Io e Te (2012)

Trailer (YouTube, niet ondertiteld)

Vanaf 31 januari 2013 in de bioscoop (Cinemien)

Eindelijk weer een nieuwe Bertolucci, de film na het geweldige The Dreamers maar een kwalitatief vervolg weet ie het niet te geven. Het script leek garant te staan voor ontroering maar helaas blijft dat nogal uit. Het drama weet maar sporadisch echt te ontroeren voor de rest blijft het allemaal afstandelijk. Erg opvallend voor een Italiaanse film terwijl ik die vaak juist heel intiem vindt.

Aan Falco ligt het in ieder geval niet. Antinori doet het ook niet verkeerd maar laat af en toe wat steekjes vallen. Vooral zijn hypothetische vragenstellinkjes aan zijn moeder ging nergens over. Wel erg lomp om zo zijn state of mind weer te geven maar soit. Grootste probleem blijft de afstandelijkheid van het drama die hierdoor nooit beklijft. Begrijp mij niet verkeerd, vond de film vermakelijk maar de potentie was vele malen groter.

Naomi, ik ga waarschijnlijk morgen zelf even kijken wat ik ervan vind.

Een totaal oninteressant filmpje nota bene van de maker van het meesterwerk "Il Conformista". De personages lieten mij siberisch koud en oogden bovendien nog oerlelijk ook. Paste wel goed in die smerige ruimte waarin het hele verhaal zich bijna 90 minuten lang afspeelde. Het enigste wat mooi was was de soundtrack met prachtige muziek van David Bowie, The Cure en vooral Arcade Fire waarvan het schitterende nummer Rebellion helaas vroegtijdig werd afgebroken. Ook dat werd mij niet gegund. Blijft er dus niet veel over van misschien wel de allerlaatste en bovendien totaal overbodige film van Bertolucci.

1,0* Ja, mijn oordeel is hard!

Aaij, zal ik dan maar naar een andere film gaan. Ik hecht waarde aan jou oordelen namelijk.

Maar Bertolucci - 2013 - kijken in de BIOSCOOP - met nieuwe film. Het klinkt zo dat je het niet aan je voorbij mag laten gaan...

Ik vond het iig een mooi verpakt klein verhaaltje met prachtige muziek van o.a. Bowie, waar ik normaliter niet zo dol op ben. Maar zijn Italiaanse versie van Space Oddity was het hoogtepunt.

Grappig dat Tea Falco naast actrice ook fotografe is en de in de film gebruikte foto's van haar hand zijn.

Bepaald niet Bertolucci's meest ambitieuze film en dat is ergens wel verfrissend. Waar hij vroeger grootse verhalen vertelde of flinke idealen nastreefde maakt hij nu een kleine film, grotendeels in een (grote) kelder. Gericht op twee acteurs. Het is helaas niet bepaald zijn beste film, hoewel Bertolucci van zijn ruimte iets filmisch maakt en beide acteurs mooi gecast zijn, ontbreekt er een beetje magie.

Paar irritante trekjes, zoals het nogal bruut omgaan met de liedjessoundtrack (al is de Italiaanse Space Oddity inderdaad het hoogtepunt, daar werkt het geweldig). Bij sommige films heb ik het idee dat de liedjes meer gekozen zijn voor een toffe soundtrack-CD dan dat ze echt iets toevoegen aan de film en dat was hier helaas ook zo. Verder wat bijfiguren die weinig toevoegden. De film moet het het hebben van de interactie tussen halfbroer en -zus.

Aardige film, maar meer dan een voetnoot in Bertolucci's oeuvre is het niet.

3.0*

Prachtige film! Voor mij 4 sterren waard !

Sluit me bij Mr Eddy aan, behalve dat ik best wel houd van Bowie.

Gewoon gaan !

