Xích Lô (1995)

Dit is zo'n film waarbij je na afloop geen woorden kunt vinden om je mening te formuleren, vanwege de impact die de film op je heeft. Een x aantal dagen later probeer ik het toch maar.

In het begin dacht ik nog; dit lijkt op een doorsnee Aziatische film. Daarna word je gepakt door de beeldtaal, de sterke visuele vondsten en de intense manier van leven van de hoofdpersonages. En dat alles tegen het decor van een chaotische drukke straat vol fietsers, riksja's en brommers. Dit levert fascinerende beelden op. De camera beweegt achteloos van een binnenscene naar buiten toe, steeds precies op het juiste moment.

Verder zitten er in deze film veel bizarre gebeurtenissen/voorvallen, die de film uniek maken.

Na de vele lovende recencies op deze site ben ik deze film gaan kijken en ik heb er erg van genoten. Het mooie camerawerk, het aangrijpende verhaal, de uitstekende cast, het mooie gebruik van kleuren en ook het element water(=leven?) in deze film. Erg goed en vooral erg mooi.
Ik had van deze film geen idee wat me te wachten stond en ik had het eerste half uur ook niet het gevoel dat ik naar een prachtige film aan het kijken was, maar hoe 'dieper' je in deze film komt, hoe mooier hij wordt.
Een prachtige scène vond ik de scène wanneer de hoofdpersoon zich helemaal insmeerd met blauwe verf. Hier wordt perfect gebruik gemaakt van de kleuren en het licht. 4*. Erg mooie film.

Een overweldigende film, maar verwacht geen hapklaar brokje ontspanning. Iedere scene lijkt wel een boodschap of betekenis met zich mee te dragen (heb hem daarom ook twee maal bekeken). De film was voor mij een en al schreeuw. De enorm beklemmende cameravoering maakte het onmogelijk afstand te nemen van de armoede en ellende van de naar de zelfkant van de helse stadsjungle Ho chi minh meegevoerde hoofdpersonages. De schreeuw is alles doordringend en laat je delen in de 'pijn' die aan het leven van de personages verbonden is.

Ik ben nog niet bekomen van sommige van de in deze film voorkomende geweldsuitbarstingen die des te explosiever zijn door de tegenhang van het gebruik van rijke kleuren en prachtige beelden. Een eervolle plaats in de top 250 waardig!

Jammer dat ik hem alleen op video heb. Op dvd zou de film nog beter tot uiting komen.

Ik ben het praktisch helemaal eens met Queto. Hoewel ik het interview met de regisseur heb gelezen en volledig achter zijn visie t.o.v. geweld (en Tarantino) sta, bleef de film op een zekere afstand staan voor me. Voorlopig houd ik het maar op het feit dat ik nogal moe zag toen ik 'm zag.

Ik heb je trouwens niet horen lachen, Kappeuter, bij de plasscène. Die scène was wel de perfecte illustratie van wat de regisseur in het interview de combinatie van geweld en 'sweetness' noemt. De scène is volstrekt gewelddadig in z'n context en consequenties, maar de man zit daar te lachen als iemand die mentaal in de, nou ja, in de.. poep- en piesfase is blijven steken.

De 'dichter' irriteerde me enigszins. Het camerawerk was werkelijk adembenemend en door de beeldkwaliteit van Kappeuters DVD was alles vaak zo scherp dat ik de diepte soms miste!

Wil 'm graag nog eens zien.

Voorlopig 3 *.

Tweede Tran, en tweede maal 3 sterren.

Ik heb m'n bericht bij "A La Verticale ..." niet meteen teruggelezen, maar ik denk dat hier ongeveer dezelfde min- en pluspunten gelden.

Bij momenten verbluffend mooi, maar niet vaak genoeg. De scene met de blauwe verf, de scenes in de disco, de scene met het aquarium ... allemaal prachtig in beeld gebracht. Daartussen was het net allemaal wat minder, zelfs saai soms.

