Winnetou und Shatterhand im Tal der Toten (1968)

Het blijven heerlijke films, die Winnetou westerns. Vergeleken met hun Italiaanse broertjes, zijn Duitse westerns een stuk tammer, maar zitten toch boordevol prachtig camerawerk en briljante muziek.

Het acteerwerk is goed voor dit soort films, maar het gebruik van comic relief (in de vorm van Eddi Arent en Ralf Wolter) is niet geslaagd.

3,5*

Na het flut vorige deel stond gelukkig weer Harald Reinl aan het roer als regisseur en was gelukkig ook weer Lex Barker in de rol van Old Shatterhand terug. Hierdoor kreeg de Winnetou reeks tenminste een waardige afsluiting. Zoals gezegd is dit het laatste deel uit de reeks en best weer een fraaie. Verhaal zit best goed in elkaar en weet ook wel te boeien. Beelden zien er ook weer fraai uit en dat geldt ook zeker voor Karin Dor in de rol van Mabel Kingsley. Al met al ween waardige afsluiting maar zeker niet de beste film want dat blijven toch nog altijd de eerste twee delen uit de reeks.

Wat jeugdsentiment al niet met je kan doen...

Eigenlijk bestaat de film uit bar slecht acteerwerk (van de gehele cast, exclusief Barker), houterig uitgevoerde actiescènes (Winnetou in gevecht met de leider van de Sioux is er zo één) en vreselijke humor in de vorm van Arent en Wolter als de plantenkundige en Sam Hawkens.

Toch zat ik hier vroeger met een ongekend genot naar te kijken.

De natuurbeelden blijven overeind staan, prachtige locaties uit voormalig Joegoslavië zijn hier voor uitgezocht.

Zelfs als volwassene vermaak ik me toch prima met de Winnetou-films, door gewoonweg door de knulligheid heen te kijken. Bij de Winnetou-films lukt dat wel op de één of andere manier.

Jeugdsentiment, waarschijnlijk.