Het Bombardement (2012)

Waardeloze film.
*Jam Smit is talentloos als acteur en groeit nauwelijks naar mate de film vordert
*De opzet van beginnen en eindigen met het heden is een verschrikkelijk cliché (Titanic, iemand)
*Op het bombardement na is vrijwel alle actie misplaatst en puur om wat leven in de brouwerij te brengen, Jantje Smit maakt een ommetje met zijn love interest en de kogels vliegen meteen al om hen heen. Die scène eindigt ook nog eens verschrikkelijk stom in een dierentuin (een poepende olifant, verzin wat beters. Het bombardement is spectaculair maar Jan Smit lijkt willekeurig in het rond te rennen, dat hij niet geraakt wordt mag een wonder heten (maar hij heeft blijkbaar een plan?).
*Het romantische plotje is zo cliché als maar kan, dat de aanstaande bruidegom een bullebak blijkt is vanaf seconde 1 duidelijk (en dat het bombardement begint op het moment dat de bruid "Ja" moet antwoorden is ook weer zo'n stomme scène)
*Jan Smit als boxer is ongeloofwaardig en leidt tot een paar vervelende scènes met als toppunt dat hij wint van een Duitser die twee keer zo groot is (en vervolgens mag doorreizen, hoe verzin je het
*Wanneer de achtergrond van Smits personage wordt "uitgediept" krijgen we een -in mijn ogen- stompzinnig verhaal te horen over een brand. Dat dan nog daar aan toe maar wanneer daar aan toegevoegd wordt dat toen Jan nog Jantje heette hij zijn eigen huis per ongeluk in de brand stak met een sigaret, waarbij zijn moeder overleed en zijn broer ernstig ziek werd, wordt het wel heel erg soaperig.

Alleen maar minpunten? Dat niet, de decors en de actiescènes ogen professioneel en bijna Hollywoodachtig, de reconstructie van voorloorlogs Rotterdam ziet er niet onaardig uit en Roos van Erkel is een leuk ding.

Het Bombardement. Lekker stoer zeg, vooral met die hoofdletter T. Duitsers, ontploffingen, vliegtuigen, oude voertuigen... alle middelen zijn er en met Jan Smit erbij kan het al helemaal niet stuk. Laat het feest beginnen!

Nee... ze hadden het beter De Bruidegom kunnen noemen want vrijwel alles ging over de interactie tussen (aanstaande) vriend en vriendin. Soldaten lijken zo naar een plaatselijk carnavalsfeestje te wandelen en de explosies doen je denken aan zandstormen in de woestijn. De found-footage beelden met voice-over zijn ook een geweldige ingeving. In plaats van meer betrokkenheid en realisme te creeëren worden we hiermee steeds weer uit de omstandigheden van de personages geslingert. De bijrollen zijn weer oppervlakkig gecast en iedereen leest hun tekst op als een robot. Sigaren geven vaak een status aan en vandaar dat deze regisseur ervoor kiest om tijdens een gesprek met vier nette heren talloze close-ups laat terugkomen en ook echt ieder figuur voorziet van zo'n knakworst. Dit is een detail maar zo is de rest ook allemaal iets te vlug in elkaar gezet. Zonde ook van de fraaie slowmotion beelden (wanneer Vincent en Eva over het puin rennen) die om zeep worden geholpen door de roekeloze montage.

Eigenlijk was Roos van Erkel het enige onderdeel dat me weerhield om tomaten naar het doek te gooien. Mislukt projectiel dus.

Wat een geneuzel zeg!

Het mag toch duidelijk zijn dat deze film nu al geflopt is.

Ongeacht wat de regisseur, de pers, RTL boulevard, Rotterdam, Volendam , alle kranten en Jan Smit gezegd hebben, het is gewoon slecht geprobeerd, slecht geacteerd en vooral slecht uitgewerkt.

3x slecht = snel vergeten lijkt mij

Wat deed die olifant daar?

De angst dat volkszanger Jan Smit het grootste collectieve trauma van Rotterdam zou bezoedelen is ongegrond gebleken. Die dubieuze eer gaat naar vrijwel alle andere aspecten van Het Bombardement.

Met het plot waar James Cameron vijftien jaar geleden de bioscopen mee vol deed stromen en dialogen vol steenkolenduits (gesproken door Duitsers gespeeld door Nederlanders) en zinnen als “Ik heb misschien nog wel een gers ideetje” hoopte Paul Ruven, schrijver van Rijk door 1 zin, minstens een half miljoen bezoekers te kunnen trekken. Minder dan dat zou een denkfout betekenen.

Met dit in het achterhoofd en een dealtje met Tros haalde de scenarist/producent Jantje Smit aan boord. Geen verkeerde keus, want deze beslissing leidde al gauw alle aandacht af van wat er werkelijk schort aan dit wanproduct.