Aardige film met goede acteurs. De deuntjes op de ipod (...) van de hoofdpersoon leukten de film nog wat op. ze zijn denk ik bedoeld om het soms introverte, maar vooral tegendraadse puberkarakter te "onderstrepen". Het nummer "Space Oddity" wordt op komisch aandoenende wijze, maar wellicht ook dramatisch bedoelde wijze gebruikt/ hergebruikt. Een stukje artistieke vrijheid dat vast niet iedereen zal bevallen (...). Ondanks al deze "aardigheden" was de film het toch net niet. Ik doel dan op: De verhouding tussen de (stief-) broer en zus komt ondanks het goede spel niet uit de verf: het blijft wat vaag wat hun gedeelde verleden nu precies inhield. De junk "lijdt" van het begin tot het eind maar een echt "spannend" stuk ontbreekt. Ze lijkt bijvoorbeeld even een serieus voornemen tot afkicken te hebben, maar het komt er niet van. Het wordt "eventjes snel" opgemerkt dat ze wil afkicken. Alleen "het sigarettenpakje aan het einde" is (niet meer dan) leuk gevonden in dat opzicht. Helaas dooft het verhaal teveel als een nachtkaars uit. Ik zou willen aanvullen op starbright boy's comment dat er wel magie lijkt te ontstaan door het goede begin en het veelbelovende spel, maar dat echte magie uiteindelijk helaas ontbreekt om die hiervoor "spoilerproof" omschreven redenen.

Had veel weg van La Luna.

Heb een zwak voor Bertolucci en stelde ook nu weer allerminst teleur.

Leuke, kleine, warme en intieme film. Zeker niet Bertolucci's beste, daarvoor daagt het allemaal wat te weinig uit, maar zeker heel fijn. 3,5 sterren.

Helemaal niet zo vreemd: je hebt het iets anders ervaren. Wat je beschrijft klopt en sluit mijn conclusie niet uit. Het grootste deel van je motivatie bij je kritiek op mijn opmerking gaat over de cold turkey. Helemaal mee eens, het lijden komt uitgebreid aan bod. Vervolgens is het de vraag of de cold turkey nu echt een poging tot afkicken was of gewoon een gebrek aan drugs. Volgens mij vooral het laatste, volgens jou wellicht uitsluitend (?) het eerste. Het verschil tussen jouw en mijn ervaring is dat ik het voornemen tot afkicken en het daarmee samenhangende "spannende element van het sigarettenpakje" min of meer voorbij zag flitsen. Vervolgens is de film zowat afgelopen.
Dat maakt de film voor mij op dat punt weinig verrassend en een tikje afgezaagd.

Ah, dan snap ik je opmerking tenminste. Maar volgens mij heb je het niet bij het juiste eind.

Het verschil tussen jouw en mijn ervaring is vooral dat ik de film nog geen 24 uur geleden zag en jij in iedere geval langer dan dat Ze geeft namelijk duidelijk aan dat ze clean wil worden en af wil kicken. Wordt letterlijk gezegd, zo terloops is dat niet. Alles dat je ziet gebeuren (de cold turkey) is daar het gevolg van (vandaar dat ik je opmerking zo vreemd vond, ze is de hele film aan het afkicken). Vervolgens zou je eraan kunnen twijfelen of die intenties oprecht zijn of uit nood geboren zijn, zoals jij stelt. Er zijn echter twee belangrijke bewijsstukken op te voeren om te pleiten voor de oprechte intenties (en geen voor jouw visie);

Ze krijgt al eerder veel geld voor die foto, maar zet door en blijft in de kelder. Pas een behoorlijk stuk later, belt ze in een moment van terugval een dealer.

Het sigaretenpakje is bedacht juist om de twijfel (een junkie die niet af wil kicken twijfelt niet) van Olivia te illustreren. Ze laat het liggen (een junkie die alleen wil gebruiken, vergeet zo iets natuurlijk niet) en pakt het met aarzeling aan.

Nog een nawee in aanvulling op het eerder geschrevene ....

