Night Train to Lisbon (2013)

Hoewel ik het boek best wel aardig vond wist de film mij maar niet te boeien. Elke keer die flashbacks vaak op de meest ongelegen momenten deden de film geen goed. Ik denk dat als de film zich alleen af zou spelen in het huidige Lissabon de film er beter afgekomen zou zijn, maar ja dat is dan weer strijdig met het boek, wil men althans de verhaallijn daar van volgen. Jeremy Irons deed het best wel goed, daar ligt het dus niet aan, ook sommige filosofische uitspraken waren best om over na te denken, maar voor de rest vond ik het maar zozo. Misschien leent het gelijknamige boek gewoon ook niet om verfilmd te worden, maar dat geldt voor meerdere boeken. Ook de verfilming van Cloud Atlas vond ik geen succes.

Waardering: nog net een 3,0*

Het is een film met gebreken, maar eenmaal in de film werkt het toch allemaal prima.

Het duurt even voordat je doorhebt dat Irons geen Engelstalig personage wat leesgeeft in Zwitserland speelt, maar gewoon een Zwitser is in een verhaal dat zich voornamelijk in Portugal afspeelt, en waarin elk personage (ook onderling) Engels spreekt. Zelfs de accenten zijn niet allemaal Portugees, maar wat wil je ook met een hele verzameling bekende Europese acteurs. Ik heb menig Duitser en Brit gezien, een Francaise, een Zweedse, maar een Portugees heb ik niet kunnen ontdekken terwijl het toch bijna allemaal Portugezen moeten voorstellen. Afijn de taalkwestie, daar ben je eigenlijk wel redelijk snel overheen. Het verhaaltje zelf is namelijk best te moeite waard, maar je moet er enige fantasie voor hebben. Zo wordt de motivatie van het hoofdpersonage pas wat laat (half) duidelijk, waardoor je het idee krijgt dat het boek wat ruimer de tijd heeft genomen personages uit te werken.

Maar verder zit je aardig in de film en is het de moeite waard de zoektocht van het hoofdpersonage te blijven volgen. Het is namelijk niet alleen een zoektocht naar de waarheid achter het boekje wat hij vindt, maar ook een persoonlijk avontuur van iemand in de vroege herfst van zijn leven. Hoewel dat wat inlevingsvermogen vraagt omdat het niet optimaal wordt uitgewerkt is dat wel een mooi aspect aan de film.

Visueel begon de film aardig met een paar mooie shots, maar later verwatert het allemaal wat. Een soundtrack is me eigenlijk amper opgevallen. Verder is het een prima geacteerde film en een aardig inkijkje in een toch wat vergeten stukje Europese geschiedenis.

ruime 3*

Mooie film..gister gezien.

Wel wat traag, daar moet je van houden.

Ik was eerlijk gezegd niet op de hoogte van de revolutie 40 jaar geleden in Portugal. Ik denk dat enige voorkennis wel handig is geweest.

Wat ik miste was de beelden van hoe erg het is geweest. Er wordt gesproken over de " Butcher van Portugal" maar ik heb hem in de film niets slechts zien doen. 2 scenes: dat hij gewond is en later dat hij opgebeld werd, maar wat hij nou voor verschrikkelijks gedaan heeft en iedereen hem haat? Voor mij was het gissen.

Viel het jullie ook op dat de kentekenplaten van het Portugal van omstreeks 1970 Nederlands leken, of hadden we toen dezelfde kenteken-codes?

Voor mij tweede keer Jeremy Irons in een film gezien te hebben, eerste was The Mission. Vond ik eigenlijk een beter film.

Jammer dat de oorspronkelijke talen niet werden gesproken, had de film echt beter gemaakt. Verder erg meeslepend en ik liet me ook erg leiden door het feit dat die man zomaar uit z'n dagelijkse doen stapte voor zo'n impulsief avontuur. Wat ie anders nooit zou doen of durven. Sprak me erg aan.

Een uitgebreide recensie vind je hier.

Een film die qua setting en cast wel aanspreekt, maar het verhaal blijft toch wat achter. Lissabon is een mooi decor voor het verhaal, dat zich voor een aardig deel door middel van flashbacks ontvouwt. De cast is zeker de moeite waard, veel bekende gezichten waaronder Christopher Lee en Bruno Ganz. Hoofdrolspeler Jeremy Irons zet een prima personage neer. De binding met de personages ontbreekt echter, waardoor de film niet ontzettend veel indruk maakt. Ook blijft het plot toch iets te vlak, met name met betrekking tot hetgeen zich in het verleden heeft afgespeeld.