“Goedkoop is duurkoop” is 1 zin waar Paul Ruven misschien mee had moeten aankomen toen het hele budget van vijf miljoen euro in goedkope Hongaren geïnvesteerd werd. Het resultaat dat nu het eerste in het oog springt is het afstotelijke digitale camerawerk van ene Gábor Szabó, die de beroemde Nederlandse lucht standaard overbelicht en in nachtscènes geen geheim maakt van de locatie van de oranje studiolampen.

Misschien dat de acteurs het nog een beetje kunnen redden. We hebben twee debutanten: Jan Smit en Roos van Erkel. Hij doet het nonverbaal nog best aardig. Zij acteert alsof ze ieder moment in zingen uit kan barsten. Het is het scenario waar geen van beiden echt iets mee kan: iedere acteur krijgt één aspect om met zijn personage mee te nemen. Vincent een schuldgevoel, Eva een dubbele agenda, broer Chris een ziekte waar hij op terug kan vallen en slechterik Dirk is slecht. Met zo weinig inzicht in henzelf en elkaar, en met tenenkrommende dialogen, spelen alle acteurs volledig langs hun collega’s heen en acteren niks meer dan wat geschreven staat. De broedergevoelens tussen Chris en Vincent; de walging die Vincent en Dirk voor elkaar voelen; de dreiging die de Duitse soldaten uitstralen: allemaal ver te zoeken.

En al helemaal nonexistent is de chemie tussen de hoofdpersonages. Iedere intieme scène tussen Eva en Vincent lijkt op het begin van een pornofilm. En daar spat meer van het doek af. Als Vincent uitroept dat hij, en niet Dirk, met haar moet en zal trouwen komt die plotselinge passie als nogal een verassing. Echt. Je zou bijna vergeten hoe voorspelbaar die hele romance was als je die twee een halve minuut lang in extreme close-ups naar elkaar ziet staren en lachen.

En dan komt daar, na een uur en een kwartier zonder opbouw, eindelijk dat veelbelovende bombardement waar Aart Staartjes tijdens die Klokhuisfragmenten al niet bijzonder subtiel naar zit te hinten. Nu zal regisseur Ate de Jong ofwel gedacht hebben aan de kracht van suggestie ofwel gefrustreerd opgemerkt hebben dat die vijf miljoen toch echt op waren. Stof, stof en nog meer stof. En veel kabaal. En een olifant? Smijt wat stenen in het rond en we hebben een goedkoop 14 mei uit het Oostblok, mensen.

En dan, na een kwartiertje, is deze onderbreking van het werkelijke verhaal alweer voorbij en kunnen we eindelijk de afraffeling van deze bakvissenromantiek aanschouwen. En voor de zoveelste keer zie ik Ate de Jong en Paul Ruven samen op de bank met grote verwonderde ogen naar Titanic kijken.

Ik vind dat je deze film niet serieus kunt beoordelen als n volwaardige A film.

Doe je dit wel dan kan ik m helaas niet meer dan n half sterretje geven. Daar was het acteerwerk, regie en script gewoon veel te slecht voor!

Maar ach kijk je deze film op n verloren zondagmorgen tussen alle teleshops reclames en herhalingen door, met n kop thee en broodje op schoot is t misschien nog best aardig.

Ik ben blij dat ik een Nederlander ben hoor, maar zo af en toe schaam ik me voor mijn land. Deze had je al dat afschuwelijk slechte Koningslied deze week, voor de kroonwisseling waar je met schaamrood op je kaken naar luisterde, maar deze film weet eigenlijk nog verder te gaan qua narigheid.

Het Bombardement is sowieso al een naam die nauwelijks bij de film past, want dat hele bombardement proppen ze even vlak voor het einde in 5 minuutjes En dan krijgen we ook nog eens he-le-maal niks te zien. Geen mooie shots van neervallende bommen, geen shots van huizen die ontploffen en ook geen shots van de vele slachtoffers. Nee, we zien Jantje Smit en zijn meisje langs wat huizen rennen met wat explosies in hun buurt en op de achtergrond wat geluid van vallende bommen. Uiteraard met een aantal kansloze slowmotion momenten. Zo slecht zeg. Je zou bijna denken dat het allemaal zo erg nog niet was...totdat je beseft dat die hele binnenstad plat ging en er 800 mensen dood zijn gegaan. Wat vreselijk treurig dat die Ate de Jong zijn budget niet in een waardige verfilming van het bombardement zelf heeft gestopt.