Het is niet heel handig zo. Er is amper meer te volgen te volgen wie wat zegt. Bovendien wordt het nu een beetje een woordspelletje. Het was een verschil van inzicht, nu is er opeens veel gedraai en tellen zelfs bewijsstukken niet meer. Wat mij betreft is het vrij duidelijk; ze wil graag afkicken en doet dat cold turkey.

Bernardo Bertolucci. Een veelzijdig cineast die er zelden voor terugdeinst om in zijn films de meest gevoelige onderwerpen aan de kaak te stellen. Spijtig genoeg is hij niet meer in staat om groteske, epische films te maken als Novecento en The Last Emperor omdat hij enkele jaren geleden in een rolstoel is beland. Dit weerhield hem er echter niet om door te gaan met het maken van films. Dit deed hij sindsdien voornamelijk in omgevingen waarin de personages over een beperkte bewegingsruimte beschikten. Met The Dreamers (2003) hoopte hij zijn meesterwerk Last Tango in Paris op bepaalde gebieden te evenaren. Was het niet zo dat die film, voor mij althans, de plank op de nodige plekken volledig missloeg.

Vorig jaar kwam hij met Io e te, een verfilming van Niccolò Ammaniti's literaire bestseller waarin een introverte puber zich in zijn kelder verschuilt in plaats van dat hij op skivakantie gaat met zijn klasgenoten. Waar hij in The Dreamers vaak teveel wilt, houd hij het in Io e te bewust klein. Het is een simpel verhaal dat draait om een broer en (half)zus die op het eerste gezicht elkaars tegenpolen zijn, maar meer met elkaar gemeen blijken te hebben dan gedacht.

De film toont regelmatig wie er de touwtjes in handen heeft. Bertolucci heeft enkele prachtige shots voor ons in petto om te laten zien dat de oude meester het nog niet verleerd is. Bovendien heeft de film een warme, pure uitstraling dankzij de simpele boodschap die het met zich meedraagt. Dit zorgt er ook voor dat het verhaal niet uitgediept kan worden, wat niet vreemd is gezien de locatie waar het zich afspeelt. Dit is zowel de kracht als de zwakte van de film. Hoewel de kleinschaligheid bij vlagen doet ontroeren (mede dankzij David Bowie's Italiaanse vertolking van Space Oddity) breekt het gebrek aan ambitie zich uiteindelijk ook op.

Niettemin een fijn filmpje waar Bertolucci trots op mag zijn.

★★★

Fijne kleine coming of age film van Bertolucci.

Antinori, met zijn lange haar en puistjes is prima gecast voor de rol van de licht autistische Lorenzo. Je merkt aan alles dat hij niet helemaal in orde is met zijn drang naar orde en dat hij zich graag afsluit - schitterend in beeld gezet met die koptelefoon waarin alle andere geluiden vervagen, vooral in de schoolgang met Muse -, maar ook is hij geen vreemde skater, lief voor zijn oma en hoewel zijn relatie met zijn moeder wat vreemd aandoet lijkt dit eerder uit zijn ziekte te komen dan vanuit een raar geschreven personage. Dit is iemand die alleen wil zijn, daar zelf voor kiest en daar gelukkig in is: alleen de maatschappij kijkt daar wat vreemd tegenaan. Tot zijn zus langskomt, ook dan komt Lorenzo toch een klein beetje los.

En juist die relatie is zo mooi in beeld gezet. Het zijn de kleine dingen tussen broer en zus, al hebben ze elkaar jaren niet gezien, die deze film maken. Even het bed verschuiven, gelijk de angst na een kleine ruzie als er één zeer veel pijn heeft, die dans tussen die twee op een Italiaanse versie van Bowie. Beiden spelen zeer goed en er heerst een echte chemie tussen hen, met een bepaalde genegenheid die je lang niet altijd ziet. Erotiserend haast, ondanks dat het familie is.

Verder heeft de film een aardige fotografie, een aantal mooie scènes en een heerlijke soundtrack die ook nog eens functioneel bij de hoofdpersoon past. Al met al 4*.

Voor de rest heb je gelijk!