Veelbelovend.

Wat een cast is er hier bij elkaar gehaald. Alsof iemand al mijn helden bij elkaar heeft weten te krijgen, het lijstje echte ouwe Europese karakteracteurs kan nauwelijks completer zijn - en de cliché namen worden vermeden, heerlijk. Christopher Lee. Bruno Ganz (ohja Hitler maar onherkenbaar). Lena Olin. Charlotte Rampling. Jeremy Irons, in de hoofdrol zelfs. De mooie Melanie Laurent - ook onherkenbaar overigens - die de hoofdrol in de liefde spelen mag. En ze spelen allemaal zo goed - iedereen zit perfect in z'n rol, probeert niet de show te stelen, probeert niet de bijrolacteurs te overklassen. Waar zie je dat, ooit.

En dan begint het zo veelbelovend, met precies de goede sfeer. Ietwat mysterieus, maar vooral heel arty gefilmd, met het licht precies op de juiste plaats. Sfeervol in de zeurende regen op de brug, met een stapel nat huiswerk. Terwijl ik de vijf sterren alvast klaarzet begint de film eigenlijk pas.

En toch gaat het helemaal mis. De timing van het verhaal klopt niet, is te traag - de spanning verdwijnt. En nog veel erger, de brug tussen de oude en de jonge acteurs, de oude en de jonge versie van dezelfde persoon is te ver, te moeizaam, te onherkenbaar. En daarmee slaan de flashbacks het verhaal dood. Blijven de karakters abstract, niet boeiend, niet herkenbaar.

En zo komt het verhaal uit het boek eigenlijk nog maar nauwelijks over, blijft het een verwijzing naar een stukje vergeten Europese geschiedenis van nog niet zo heel lang geleden. Maar eigenlijk nauwelijks intrigerend genoeg om daar zelfs maar de Wikipedia op na te gaan lezen.

Het boek intrigeert meer, eigenlijk. Maar de film geeft daar nauwelijks inzicht in. Niet dat het een slechte film is. Verre van.

Veelbelovend, dat is het woord. Maar jammer genoeg blijft het daar bij.

Eerst en vooral: wat een prachtige poster. Prachtig werk, en wat mij betreft misschien wel de hoofdreden waarom ik een ticketje voor deze film besloot aan te schaffen.

Die film zelf is op een korte manier samen te vatten: degelijk over de hele lijn, zonder meer. De film start bijna flitsend, wanneer de in een helse sleur zittende leraar Raimund Gregorius op weg naar alweer een monotone schooldag een vrouw op de rand van een brug ziet staan, klaar om een einde te maken aan haar leven. Hij redt haar, maar ze loopt een tijdje later weer weg. In haar achtergelaten jas ontdekt hij een boek en twee tickets voor de nachttrein naar Lissabon, die een kwartier later vertrekt. In een vlaag van roekeloosheid en jeugdig enthousiasme besluit hij z'n huidige leven achter te laten en op de trein te springen. Eenmaal in Lissabon schakelt de film een versnelling lager en ontspint zich een verhaal rond een van de gruwelijkste periodes in de Portugese historie. Beetje bij beetje reconstrueert Gregorius het leven van Amadeu de Prado, schrijver van het mysterieuze boek, en probeert ondertussen z'n eigen leven weer op de rails te zetten.

Het verhaal weet helaas geen vervolg te breien aan de waas van mysterie die het aan het begin oproept. Het verhaal is boeiend, maar het is jammer dat na een uurtje al wel duidelijk waar alles naartoe gaat en hoe alles ongeveer in elkaar steekt. Wat overblijft is al bij al wel een mooi, weinig spannend verhaaltje rond de problemen van vriendschap en liefde tegen de achtergrond van een dictatuur. En ook al zwakte mijn interesse na een tijdje iets af, ook het laatste uur is zeker geen straf om te kijken. De cast kent geen zwakke schakels, in het bijzonder Jeremy Irons zet een knappe prestatie neer. De film kan uitpakken met enkele sterke scènes (zoals de pianoscène), en Mélanie Laurent is zoals steeds de charme zelve.

Night Train To Lisbon is een solide film, die nergens uitblinkt. Het verhaal voldoet, camerawerk en soundtrack is nergens opvallend sterk noch zwak, acteerprestaties zijn prima. 3*

Matig. Ik heb sowieso al weinig met de hele plot waarin heden en verleden worden samengevoegd zonder dat ze echt iets met elkaar te maken hebben. En ik ken het boek niet, maar waarom is hij leraar Latijn, waarom heeft hij insomnia en waarom gaat uitgerekend hij als hoofdpersoon spelen? Keuze's die allemaal niet even doordacht lijken, want met veel gegevens wordt verder bijzonder weinig. Enkel dat hij Zwitser is komt terug doordat hij nooit een dictatuur heeft meegemaakt. Flauw, want dat hebben meer Westerse landen niet meegemaakt de afgelopen eeuw.

