar uitgevoerd door een wel heel bedenkelijke regisseur.

Kende De Jong ook nog niet als regisseur. Tot mijn verbazing heeft hij een hoop projecten tot stand weten te brengen maar als je deze film ziet vraag je je af waar ik die ervaring dan heen is gegaan. De uitvoering en structuur van de film zijn werkelijk rampzalig. Vroeg me soms oprecht af of ik het serieus moest nemen of het toch een poging was tot komedie. Want dan slaagt het op komedie behoorlijk.

Dat Smit de hoofdrol zou gaan spelen was een keuze die op voorhand controverse gaat oproepen, maar soms wil het weleens lukken. Smit heeft dan ook het voordeel dat hij over genoeg charme beschikt. Maar qua acteren is het niet best. Van Erkel vond ik eigenlijk nog best aardig, zowat als enige. Wat onbenullige bijrollen voor de rest.

De film had best kunnen lukken, maar de chaos breekt al snel uit. Die eerste schietpartij op de brug kwam volledig uit de lucht vallen en voelt werkelijk zo random aan. De muziek die uit het niets episch wordt, de rare manier van het in beeld brengen, het voelt te gek aan. Erg slordig en chaotisch.

De regisseur lijkt vaak te makkelijk te denken over zijn film. Met wat epische scenes tussendoor kom je er wel. Not. Elke actiescène lijkt bijna uit het niets te komen en in de volgende scene lijkt geen van de karakters het überhaupt te herinneren. Het script is voor de rest van abominabel niveau. Het slaat werkelijk nergens op.

Hoe verder de film vordert, hoe meer random het allemaal gaat aanvoelen. Is er dan eigenlijk wel nog een check gedaan op het eindresultaat? Iedereen moet toch zien dat dit onprofessionele filmmakerij is? Maar wel toegegeven, het bombardement zelf is nog best overweldigend en spectaculair als je de rampzalige regie even kan negeren.

De film pakt het allemaal een stuk epischer aan dan andere Nederlandse films en daarvoor is het wel een compliment waard. Maar het lijkt alsof nog niemand wist hoe je dat nu precies correct in een film krijgt. Camerawerk is ook slecht. En geen handheld? Het voelt te HD aan en daarmee te nep.

Chaotische en slordige film ja. Maar wel met een gaaf episch laatste half uur, buiten de chaos om. Daarvoor ken ik nog wel punten toe.

Wat een vreselijk slechte film, over zo'n gruwelijke gebeurtenis.

Even een tussendoortje zo vlak na Dodenherdenking in afwachting van een voetbalwedstrijd, en hier verwachte ik uiteraard niet veel van maar onder het motto je mag er pas iets van vinden als je het gezien hebt even meegepakt en opzich oogt het allemaal niet slecht en wordt er een aardig tijdsbeeld gecreëerd. Aardig is op zich het aftandse zolderkamertje en de veelvoud aan auto voertuigen. Ook best apart en niet verkeerd zijn de overgangen van korrelig zwart wit naar kleur en geven het geheel vooral in de zwart wit stijl een authentieke look. Maar daar heb ik dan toch eigenlijk wel het meeste mee gezegd.

Het idee is er opzich wel met een momentopname/ sfeerschets van Rotterdam vlak voor en tijdens één van de bekendste gebeurtenissen tijdens de meidagen. De opzet lijkt groot en daarom is het bedenkelijk dat de keuze qua regisseur dan valt op iemand als Ate de Jong die toch weinig succesvolle en goede beoordeelde films achter zijn naam heeft staan of het moet zijn omdat de film met een ultra laag budget is gemaakt. De cast van Jan Smit als hoofdrolspeler is al net zo bedenkelijk, want Jan Smit's vermogen houd op bij het zijn van Jan Smit wat zoveel inhoud als een zacht gekookt slijmerig ei die niet serieus te nemen is. En ergens met zijn broer en één op één met Eva vraag ik me regelmatig af of ik naar slapstick zit te kijken en vind ik het uiteindelijk een heel prestatie dat ik het geheel uitgekeken heb.

Nergens komt in dit cliche verhaaltje naar voren dat er één van de aangrijpenste dingen van de 20ste eeuw wat Nederland betreft met inval, bombardement, bezetting, hongerwinter en bevrijding staat te gebeuren. Het tortelduifjes gedoe tussen Eva en Vincent is hoogst afleidend en dat gedoe met haar ouders doet je toch afvragen waarom deze film het bombardement heet. En ach ja, ga ook nog even een partijtje boksen met een Duitse soldaat, wie bedenkt zoiets. Gaat het dan eindelijk aan wat het bombardement betreft moet gezegd dat het er best oké uitziet maar vervolgens wel weer erg rap afgelopen is en ik nergens iets zie dat vergelijkbaar is met de iconische beelden van toen. Zo slecht als verwacht blijkt Het Bombardement niet eens te zijn want ik had het nog veel erger verwacht. Toch is deze film wel degelijk een aanfluiting voor dit dramatische moment in de Nederlandse geschiedenis en dat is zonde.

Het Nederlandse antwoord op Titanic met een ouderwets liefdesdrama dat zich afspeelt in de aanloop naar het bombardement op Rotterdam in mei 1940. Vincent de Graaf [Jan Smit] werkt als loopjongen in het luxe hotel Atlanta in Rotterdam en wordt verliefd op Eva von Heerle [Roos van Erkel], die zich om persoonlijke redenen heeft verloofd met de steenrijke Dirk Lagerwaard [Pieter van der Sman]. Naarmate de liefde tussen Vincent en Eva opbloeit, realiseren de bewoners van Rotterdam zich geleidelijk dat Nederlands neutraliteit is geschonden door Hitler. Smit is natuurlijk geen DiCaprio, maar hij doet het heel aardig en De Jong doorspekt het klassieke liefdesverhaal met de nodige historische referentiepunten (met hulp van de voice-over van Aart Staartjes) om alles in goede banen te houden. Wie een historische reconstructie van een traumatische historische gebeurtenis verwacht, is hier niet aan het juiste adres. Maar als ouderwets romantische amusement kan dit er prima meer door.