Maar voordat we dat bombardement zien zijn we alweer anderhalf uur verder. En in die periode heb je een film gezien waar je tenen van gaan krommen, op werkelijk elk vlak. Sowieso is het hele verhaal echt gewoon letterlijk van Titanic gestolen. Arm en rijk ontmoeten elkaar. Rijk gaat trouwen, maar wil dit niet met die man. Arm maakt rijk blij, ze trekken samen op, helpen elkaar, en op het einde maken ze wat mee. Bij de ene zinkt de Titanic, bij de andere is het een bombardement. Oja, uiteraard lijkt het even alsof ze elkaar kwijt zijn geraakt. Jantje op de boot naar Amerika en Rose in Titanic in een reddingssloep. Maar uiteraard kunnen ze niet zonder elkaar, zoeken ze elkaar weer op en gaat 1 van de 2 dood. Lachwekkend dit zeg, hoe opzichtig kan je een script kopiëren....
En bij Titanic was dit hele plot tenminste fantastisch en overtuigend uitgewerkt. Hier sloeg het helemaal nergens op.

Verder wilde ik het nog hebben over het vreselijke verhaal, wat echt te bezopen voor woorden is om voor serieus aan te nemen. Het mongooltje, de brand bij de ouders van Vincent, boksen met de Duitsers en noem het allemaal maar op. En dan heb je ook nog dat lachwekkende einde met die sigaar en de explosie. Pffff. Vergeet ook vooral de stupide dialogen niet die je de hele film door krijgt te horen ''Hitler wil iedereen doodmaken!''

Ik ben geen liefhebber van films van eigen bodem, maar ik geef ze wel een kans als ik het kijk. Zo vond ik recent Alles is Familie veel beter dan dat ik vooraf dacht. Maar Het Bombardement is gewoon echt zo slecht als iedereen beweert. Het is een lachwekkend drama en een nog veel slechtere verfilming van het bombardement op Rotterdam.

Verder stoorde ik me enorm aan die vervelende voice-over (dat was toch meneer Aart?), de bombastische, totaal misplaatste muziek en het hele beroerde acteerwerk van Jan Smit en Roos van Erken (wel een leuk meisje trouwens), al deden zij wel hun best. Maar ze hebben gewoon geen acteertalent, dus hou het alsjeblieft hier gewoon bij. Hoogstens waren de beelden van Rotterdam voor de oorlog nog wel aardig in beeld gebracht. Om toch te eindigen met een heel klein pluspuntje. De film is vooral grappig, gewoon omdat het zo vreselijk slecht is dat je eigenlijk niet kan geloven dat hier een miljoenenbudget in zit.

Twijfels tussen 0,5* en 1*, maar eigenlijk mag je hier niks hogers dan het minimale voor geven.

0,5*

Film heeft weinig met Rotterdam te maken , behalve de titel en drie minuten bommen. De film is meer een zeer luchtig romantisch niemendalletje waar je nergens het gevoel krijgt in een vreselijke oorlog te zitten . Daarbij lijkt het wel of alle attributen rechtstreeks uit een goedkope toneelschool komen. Nergens verdriet en drama onder de bevolking en het ziet er allemaal veel te schoon en gemaakt uit het is enigste positieve is het liedje van Jan Smit bij de aftiteling was best een mooi nummer. Al de kritiek op Smit is echt overdreven al had men hier voor Brad Pitt genomen er zat gewoon niet meer in door het slechte script en de zeer matige regie.

Best wel een trieste film.

Over het bombardement van Rotterdam zou je eigenlijk hopen een integere oorlogsfilm te zien. Met voldoende aandacht voor het militaire aspect, en ook - vooral - voldoende inzicht in de manier waarop door de Duitsers het bombarderen van een burgerdoel als politiek pressiemiddel gebruikt werd. Dat was toen nog ietwat nieuw, wel na Guernica maar toch op een wat andere schaal.

Als je dan eens in Rotterdam rondloopt, en de lelijke nieuwbouw in het centrum in je opneemt - en het contrast daarmee, de vriendelijke buurtjes voorbij de brandgrens, dan is het me eigenlijk een raadsel hoe we ooit weer tot een normale verstandhouding tussen de volken kunnen komen. Het is gewoon te erg, dit litteken van de stad. Dat nog steeds, zestig of zeventig jaar later nog zo voelbaar is. En daarmee ook wel heel persoonlijk - want, ik heb het bombardement dan wel niet meegemaakt, ik ben wel opgegroeid tussen de mensen die dat wel hebben, en hun normen en waarden heb ik meegekregen.

Maargoed, terug naar de film. Een suf romantisch verhaaltje als saus over een historische tragedie. Respectloos gebruik makend van het tragische lot van de stad, de historische kern van Rotterdam en de mensen die daar hun bestaan opgebouwd hadden. Meeliftend op de nihilistische terroristen van het Duitse regime.

Triest, ik zei het al. Als er nog iets van integriteit, van documentaire vastheid in te herkennen was geweest. Maar nee, deze film gaat voor het goedkope verhaal, de platte en hersenloze versie, een suf romantisch verhaaltje boven de realiteit - de tragiek van de dood van een stad.