Maar vooral is het dat het verhaal van Amadeu de Prado een verhaal in het verhaal is, en ook nog eens verzonnen ook. De beste man heeft, zo het lijkt, nooit bestaan. Dan vraag ik mij af waarom je zo'n constructie verzint voor je verhaal. Als Irons nu op zoek ging naar een bestaand persoon, dan kan je het begrijpen. Maar dit voelt allemaal wat geforceerd aan.

Buiten dat is het jammer dat werkelijk iedereen Engels praat. Nu zijn de thema's wel universeel en zou dat geen bezwaar moeten geven, maar er wordt zo duidelijk gekozen voor de Portugese revolutie, dat ik dan ook graag dat. En voor Irons hoef je er geen Engelse film van te maken; een goed acteur, daar niet van, maar deze rol lijkt hij vooral op de automatische piloot te spelen. Het zal wel verder met fondsenwerving te maken hebben (de ganse cast komt uit heel Europa behalve dan zo ongeveer Portugal zelf) maar dan nog is het wel een keuze die is gemaakt. Een foute keuze, die, eerlijk is eerlijk, op den duur niet meer stoort maar wat vooral jammer is.

Verder een aantal aardige scènes, een redelijk tijdsbeeld en fraaie plaatjes van Lissabon, maar dat is als geheel te weinig. Maar ik kan me indenken dat het boek meer inhoud heeft (thema's over vrijheid et cetera) en zich daar sowieso beter voor leent. 1,5*

Obscure overdenkingen.

Als de verstrooide professor Jeremy Irons een geschrift leest dat hem betoverd, besluit hij plotseling alles aan de kant te zetten voor een rit met de nachttrein naar Lissabon. Daar woont immers de schrijver van het interessante stukje literatuur. Een obscuur boekje vol filosofische overdenkingen met een spannend verhaal erachter. Alleen al dit gegeven wekt de interesse van iedere kijker. Daarbij komt dat de acteerprestaties sterk zijn en de karakters vertolkt worden door een gerenommeerde cast.

Het verhaal herbergt allerlei genres, maar blijkt vooral een thriller te zijn met een vleugje romantiek. Zodra het mysterie plaats begint te maken voor weinig verhullende flashbacks, verliest het echter wat van zijn kracht. Dat heeft onder meer te maken met de vertelstructuur die al snel een hoop blootgeeft voor het einde in zicht is, maar desondanks werkt de film wel. Uiteindelijk is het toch de mix van alles, ondanks enige onevenwichtigheid, die de kijkers aandacht meer dan voldoende vasthoudt.

Zeer goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Nounou, enkele commentaren zoals hierboven getuigen toch niet echt van veel verstand en gezond beoordelingsvermogen. Als je spanning wil, dan kies je best voor een thriller/horror en niet deze. Ik vond het een prima film. De verhaalstructuur deed me wat aan "Elle s'appelait Sarah" denken, waar ook daar iemand vele jaren na tragische gebeurtenissen op zoek gaat naar een persoon. Bij de Zwitserse leraar Raimund (Irons) begint alles heel toevallig, door het redden van een meisje die zelfmoord wil plegen , en op die manier in bezit komt van een Portugees boek, de memoires van Amadeu. De levensbevattelijke proza intrigeert Raimund zo sterk, dat hij naar Lissabon afreist om meer over deze man te weten te komen.

Daarna volgt deels in flashback het verhaal van Amadeu, een jonge dokter en verzetsstrijder tegen de dictatuur van Salazar , en de woelige periode die hij heeft meegemaakt net voor de val van de dictatuur. Raimund kruist hierbij allerlei personen die hem hebben gekend, waardoor hij een opmerkelijk verhaal kan reconstrueren. Het verleden leeft verder, niet steeds door historische personages, maar ook door gewone mensen die meegeholpen hebben aan grote omwentelingen in hun land (mijn gedachten gaan plots naar de kleine man in Oekraïne).

Goede prestatie van Irons, die een wat saaie intellectueel vertolkt (hij zegt het ook zelf maar niet elk mens hoeft grootse dingen te doen om interessant te zijn); vooral de overzichtelijke chronologie viel me hier in positieve zin ook op. Een minpunt vond ik dat de geest van de stad Lissabon niet zo sterk naar voor treedt in de film, waardoor er wat gebrek is aan sfeer.