Niet alleen daarom, ook om zijn vreemde vragen aan de moeder, zijn gedrag, ordelijkheid (overal 7 flesjes van bijvoorbeeld), etc.

Ow, die details weet ik allemaal niet meer. En kocht hij niet 7 dingen van alles omdat hij 7 dagen ondergedoken zat?

Afijn, ik denk dat iedereen wel zo zijn eigen tik heeft. Juist dat maakt deze film zo menselijk.

Goede film, knap geacteerd. Vooral Tea Falco als Olivia maakte bij mij veel indruk als heroïneverslaafde. Twee acteurs en een kelder, dat is wat je in 80% van de film ziet, en het verveelt niet, en dat is prima. De halfbroer en halfzus hadden duidelijk problemen thuis (gehad), en hebben daar ook beiden een behoorlijke tic aan overgehouden. Bij Lorenzo kun je het nog een tic noemen, maar bij Olivia is het compleet uit de hand gelopen. Wat er thuis tussen Olivia en haar stiefmoeder is gebeurd is wel heel suggestief, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Ik vond Lorenzo overigens niet overtuigend als VEERTIENjarige. Zestien had ik nog geaccepteerd, hoewel hij er nóg ouder uitzag. Het einde is wat tegenvallend.

Fris geregiseerd met veel oog voor detail, alleen jammer dat de psychologie van de personages soms ongeloofwaardig en clichématig is uitgewerkt. Het siert Bertolucci verder wel dat hij zo'n kleine, onambitieuze film heeft gemaakt (al is het natuurlijk deels uit noodzaak) waar er nauwelijks een intrige aanwezig is, maar op het eind toch de juiste snaar weet te raken.

Het verhaal van een jongen die zich uit de wereld terugtrekt, moeite heeft met sociale contacten en dan zijn halfzus op zijn weg ziet en anders wordt.

Bertolucci maakte er een bijzondere film van!!

Het is soms o zo moeilijk om goede contacten met anderen te hebben en te houden.

Er is steeds die angst om verkeerd te doen t.o.v. anderen. En dan trek je je terug.

Ik had me erg verheugd op deze film, ook na een aantal positieve recensies ervan te hebben gelezen... en het verhaal me wel aansprak...

Maar ben toch licht teleurgesteld...

De film gaat over een jongen die een beetje in zijn eigen wereldje leeft, en een halfzus heeft die verslaafd is...

Die dan samen komen in de kelder en dan contact met elkaar maken...

Het acteerwerk is opzich goed, alhoewel ik de acteur die de jonge speelt niet als '14 zou zeggen (wat hij in de film moest zijn) maar eerder een jaar of 16.

Maar verder is het acteerwerk prima

Ik heb de hele film opzich geboeid gekeken, maar ik verwachte naarmate de film vorderde een sterk moment... iets mooit tot ontbloeien.. maar de film komt niet tot een knaller zeg maar.....

het blijft zegt maar een gesloten bloem die niet open gaat...

dus er had meer ingezeten...

voor nu, leuk om te zien maar meer niet... redelijk drama

2.5*

Ben sowieso wel benieuwd wat je voor een knaller of sterk moment verwacht had.

Mooiste en beste van de film was het nummer van david bowie space oddity.

Een rustig, somber, sympathiek, teder en intiem coming-of-age portret over outsiders (buitenstaanders). Doordat de film zich grotendeels afspeelt in een enkele kelderruimte was het mogelijk voor de, aan een rolstoel gebonden Bertolucci, om deze film te regisseren, maar krijgt ie het karakter van een kamerspel. De worsteling van de beide hoofdpersonen met zichzelf en de buitenwereld is niet bepaald spectaculair, eerder vlak. Echter ook charmant ouderwets, al is er niets nieuws onder de zon. De basis vond ik romantisch, maar ik miste de gebruikelijke erotische elementen van de regisseur, node.

Redelijk drama dat voor een keertje te doen valt, had hier wel wat meer van verwacht.