Respectloos, dat is het woord wel.

Grappig eigenlijk, je hoort al maandenlang dat deze film een gedrocht is en tóch besluit je om de film te gaan zien omdat je benieuwd bent of de film echt zo slecht is als iedereen zegt.
Zo ook ik en ik kan concluderen dat de film inderdaad niet best is en dat is een understatement.

Het grootste mankement is echt het script. Het eerste uur is echt heel erg slecht en de dialogen lijken nergens op.
Maar ook de meeste scenes zijn erg slecht. Vooral de boksscene met de Duitser was bespottelijk, maar meer scenes zouden dat stempel kunnen krijgen.
Het bombardement zag er goedkoop uit en het is duidelijk dat dat absoluut niet de kern van de film is.

Jan Smit doet het echt niet eens zo heel slecht. Uiteraard is het geen George Clooney, maar ik vind zijn prestatie respectabel en hier had ook Clooney niks van kunnen maken.
Roos van Erkel is een leuke meid en ook haar vond ik matig tot redelijk.
Veel meer positiefs is er niet te melden, het is inderdaad erg slecht en mensen die dit goed vinden hebben wat mij betreft een wat vreemde smaak van film..
Drama.

'Hou vol Eva' zegt Jan Smit zo tegen het eind. Dat hij beter tegen mij kunnen zeggen, want ondanks de schamele 100 minuten speeltijd was dit een verdomd lange saaie zit.

Ik ben geen Rotterdammers dus wars van sentiment jegens deze gebeurtenis, noch zal ik de film afkeuren op haar titel (al heeft dit verder niets ermee van doen). Wel keur ik de film af op het slechte script (zowel in plot als onuitspreekbare zinnen die elke verbeelding en subtiliteit wegwerken), slecht acteerwerk (en nee, Smit is dus echt geen acteur, let alleen al op zijn houterige mimiek), overbodigheden (80% van het verhaal) en lelijke special effects (die olifant, de ontploffingen, de stad in brand et cetera et cetera.) Sowieso, men was wel erg snel weer boven Jan na het bombardement. Ik kan me indenken dat dat een grotere impact moet hebben. En dan de uitwerking van personages, moeten ze nu altijd de hele Aarde op hun schouders dragen als last? Moeten ze altijd redenen hebben voor hun daden? Nee, op zijn minst drie trauma's en een slecht toekomstperspectief.

Het meest ergerlijk is nog wel dat het hele bombardement niets van doen heeft met dit verhaal, het komt hoogstens op vervelend zo tegen het eind. Hier had heel wat mee gedaan kunnen worden, wat zoiets doet met een stad, met haar inwoners, met weet ik wat. Maar dan kies je net voor iemand die daar niet woont en toch al weg wil. Elke mogelijke oplossing tot een mooie film is in het script vakkundig om zeep geholpen.

Verder visueel nogal goedkoop, vreselijke drammerige muziek die maar door blijft gaan, onprettige montage en vreselijke kitsch soms. Vertraagde beelden kunnen werken, maar dan moet je dat gevoel wel hebben. Ate heeft dat duidelijk niet. Alleen al die beelden die voor de film zijn geschoten maar ineens 70 jaar oud lijken (lachwekkend!) en de voice-over die helemaal nergens op sloeg.

Op het eind is nog wel even duidelijk dat Rotterdam mooier was voor het bombardement dan nu met die zielloze moderne hoogbouw. 0,5* verder voor de film.

Zo slecht vond ik de film niet, maar meningen verschillen. dit is een van de betere nl films al is de rolverdeling ff wennen,maar ik vind het goed gedaan voor de meeste 1x

Een naieve film over een bombardement in Nederland met lolbroek Jan Smit als slechte vertolker.

Eerder een familiefilm of drama om eens echt te genieten van romantiek met een bruidskleed tijdens een bombardement. Of was het humor?

Voorspelbaar verhaal met regelmatig hergebruik van beelden.

De intro gaf een prachtig stadsbeeld vanuit de lucht.

Het slot werd een langdradig zo goed als onmogelijk afscheid.

Echt niet om van een oorlogsfilm te genieten te genieten met een broodkar als rode draad. Dit verhaal kon heel anders en veel beter in beeld gebracht worden.

Sorry.

1,0* omdat het genre niet uitgewerkt werd.

Ate de Jong... Ate de Jong...