Acteerprestaties waren deze keer wel allemaal zeer goed. Tran Nu Yên-Khê is opnieuw haar goddelijke zelf, en ook Leung en Le Van Loc zetten sterke prestaties neer. Wat minder positief ben ik over de muziek. Al die Vietnamese (?) liedjes hadden eruit gemogen, en ook die Radiohead track had wat anders mogen zijn. Het rauwere werk tijdens die stroboscene was zowat het enige leuke nummer, want ook die trompetachtige intermezzos deden eerder denken aan B horrorfilms, en klonken out of place.

Niet echt onder de indruk dus, en als ik even terugkijk denk ik dat ik "Verticale" de betere film vind. 3* voor deze, want een onvoldoende verdient hij zeker niet, maar het meesterwerk dat anderen hierin zien, zie ik niet.

PS: wat een vreselijke quotes die tovenaar op pagina 1 plaatste. Verachtelijk.

Moet me helaas achter de meningen van Renske, Queto en Onderhond scharen.

Op momenten was de film erg mooi zoals; De disco scène en als de hoofdrolspeler zijn vieze hoofd in een aquarium stopt.

Maar de film had ook momenten dat er te weinig gebeurt, geen mooie beelden en geen mooie dramatische stukjes.

Een film die mij helaas niet op die plek heeft weten te raken waar die anderen wel heeft geraakt.

3* (toch niet helemaal de zelfde smaak Starbrightboy )

wat een prachtige film. geweldige cinematografie, heerlijk om naar te kijken. veel indrukwekkende scènes zoals met de blauwe verf, in de disco (met het nummer Creep), de zwakzinnige jongen die wordt aangereden door de brandweerwagen die op weg is de brand te blussen die de dichter (als ik het goed heb onthouden) had gesticht, de plasmaniak, de moord op het dak, de moord op de jongen in het plastic etc. alleen door die scènes al de moeite waard, maar ik vond vooral de combinatie tussen het zeer aparte liefdesverhaal en het harde misdaadwereldje, tussen de hallucineerde beelden en het rustige beeld van de omgeving waar alles zich afspeelt erg goed. deze film is, zoals gezegd, een beleving. 4,5 sterren.

Wat een schitterende film zeg! Ik zou hier eigenlijk met een 5/5 moeten wachten op herziening, maar ik lap het voor dit meesterwerkje even aan mjn laars. De regie en cameravoering zijn echt adembenemend. De film zuigt je echt naar binnen door de schitterende sfeerimpressies van het prachtige Vietnam. Ik ben er eens een vijftal weken doorheen gereisd en vrijwel alles wat op mij toen zo'n indruk heeft gemaakt was hier terug te vinden.

PS. Weet iemand waar ik die geprezen Arte-dubbelDVD nog kan krijgen?

Al veel lovende woorden zijn er de voorgaande pagina's neergetypt over deze prachtige film. Gelukkig heb ik de eer gehad om hem (weer?) de TOP250 in te stemmen Want in een goede toplijst misstaat deze Cyclo absoluut niet, sterker nog denk dat deze film wel eens tot het rijtje van mijn 10 persoonlijke favorieten kan gaan horen.

Vind het samen met In the Mood for Love een van de mooiste producten van de moderne aziatisch cinema, alhoewel beidde films moeilijk met elkaar te vergelijken zijn. Cyclo is veel minder gestilleerd en is een stuk ruiger qua camerawerk en thematiek. Ik vind deze film ook wat universeler, het gaat over de grote stads blues in een aziatische setting maar het had zich ook net zo goed in een andere willekeurige wereldstad af kunnen spelen, wellicht was het beroep van de jonge fietser dan wel taxichauffeur geweest, wie zal het zeggen.

