De Groeten van Mike! (2012)

De titel met bijbehorende poster voorspelden niet veel goeds maar om kwart over drie werd er niets anders gedraaid dus ik waagde weer een gokje. Na de eerste vijf minuten was ik eigenlijk al tevreden gesteld. De Groeten van Mike is met opvallend veel toewijding in elkaar gezet. Op de eerste plaats de casting: ik heb me eindelijk niet eens hoeven te storen aan die rare Hollandse opmerkingen en achterlijke figuren. De jongeman speelt zijn rol goed en hij werd prima aangevuld door zijn collega's. Daarbij zijn alle shots zorgvuldig opgenomen, heeft de editor het keurig aan elkaar geplakt en zijn er geen fouten zichtbaar. Plot zelf is wat magertjes (Mike ligt in het ziekenhuis en wil zijn moeder terug) waardoor het een beetje eentonig blijft maar omdat de aanpak sterk is wordt dat niet echt een probleem.

Alleraardigste film, de eerste fatsoenlijke van Peters eigenlijk. Prima spel van de meesten, ook de kleintjes, al irriteerde Mike mij in het begin nog wel. Soms vol humor - vooral als Mike zich als een idioot gedraagt werkt de film prima op de lachspieren. Maar vooral de relatie tussen Mike en Vincent en de hele nonchalante sfeer werkt wonderbaarlijk goed waardoor de film wel het hart heeft dat zoiets nodig heeft, al had een achtste-klassers huilen niet (deze deed me er weleens aan denken) daar net iets meer van. Ook de kritiek die de film wil leveren is netjes verwerkt zonder dat die moraal er echt doorheen wordt gedrukt. Jammer alleen dat het einde totaal niet voorspelbaar was.

Audiovisueel is er verder weinig te genieten. Simpele doodsaaie fotografie en een aardige minimalistische score maar niets om nu nog nog te herinneren. 3,5*.

Weinig aan......zelfs de kinderen vonden het te saai!!!

Acteerwerk was best oke,maar ja de rest wil ook wat natuurlijk.

Mijn zoon vertelde enige tijd geleden dat hij deze film had gekeken en was erg lovend. Ik was nu wel eens benieuwd waarom het hem zo trok en ben het zelf gaan kijken. Ik was in eerste instantie bang voor een film op kinderlijk niveau, gelukkig is dat allemaal meegevallen. Natuurlijk is de film grotendeels op kinderen gericht, maar ook volwassenen kunnen zich hier goed mee vermaken.

De acteerprestaties zijn vrij sterk, zeker voor Nederlandse begrippen. De kinderen acteren soms wel beter dan de volwassenen, maar hier had ik niet zoveel moeite mee. Maas Bronkhuyzen zet de rol van Mike zeer goed neer en hij sleept je echt mee in het verhaal en zijn leed.

Ik ben blij dat er niet teveel is gekozen voor clichématigheid. Bracha van Doesburgh als alcoholist bijvoorbeeld. Ik denk best dat er andere actrices gevonden konden worden die wel als een ‘standaard alcoholist’ door konden gaan, maar alcoholisme komt in alle vormen en maten. Ook bij een type vrouw als Van Doesburgh kan alcoholisme een probleem vormen. Wat ik dan wel weer jammer vind is dat Jeugdzorg zo ontiegelijk slecht in beeld is gebracht. De dame die Mike ergens moet plaatsen is, op zijn zachtst gezegd, heel onaardig. Er zullen vast onaardige types rondlopen daar, maar over het algemeen zijn ze goed voor de kinderen en zullen ze niet zo met hen omgaan.

De film wordt tussendoor luchtig gehouden en dat is voor kinderen heel belangrijk. Alleen maar drama en gedoe werkt dan niet. De psychiatrie is natuurlijk allemaal wat over-de-top, ze hebben de extremere gevallen allemaal in één kamer gezet, wat in werkelijkheid volgens mij niet gebeurt. Toch is dit voor de kinderen, denk ik, een belangrijke scene: tussen alle drama en hectiek door even op adem komen.

Het brengt allemaal heel mooi in beeld hoe een relatie tussen moeder en kind werkt. Geen enkele moeder is perfect, maar hier draait het om een moeder die zo haar imperfecties heeft dat ze niet meer voor haar kind kan zorgen. Mike brengt de hechting goed in beeld, vrijwel geen enkel kind wil uit huis en bij zijn ouder(s) blijven, ondanks alle omstandigheden. Natuurlijk is alles gedramatiseerd en zijn er dingen die in het echte leven niet op die manier gebeuren.

Ik heb met een goed gevoel naar deze film gekeken, met een lach, maar met een nog veel grotere traan. Het einde kan twee kanten op, maar gezien de film toch vooral gericht is op kinderen, hebben ze voor een juist einde gekozen. Ik ben, net als mijn zoon, lovend over deze film en kom niet op minder dan 4*. Een topper van eigen bodem.

Persoonlijk vind ik de boodschap van deze film een steek in de rug voor kinderen die daadwerkelijk in zo'n situatie zitten of op een andere manier met jeugdzorg te maken hebben. Wellicht heb ik teveel de andere kant van de medaille gezien om deze film te kunnen waarderen. *1.0

Hoewel Mike volledig lijkt te zijn hersteld van beenmergkanker mag hij nog steeds niet naar huis. Mike is dol op zijn moeder Bracha van Doesburgh], maar die komt niet opdagen bij ziekenhuisafspraken en dreigt vanwege haar alcoholverslaving de voogdij over haar zoontje te verliezen. Wanneer welzijnswerker Cilia [Carine Crutzen] Mike hierover heeft ingelicht, besluit hij hoogstpersoonlijk een brief te sturen naar de Kinderrechter. Daarbij krijgt hij hulp van zijn kamergenoot Vincent [Faas Wijn] die door een ongeluk nu gebonden is aan een rolstoel. Peters slaagt er opnieuw in om de kinderen overtuigend en naturel te laten spelen, maar ook de sympathieke portrettering van een alcoholistische moeder is een pluspunt aan dit overtuigende jeugddrama dat zware thema’s op een nuchtere manier aanhaalt. Jammer van het gekunstelde happy end. Bob Fosko heeft een klein rolletje als een verwarde patiënt.