Heb zojuist de essay gelezen die hij eerder schreef, voor het Bombardement. Daar schrijft hij dat een Nederlandse succesfilm aan een paar punten moet voldoen. Zo schreef hij dus in principe een formule voor een kaskraker; een formule die blijkbaar niet bij zijn eigen film werkt. Achter de meeste punten schuilden waarheden, maar eentje maakte me zowaar boos omdat het precies de reden is waarom zoveel Nederlandse films (niet allen, laat ik daar duidelijk in zijn) volledig de mist in gaan. Er moest een "oer-Hollands gevoel" achter zitten. Ondertussen schrijft hij later nota bene dat al deze punten ervoor kunnen zorgen dat een Nederlandse film internationaal bekend kan worden! Met een oer-Hollands gevoel?! Een Oer-Hollands gevoel bestaat gewoonweg niet. Net als dat er geen oer-Sanskriet en oer-Maltees gevoel bestaat. Een Maltese film wordt pas bekend wanneer die blijkbaar niet alleen een Maltese film is, maar ook gewoon een goede film. Vele Nederlandse regisseur beginnen aan een film met de volkomen achterhaalde gedachte "laten we een Oer-Hollandse film" maken! Waarom Amerikaanse films zo internationaal bekend zijn? Simpel. Ze zijn bijna altijd niet oer-Amerikaans! Natuurlijk, de Amerikaanse cinema heeft een paar typerende trekjes; maar Pulp Fiction had net zo goed als Italiaanse film kunnen werken, the Shawshank Redemption is een prachtige film opzich (niet omdat hij zich in Amerika afspeelt) want in de nogal primitieve Spaanse gevangenissen had deze film net zo goed een pareltje kunnen zijn en Fight Club was net zo grauw en spannend kunnen zijn in de duistere achterbuurten van Berlijn. Het Bombardement niet. Voor de niet erg hoogopgeleide Hollander lijkt deze flop nog net in de strot te kunnen worden geduwd, omdat het dan nog leuk is om op de maat mee te klappen bij het eindnummer van Jan Smit. Maar hoe zit dat met de laagopgeleide Italiaan? De niet al te snuggere Fransoos? De doorsnee Amerikaan? Die zullen hier nooit naar omkijken en dat zal ook nooit gebeuren. Weg met dat fictief Oer-Hollands gevoel dus. Maakt een film niet beter en blijkt ook maar weer niet eens genoeg geld op te halen (of in ieder geval het bedrag dat Ate de Jong verwachtte). Laat Nederlanders nu gewoon eens films maken. Grenzeloze films, die voor iedere Europeaan, voor misschien wel buiten het continent, te verhapstukken zijn.

Voldoende ja, meer ook niet. Heb me er goed mee vermaakt, ook bij herziening op Blu-Ray.

Blu-Ray: Het Bombardement |Neerlands Filmdoek - NLfilmdoek.nl

Nou, huilen met de pet op.

Het is, nog los van zijn acteerprestaties, belachelijk om Jan Smit hiervoor te casten. Er is natuurlijk geen mens die het personage ziet, iedereen kijkt alleen naar hoe Jan Smit staat te acteren. Om nog maar niet te spreken van zijn lelijke accent. De acteerprestaties van vrijwel iedereen zijn onder de maat, alleen Roos van Erkel en die vent van haar waren wel aardig oke.

Het zwartwit tussendoor is aardig overbodig en door heel de film heen erg inconsequent.

De voice-over van Aart Staartjes slaat ook nogal de plank mis. Lijkt wel een kinderprogramma over de oorlog op deze manier.

Het plot en het script slaan nergens op. De ene na de andere irrelevante kutscène, het boksen voegt niks toe, en dat hele klote-bombardement gebeurt maar niet.

Uiteindelijk is het bombardement qua shots en spanning redelijk gedaan, maar dan heb je al bijna anderhalf uur naar een klotefilm zitten kijken, dus veel goed maakt het niet.

1*

Ik heb deze film bij de videotheek gehuurd... en toen ik 'm weer terugbracht kreeg ik zomaar ongevraagd mijn geld terug plus een verontschuldiging voor mijn verloren tijd.

Het is hip deze film af te zeiken maar ik vond het wel een aardig werkje eigenlijk. Goed, de archiefbeelden tussendoor zijn soms wat storend maar het verhaaltje rond het frisse duo Smit en Van Erkel was bijzonder amusant. Voor historische acuratesse en diepgang hoef je Het Bombardement (sowieso maar een klein onderdeeltje van de film) absoluut niet op te zetten, voor een sterk uitgevoerde ontluikende romance wel.

3*.

Heb deze film vandaag voor het eerst gezien op internet. Vind de film op zich niet slecht. Zij het dat het van begin tot het einde een kopie is van Titanic. Misschien is dat een idee geweest van de regisseur, dat zou kunnen. Ik geef deze film 1 ster. Zou ik Titanic nooit gezien hebben of als de film er nooit geweest was krijgt deze van mij 3 tot 4 sterren.