Een goede mysterie/romantiek/thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel een bekende acteur Jeremy Irons speelt goed...

Ook een bekende actrice Charlotte Rampling...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Spannend uitgangspunt, zo impulsief de trein pakken en alles achterlaten.

Maar daarmee is alles wel gezegd helaas. Alles draait uiteindelijk uit op een infantiel, melodramatisch verzetsheldenverhaal zonder diepgang. Kan er niks mee.

Tegenvaller. Op zich ziet de film er prima uit en zitten de acteurs goed in hun rol. Wat tegenzit is dat het erg moeizaam verteld wordt, een ontzettend traag middenstuk inbegrepen. Een thriller kun je dit niet noemen.

De op zich aantrekkelijke titel is misleidend en heeft niets met de film te maken, dit geldt ook voor de poster, die wel op de titel aansluit, maar totaal niet op de film.

De film gaat over een liefdesverhaal met de Portugese dictatuur als achtergrond. Ik vond het ook jammer dat de dictatuur hier snel bijzaak wordt en dat het vooral om het liefdesverhaal draait, een gemiste kans. Er zitten enkele aardige filosofische teksten in, maar ook die verdwijnen meteen naar de achtergrond.

Ook is het inderdaad niet geloofwaardig hoe makkelijk iedereen voor de hoofpersoon de deuren opent en hun levens met hem deelt, puur en alleen maar om de nieuwsgierigheid van deze willekeurige buitenstaander te stillen. Ook de vertelwijze (onderzoeker/journalist spit in het (oorlogs)verleden, in dit geval is het een leraar) is al heel vaak gedaan en pakt hier niet zo goed uit.

Behoorlijke tegenvaller.

Dit is eigenlijk zo'n film waarbij ge u een hele tijd afvraagt waar hij nu eigenlijk naar toe wil om uiteindelijk vast te stellen dat het heel weinig voorstelt, het amper kan boeien en naar het einde toe nog melig wordt ook.

Een ontgoocheling

Night Train to Lisbon voelt echt aan als een verhaal, met een kop een staart. Een verhaal waarvan ik me kan voorstellen dat het interessant is om in een boek uit te werken. Niet het soort boek waar ik een paar honderd pagina's aan tijd aan zou besteden, en niet per se het meest interessant plot, maar als film tussendoortje vind ik zo'n verhalende geschiedenis wel eens lekker. De mijmerende citaten uit het boek brachten me wel in een fijne sfeer.

Een boeiende mix van acteurs die gedurende de film de revue passeert. Geloofwaardig is het allemaal niet, maar daar til ik doorgaans toch al niet te zwaar aan. Uiteindelijk vond ik worsteling van het hoofdpersonage met de saaiheid van zijn eigen leven misschien nog wel het meest interessant aspect aan de film.

Me eens aan deze gewaagd, maar 'k vond hem toch maar zozo. Niet dat het zo'n slechte film was, maar 'k vond het verhaal niet zo meeslepend.

De cast deed het zeker niet slecht en kwam overtuigend over. Verder zag de film er goed uit.

Ideaal om eens via tv mee te pikken, maar veel meer toch niet.

Mensen, die er wel eens geweest zijn, weten dat Lissabon met zijn fabelachtige Rua Augusta een bijzonder mooie stad is. Bille August maakt daar dankbaar gebruik van als achtergrond voor een verhaal over een buitenstaander, die zo’n 30 jaar na dato op zoek gaat naar de ontbrekende puzzelstukjes over een groep verzetslieden die enkele maanden vóór de Anjerrevolutie (zie: Capitães de Abril) uit elkaar gevallen is. Die terugkeer naar het verleden levert met zijn flashbacks een boeiende film in de film op. Een film over verzet, plichtsbesef, jaloezie en liefde. Een film om over na te denken.

Daartoe zetten ook de citaten aan uit het boekje, dat als leidraad dient voor de speurtocht: “We leave something of ourselves behind when we leave a place. We stay there, even though we go away.”

Vanwege die citaten ga ik op zoek naar het boek van Pascal Mercier, waarop deze film gebaseerd is. Het lijkt me heerlijk om die filosofische gedachten in alle rust op je in te laten werken.

