Io e Te (2012)

Eindelijk weer een nieuwe Bertolucci, de film na het geweldige The Dreamers maar een kwalitatief vervolg weet ie het niet te geven. Het script leek garant te staan voor ontroering maar helaas blijft dat nogal uit. Het drama weet maar sporadisch echt te ontroeren voor de rest blijft het allemaal afstandelijk. Erg opvallend voor een Italiaanse film terwijl ik die vaak juist heel intiem vindt.

Aan Falco ligt het in ieder geval niet. Antinori doet het ook niet verkeerd maar laat af en toe wat steekjes vallen. Vooral zijn hypothetische vragenstellinkjes aan zijn moeder ging nergens over. Wel erg lomp om zo zijn state of mind weer te geven maar soit. Grootste probleem blijft de afstandelijkheid van het drama die hierdoor nooit beklijft. Begrijp mij niet verkeerd, vond de film vermakelijk maar de potentie was vele malen groter.

Een totaal oninteressant filmpje nota bene van de maker van het meesterwerk "Il Conformista". De personages lieten mij siberisch koud en oogden bovendien nog oerlelijk ook. Paste wel goed in die smerige ruimte waarin het hele verhaal zich bijna 90 minuten lang afspeelde. Het enigste wat mooi was was de soundtrack met prachtige muziek van David Bowie, The Cure en vooral Arcade Fire waarvan het schitterende nummer Rebellion helaas vroegtijdig werd afgebroken. Ook dat werd mij niet gegund. Blijft er dus niet veel over van misschien wel de allerlaatste en bovendien totaal overbodige film van Bertolucci.

1,0* Ja, mijn oordeel is hard!

Bepaald niet Bertolucci's meest ambitieuze film en dat is ergens wel verfrissend. Waar hij vroeger grootse verhalen vertelde of flinke idealen nastreefde maakt hij nu een kleine film, grotendeels in een (grote) kelder. Gericht op twee acteurs. Het is helaas niet bepaald zijn beste film, hoewel Bertolucci van zijn ruimte iets filmisch maakt en beide acteurs mooi gecast zijn, ontbreekt er een beetje magie.

Paar irritante trekjes, zoals het nogal bruut omgaan met de liedjessoundtrack (al is de Italiaanse Space Oddity inderdaad het hoogtepunt, daar werkt het geweldig). Bij sommige films heb ik het idee dat de liedjes meer gekozen zijn voor een toffe soundtrack-CD dan dat ze echt iets toevoegen aan de film en dat was hier helaas ook zo. Verder wat bijfiguren die weinig toevoegden. De film moet het het hebben van de interactie tussen halfbroer en -zus.

Aardige film, maar meer dan een voetnoot in Bertolucci's oeuvre is het niet.

3.0*

Leuke, kleine, warme en intieme film. Zeker niet Bertolucci's beste, daarvoor daagt het allemaal wat te weinig uit, maar zeker heel fijn. 3,5 sterren.

Fijne kleine coming of age film van Bertolucci.

Antinori, met zijn lange haar en puistjes is prima gecast voor de rol van de licht autistische Lorenzo. Je merkt aan alles dat hij niet helemaal in orde is met zijn drang naar orde en dat hij zich graag afsluit - schitterend in beeld gezet met die koptelefoon waarin alle andere geluiden vervagen, vooral in de schoolgang met Muse -, maar ook is hij geen vreemde skater, lief voor zijn oma en hoewel zijn relatie met zijn moeder wat vreemd aandoet lijkt dit eerder uit zijn ziekte te komen dan vanuit een raar geschreven personage. Dit is iemand die alleen wil zijn, daar zelf voor kiest en daar gelukkig in is: alleen de maatschappij kijkt daar wat vreemd tegenaan. Tot zijn zus langskomt, ook dan komt Lorenzo toch een klein beetje los.

En juist die relatie is zo mooi in beeld gezet. Het zijn de kleine dingen tussen broer en zus, al hebben ze elkaar jaren niet gezien, die deze film maken. Even het bed verschuiven, gelijk de angst na een kleine ruzie als er één zeer veel pijn heeft, die dans tussen die twee op een Italiaanse versie van Bowie. Beiden spelen zeer goed en er heerst een echte chemie tussen hen, met een bepaalde genegenheid die je lang niet altijd ziet. Erotiserend haast, ondanks dat het familie is.