Het Bombardement

Het geen wat ik nooit wil zien. Is een Nederlandse zanger of zangeres die ook nog eens de film wereld probeert te betreden. Wellicht zullen sommigen dit wel lukken. Maar de meerderheid gewoon weg niet. Zo zag ik dat bij Marco Borsato in Wit Licht. Nu zie je dat ook weer terug bij Jan Smit in Het Bombardement. Helaas probeer ik mij vaker terug te trekken als ik dit zie. Maar aangezien het hier over de tweede wereld oorlog gaat, kon ik hem niet overslaan. Het concept tweede wereld oorlog spreekt mij erg aan, en ben erg geïnteresseerd in dat stukje geschiedenis van de wereld! geen van alleen werkt goed uit bij deze Nederlandse film helaas. Het is al wel eventjes dat ik hem gezien heb, maar ik weet nog wel dat ik mijn aandacht er goed bij moest houden, al lukte dat amper. Zonde! En het moet dan ook nog eens gaan over een heel erg belangrijke onderwerp op Nederlandse bodem rond die tijd. Ik kan er niets beters van maken. Natuurlijk verschillen meningen van elkaar, en ik vind deze film gewoon echt aan de slechte kant.

1.0*

Matig acteerwerk en irritante personages gaan gepaard met een niet boeiend script en slechte visuals.

En dan heb ik het nog niet eens over Jantje gehad

Deze Tweede Wereldoorlog welke gaat over het bombardement op Rotterdam, heb ik altijd bewust links laten liggen (mede vanwege Jan Smit waar ik niets aan vindt als zanger, dat geldt overigens voor vrijwel alle Nederlandse zingende artiesten, en ik hem eigenlijk ook altijd Jan Shit neem), maar omdat ze hem gisteren op televisie (gelukkig op een publieke zender dus zonder vervelende onderbrekingen) uitzonden heb ik hem toch maar eens bekeken.

Veel stelt dit flauw en clichématig liefdesdrama helaas niet voor en het bombardement op Rotterdam komt er ook maar zeer bekaaid vanaf en is ook totaal niet aangrijpend of indrukwekkend. Het verhaal wordt ook nog eens bij elkaar gepraat door Aart Staartjes in de rol van de tegenwoordige Vincent en dat klonk eerlijk gezegd best vreselijk (een vervelende stem had hij). Qua uitvoering (een aantal scenes zijn wel behoorlijk knullig en flauw in beeld gebracht) viel het me eerlijk gezegd nog wel mee en visueel (inclusief de fraaie Roos van Erkel) zag het er ook allemaal niet onaardig uit. Hoewel de cast zeker niet geweldig acteerde en dan vooral Jan Smit in de rol van de destijdse bokser Vincent (het gevecht, boksen, met de imposante Duitser om wel of niet te mogen worden doorgelaten, was om te huilen zo slecht. Laat staan de geloofwaardigheid van Jan Smit als bokser), deden ze het toch nog een beetje verdienstelijk en dan vooral Roos van Erkel (waar Vincent verliefd op wordt) die ik eigenlijk ook het enige pluspunt vond in deze film. Ze is ook bloot te bewonderen, maar veel valt er helaas niet te zien (dat is normaal gesproken bij een Nederlandse film juist wel meestal standaard). Het einde vond ik overigens behoorlijk belachelijk en slecht en deed me eerlijk gezegd ook niets.

Ook deze Nederlandse film laat maar weer eens duidelijk zien hoe slecht Nederland toch is in het maken van Films en Muziek. Uitzonderingen zijn er zeker, maar het merendeel is toch echt niet om aan te zien of naar te luisteren.

P.S. in deze film spelen ook een aantal bekende Rotterdammers in mee, waarvan een aantal ook echt het bombardement hebben meegemaakt zoals Koos Postema en Gerard Cox (wel maar een paar maanden oud).

Om de zoveel tijd komt er weer eens een Nederlandse film waar pers en publiek zich als hongerige wolven op storten om eensgezind de frustratie erover uit te spreken. In alle eerlijkheid zijn het zelden de echt slechte films die deze collectief gedragen hoon over zich heen krijgen. Zo ook in het geval van Het Bombardement.

Qua sets en aankleding oogt het allemaal bijzonder fraai en ik moet zeggen dat het niet meer of minder knullig oogt dan soortgelijke producties. Zo ogen overvliegende gevechtsvliegtuigen en het uiteindelijke bombardement best fraai. Misschien niet zo gelikt als je zou hopen, maar met de beperkte budgetten waarmee dit soort films gemaakt worden is het al een wonder dat regisseurs zich hieraan blijven wagen. De uiteindelijke ontvangst is meestal overwegend negatief en volgens mij trekken goedkope romantische komedies niet heel veel minder publiek dan dit soort pogingen tot blockbusters. Over Jan Smit is al genoeg gezegd en geschreven, maar ik wil toch erover zeggen dat hij zijn imago als sympathieke knul mee heeft om te compenseren dat het eigenlijk een waardeloze acteur is.