Het boek van Pascal Mercier bood een toegankelijke opzet voor 'leken' om over filosofische concepten te mijmeren. In de verfilming is het filosofische aspect onevenwichtig. Ze blijven soms te dicht bij het oorspronkelijke bronmateriaal (met bijvoorbeeld letterlijke citaten uit de roman in de dialogen), terwijl sleutelpassages extreem worden versimpeld. Het hart van de roman was dat Raimund Gregorius door autobiografie/fictie tot zelfontdekkingen kwam, maar in deze verfilming wordt juist dat aspect lachwekkend en banaal. Zijn innerlijke zoektocht vormt nu een excuus voor fotogenieke plaatjes van Lissabon, met een hoop formulematige, onlogische wendingen. Deze sentimentele tearjerker biedt nu vooral oppervlakkige levenswijsheden met een quasi-filosofische inslag.

Het doet inderdaad wat aan Elle S'appelait Sarah denken maar het verhaal vond ik persoonlijk minder interessant. De sfeer van Lissabon heb ik eigenlijk niet kunnen ontdekken in deze film. Dit komt doordat er weinig in de straten zelf wordt gefilmd en enkel wat randpersonages echte Portugezen zijn.

De cast is natuurlijk wel zeer indrukwekkend met namen als Jeremy Irons, Christopher Lee, Bruno Ganz, Lena Olin, Charlotte Rampling en Mélanie Laurent. Op zich maakt het me wel benieuwd naar het boek dat toch maar 220 pagina's telt, maar niet direct een 1 op 1 verfilming lijkt geworden te zijn.

De film zit vol wijsheden en soms gaat het wat snel om het goed te kunnen vatten. Je hebt soms wat weinig tijd om er even bij stil te staan. Maar in vele bewoordingen zag ik de wijsheid vervat en daar kan ik wel van genieten. Het einde voelt een beetje cliché aan, maar toch ook weer niet.

Wat een ongelooflijk suffe cinema is dit zeg. Met de voorspelbare en clichématige raamvertelling, de duffe cinematografie en de acteurs die de dialogen door de vreselijke accenten hun strot niet uit krijgen... zelfs het pianogepingel is om bij in slaap te vallen.

Door een raar toeval ontmoet een man in Bern een vrouw en komt zo aan een boek over een verzetsheld in Lissabon. Hij reist af naar Lissabon en verdiept zich in het leven van deze verzetsheld. De film begint als een afstandelijke maar goede documentaire naar het leven van de verzetsheld en het verhaal achter de fascistische dictatuur in Portugal in de jaren zeventig. Doch gaandeweg de film wordt het verhaal steeds persoonlijker en groeit de film enorm. Uiteindelijk is zelfs de laatste scene nog mooi. Goede film!

Mooie en vooral interessante film, maar omdat ik in Lissabon heb gewoond ben ik een beetje bevooroordeeld. Overigens is het boek van Pascal Mercier een absolute aanrader en feitelijk beter dan de film. Maar dat is een cliché. Zeker voor degenen die de film nog moeten bekijken is het aan te raden met het boek te beginnen. Na het lezen ervan zal de film voor de meesten een stuk duidelijker zijn.

Lissabon, dat ik beschouw als mijn tweede "cidade natal", had voor mij wat prominenter in beeld gebracht mogen worden. Ander minpuntje: er wordt niet veel Portugees gesproken wat het geheel wat minder authentiek doet aanvoelen.

Mooi geschoten film met filosofische ondertoon.

Uitgebluste Zwitserse docent Raimund Gregorius [Jeremy Irons] weerhoudt een jonge vrouw [Sarah Spale] van zelfdoding en biedt haar onderdak aan. De volgende dag is ze verdwenen en heeft ze wat spullen achtergelaten, waaronder een boek van de Portugese Amadeu de Prado over het leven onder het bewind van António de Oliveira Salazar en een treinticket naar Lissabon. Geobsedeerd door het boek besluit Raimund alles achter te laten en naar Lissabon af te reizen om meer te weten te komen over Amadeu. Die zoektocht begint bij Amadeu’s zus [Charlotte Rampling] en brengt hem langs een indrukwekkende veteranen cast (Tom Courtenay, Bruno Ganz, Christopher Lee) die meer vertellen. In flashbacks (met Jack Huston als Amadeu) ontvouwt zich het levensverhaal. Goedkoop ogende productie is dramatisch vlak door het constante heen en weer gespring in de tijd waardoor je onvoldoende tijd krijgt om meegesleept te worden in Amadeu’s spannend bedoelde verhaal.

Net als het boek nogal bravig en conventioneel, ook al maakt de film alles gelukkig wel wat dynamischer, mede vanwege de opvallend indrukwekkende cast.

Puur verhaaltechnisch blijft het mager, heb de populariteit dan ook nooit helemaal begrepen.