Verder heeft de film een aardige fotografie, een aantal mooie scènes en een heerlijke soundtrack die ook nog eens functioneel bij de hoofdpersoon past. Al met al 4*.

Goede film, knap geacteerd. Vooral Tea Falco als Olivia maakte bij mij veel indruk als heroïneverslaafde. Twee acteurs en een kelder, dat is wat je in 80% van de film ziet, en het verveelt niet, en dat is prima. De halfbroer en halfzus hadden duidelijk problemen thuis (gehad), en hebben daar ook beiden een behoorlijke tic aan overgehouden. Bij Lorenzo kun je het nog een tic noemen, maar bij Olivia is het compleet uit de hand gelopen. Wat er thuis tussen Olivia en haar stiefmoeder is gebeurd is wel heel suggestief, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Ik vond Lorenzo overigens niet overtuigend als VEERTIENjarige. Zestien had ik nog geaccepteerd, hoewel hij er nóg ouder uitzag. Het einde is wat tegenvallend.

Aardig maar nergens bijzonder.

De setting is op zich prima, maar in het verhaal en in de beelden daarvan zitten te weinig uitschieters, mist de vonk om er iets meer van te maken dan wat het nu is. En dat lijkt toch wat te veel op kijkvoer om niet ietwat teleur te stellen. Wellicht vooral omdat de naam van Bertolucci toch wat verwachtingen opwekt, en die niet echt duidelijk ingevuld worden. Het is meer een acceptabele film, considering dan een op zichzelf staand meesterwerk geworden. En op dat laatste had ik dan toch wel een beetje gehoopt.

Helemaal kommer en kwel is het dan ook weer niet. Het verhaal nodigt nog steeds wel uit tot wat discussie, de kelderruimte is dan wel wat beperkt maar levert nog steeds mooie beelden op, en het acteren van Tea Falco en Jacopo Olmo Antinori is voldoende om de aandacht vast te houden.

Maar niet echt iets meer dan dat.

leuke alternatieve film,die het boek behoorlijk trouw volgt.

natuurlijk goeie soundtrack,met name david bowie(nooit geweten dat die in het italiaans heeft gezongen.

de casting kon beter,en de film laat in het midden wat lorenzo nu eigenlijk mankeert.

het zou een vorm van autisme kunnen zijn,,,,maar ook weer niet.

benieuwd of er nog meer goede niccolo ammantitni verfilmingen zijn.

vast ook de moeite waard.

Ik vind deze film erg sfeervol en mooi. Goed acteerwerk wat mij betreft, een interessant verhaal en dat het zich grotendeels in de kelder afspeelt, maakt het erg intiem. De scène waarin Olivia Ragazzo solo, Ragazza sola meezingt blijft mij bij. Deze film doet voor mij niet onder voor het boek ('Ik en jij' van Niccolò Ammaniti). 5*

Los van de rest van mijn mening, vind ik het de setting en het uitgangspunt nog steeds erg vreemd. Het kan wel zijn dat een puber niet goed in zijn vel zit, en zijn onbeleefd gedrag naar zijn moeder is niet bepaald respectvol, maar dit scenario heb ik niet bepaald voor ogen. En al helemaal niet als een onbekende halfzus ineens ook - nota bene - in de kelder opduikt zonder dat iemand er iets van afweet.

Daarnaast is de locatie best wel interessant. Misschien allemaal niet zo heel moeilijk om een donker rommelig kot te vinden, maar het is wel prima gedaan. Het is minder evident om lange tijd in dezelfde ruimte te filmen en het toch boeiend te houden. Dit laatste komt toch vooral door de twee hoofdpersonages die elkaar naar acteer werk toe goed vinden.

Niet dat dit een meesterwerk is, maar van een Bertolucci mag je af en toe wel iets meer verwachten. Degelijk, sober en meer van dit alles. Weinig op aan te merken, graag naar gekeken, maar ook niet meer dan dat. Omwille van de setting en het acteerwerk toch een nipte 3,5*