Waar wel ernstige misstappen worden gemaakt is dat het teveel filmlogica volgt en daarbij vergeten wordt om de bombardementen serieus te nemen. Het lijkt zelfs alsof ze de actie geprobeerd hebben te verplaatsen naar buiten Rotterdam om maar budgettair beter uit te komen. Nu wordt er spastisch geprobeerd om met historische fragmenten en een voice-over te blijven verwijzen naar wat de kern van deze productie zou moeten zijn, namelijk het bombardement op Rotterdam. Wanneer er actie komt is dat meestal op vreemde en onlogische momenten, waarna het verhaal zich vervolgt alsof er niets gebeurd is en de personages gewoon de draad weer oppakken. Gewone mensen in oorlogstijd zijn natuurlijk kleine heldjes die koelbloedig het hoofd bieden aan traumatische gebeurtenissen.

Ik zit er nu naar te kijken en het meest irritante tot nu toe vind ik de stem van Aart Staartjes als de oude Vincent. Jan Smit valt reuze mee en is niet slechter dan de meeste anderen. Gerard Cox is weer heerlijk om naar te luisteren en te kijken. Ik geloof dat het altijd weer aan de regisseur van een film ligt of de figuren geloofwaardig worden neergezet, afgezien van een zekere mate van talent bij de acteurs en actrices natuurlijk. De teksten die de dames en heren moeten spreken, zijn ook niet altijd van een bijzonder hoog gehalte om maar een eufemisme te gebruiken. Wat een treurnis.

Toch maar verlaagd naar het allerlaagste ondanks de fraaie bombardement-scenes. Het is zuchten en steunen bij het overmatige gebruik van oude journaalfragmenten en de daarop volgende zwart-wit scenes die snel overgaan in kleur, het ontieglijk slechte acteerwerk (niet alleen volkszangertje Smit maakt zich daar schuldig aan), de complete non-topografische kennis van Rotterdam en wat al niet meer.

Het meest vreselijke is toch wel het script. Een soort goedkope rip-off van Titanic inderdaad, maar als het daar nu ook bij bleef. Waren het nu grappig bedoelde knipogen (oh my god) of het daarmee gepaarde complete non-respect voor de slachtoffers van WWII in de vernietigingskampen? De Duitse Eva (had ze echt geen andere naam kunnen krijgen?) gaat trouwen met een rijke industriëel die haar rondleidt in het nieuwe huis inclusief een brandnieuwe GASOVEN. Op dat moment besloot m'n vriendin maar uit pure wanhoop te gaan strijken. Ik hield vol....tot en met de finale, waar die gasoven - zoals de kijkers hebben gezien - een prominente rol speelde. Pijnlijk, zeer zeer pijnlijk en verfoeilijk...

Een redelijk drama/oorlog/historie film...

Goed verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Jammer dat deze Nederlandse Film niet zo beste acteerwerk...

Soms heb je van die films waar je al van tevoren van weet dat het geen meesterwerk gaat worden, maar waar je toch wel benieuwd naar bent. Bovendien kan een slechte film kijken soms ook wel eens leuk zijn. Het Bombardement was echter eerder een ongemakkelijke vertoning.

Het is allemaal behoorlijk houterig. Jan Smit moet het hebben van de charisma die hij als volkszanger nog wel weet te verwerven, want zijn acteerwerk is niet goed. Sowieso onverstandig om hem te casten als je wilt dat deze film serieus genomen wordt. Nergens denk je namelijk dat je naar ene Vincent zit te kijken. Het is moeilijk hem los te koppelen van waar iedereen hem al van kent. Bovendien wordt het allemaal nog wat ongeloofwaardiger gemaakt door zijn personage een bokser te laten zijn (en hem te laten boksen met Duitse soldaten..). Roos van Erkel is verder ook geen al te beste actrice, maar het kan er soms nog net mee door. Van het acteerwerk moet deze film het dus al niet hebben. Tegelijkertijd is het acteerwerk misschien nog wel het sterkste punt uit Het Bombardement dat ik kan bedenken..

Hetgeen de film vooral de das om doet is het tergend slechte script. Dialogen waarin een knap staaltje schrijfwerk wordt getoond, zoals: 'Hitler wil iedereen doodmaken!', werken gewoon op de lachspieren. Een hoop vreemde gebeurtenissen ook. Die olifant die bijvoorbeeld de grootste bijrol van allemaal heeft.. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat je zit te lachen tijdens een film die als onderwerp het bombardement op Rotterdam heeft? Maar naast die ongewilde (glim)lachjes, trad er ook vaak genoeg enige irritatie op. Die voice-over was gewoon vreselijk; niet om aan te horen. Bovendien vond ik het bombardement zelf ook erg slecht in beeld gebracht. Je ziet Jan en Roos wat door het stof rennen met hier en daar een ontploffing. Vervolgens rennen ze ergens naar binnen, besluiten ze over te gaan tot een fotoshoot en dat was het. Was dat al een tegenvaller, maar het is eigenlijk nog niets bij het einde. Ik zat met grote ogen te kijken naar wat zich daar allemaal afspeelde. Die oven... Alsof men zich na het registreren van het bombardement nog even herinnerde dat wel één van de twee geliefden moet sneuvelen om er nog een sentimentele draai op het einde aan te kunnen geven. En om niet te veel op Titanic te lijken, koos men maar voor het meisje.

Verder is denk ik alles al wel gezegd. Ik had graag geschreven dat het allemaal nog wel meeviel, maar ik vermoedde al het ergste en het bleek ook gewoon waarheid: Het Bombardement is een mislukking. Wat ik nog het ergste vind, is dat ik nergens de indruk krijg dat er met de nodige passie of inzet gewerkt is aan een waardige verfilming voor deze tragische gebeurtenis. Ik snap echt niet dat Ate de Jong, of iemand anders die aan de productie meewerkte, hier met een tevreden gevoel op kan terugkijken. Nova Zembla (2011) werd in der tijd ook, zij het in mindere mate, behoorlijk afgekraakt, maar die vond ik dan nog wel enigszins meevallen. Het Bombardement faalt daarentegen eigenlijk op elk vlak waar het maar falen kan en de slechte commentaren zijn helaas volledig terecht.

1*

Ik vond het allereerst grappig om te zien dat deze film nog lager scoort dan een gemiddelde Amerikaanse romcom. Dat zegt wel wat?

Dit is zeker niet de beste film on earth. Zoals ik al las, Jan Smit hadden ze absoluut nooit in deze film mogen casten. Ik kan (zoals meerdere) totaal geen reden zoeken waarom ze hem zouden kiezen.

Ik zag hem nooit als Vincent maar als Jan Smit. Ook had ik meteen het gevoel alsof de persoonlijkheid in deze film ook een beetje zijn persoonlijkheid was in het echt. Als je alles al weet van hem dan vind ik het meteen een stuk minder interessant. Het samenspel van Jan Smit en Roos vond ik flop. Het leken meer vrienden dan écht mensen die bij elkaar wouden zijn.

Ook vond ik de stem van een oudere Jan Smit onder de film het slechtste wat ze in deze film konden doen. Naast Jan Smit uitkiezen dan? De hele tijd werd er gezegd door de man hoe erg het bombardement was maar dat hij zo weer Rotterdam zou kiezen want dan had hij Eva ontmoet. Maar nu vind ik het zo jammer dat ik dat gevoel niet kreeg. Nu moet ik ook bekennen dat ik grote delen van de film heb overgeslagen omdat het net nergens over ging. Het bombardement zelf vond ik goed gefilmd. De cover van de film vond ik aantrekkelijk om te gaan kijken, dit hebben ze helaas niet goed uitgewerkt. En nog even, het zingen van Jan Smit in de film was ook behoorlijk dom van de regisseurs want daardoor zag ik hem zelf nog meer als Jan Smit!

Niet het kijken waard, zo ieder zijn eigen smaak !

Jammer dat Jan Smit gekozen is voor de hoofdrol. Vast een sympathieke gast, maar hij kan zo'n film niet dragen. En je blijft maar Jan Smit zien tijdens de film, ik zag hem geen enkel moment als personage.

De voice-over was heel storend. Net alsof meneer De Uil de kijkertjes eens gaat vertellen wat er vroeger gebeurde.

Jammer, want het bombardement zelf werd redelijk goed in beeld gebracht. Maar de historische gebeurtenis verdiende een beter verhaal. Met een betere hoofdrolspeler, de voice-over eruit en een minder cliché liefdesverhaal, had dit een mooie film kunnen zijn.

Beste n00r, Bedankt voor je reactie. Kijk zoals jij het zegt ''Dus als ik Jan Smit slecht vind...'' is het wel oke geen haat of zo maar dat kan nog wel. Maar er zijn wel reacties die ver gaan zoals: ''Jan Smit is vergeleken met... echt heel slecht.... En of: Jan Smit is echt slecht} De persoon zelf, en dus hebben ze het meer dan de film. Maar dus hoe jij het zegt is het oke.

Gr. S {Btw srry van mn reacties maar moest even wat ervan zeggen, geen haat of zo }

Ondanks alle waarschuwingen vooraf moest ik mij wel een keer wagen aan deze film. Ik had dat beter niet kunnen doen. Dat men het bombardement op Rotterdam in mei 1940 gebruikt als omlijsting van een romantisch drama is nog daar aan toe, maar dat men dat doet aan de hand van een hemeltergend slecht scenario met tenenkrommende dialogen is een schande.

Mijn oordeel over de acteertalenten van Jan Smit en Roos van Erkel schort ik voorlopig ik. Met dit waardeloze materiaal hebben zij beiden geen echte kans gekregen.