Die setting van Ho-Chi-Minh stad zou ik overigens niet graag willen missen, want Cyclo brengt ZO-azië bijna de woonkamer binnen, de geluiden, de al maar voortgaande stroom aan mensen, ja zelfs de geuren en hitte ze worden bijna tastbaar door het prachtige en sfeervolle camerawerk. Camerawerk wat de personen soms dicht op de huid zit maar ook vrij beweegt in en buitenshuis, het werkt bevreemdend en verwonderend maar bovenal geeft het de film het dynamische ritme van een grote stad. Prachtig hierbij zijn ook de sereene scenes vroeg in de koele ochtend, voordat alle gekte van de dag weer losbarst. Scenes die net zoals het leven van de hoofpersonen niet passen in een circadiaan ritme, de stad heeft zijn eigen hectische ritme.

Zelf kan ik deze film trouwens ook mensen die niet zoveel met aziatische cinema hebben warm aanbevelen. De film is veel basaler, veel emotioneler dan wat normaal uit die contrijen afkomstig is. Vindt dat de film zowieso veel teruggrijpt op het primaire. De kleuren, de elementen van aarde, vuur en vooral water, de heftige emoties, de strijd om te overleven. Dit alles bevindt zich als eilandjes in de eeuwige stroom van mensen, die maar doorgaat en doorgaat. Het achtergrondgeluid van claxons, geroezemoes, motorgeluiden, spelende of huilende kinderen het gaat maar door en door alsof er nooit iets gebeurt is. En toch de film is gelukkig geen tragedie, er is altijd die hoop, hoop die gloort in de ogen van de nieuwe generatie. Erg knap gedaan wederom.

En dan moeten we het natuurlijk ook nog even over de prachtige muziek hebben. Er is sfeervol aziatisch aandoende muziek, Hitchcock-achtige suspense muziek, het viëtnameese levenslied komt voorbij en... Ik zit al weer 3 dagen met Creep van Radiohead in m'n kop terwijl ondertussen de beelden van gekwetste schoonheid nog steeds door mijn gedachte spoken. Zo mooi kan een film nu zijn jongens en meisjes.

Kan hier nog wel een aantal alineas aan dichtelijke lofuitingen proberen neer te pennen maar eigenlijk wil ik meer van de daken schreeuwen; GA DIT ZIEN!

5* Geen twijfel mogelijk.

Interessante film met helaas wat minder interessante stukken. Maar laat ik allereerst instemmen met de lofbetuigingen over de visuele pracht die zowel in de cameravoering alsook in het kleurgebruik tot uitdrukking wordt gebracht. Beeldtaal weet overduidelijk meer te zeggen dan gesproken taal in Xich Lo. Treffende close-ups, prachtige tracking shots, weelderige kleuren, enz. Ook de locaties waarop geschoten werd stimuleren de visuele zintuigen, maar overdonderden bovenal het neurologische vlak. Overvolle straten, smalle steegjes, brommers, fietsen, auto's... je weet van gekkigheid niet waar je het zoeken moet. Deze absurde stadsdrukte draagt bij aan de beklemmende sfeer waarin Cyclo en de andere personages zich begeven.

De onderwereld van het overvolle Ho Chi Min stad waarin we ondergedompeld worden is geen prettige, niemand lijkt de dans van geweld te ontspringen. Geweld brengt niets dan nog meer geweld voort, zo lijkt de boodschap. Wellicht dat de personages hierdoor wat wazige en onverklaarde motieven hebben voor de daden die ze begaan. Dit versterkt weliswaar de droomachtige sfeer van de film (ga de motieven van je eigen droom maar eens na), maar de film wordt zo nogal moeilijk navolgbaar. De plot van Xich Lo is daarmee duidelijk van ondergeschikt belang, het steekt soms nogal ingewikkeld in elkaar. Er zit een aantal scènes tussen waarvan ik het nut niet direct inzag, hoewel ze vaak wel in de sfeer van de film pasten. Ook het tempo is wat traag, waardoor ik sommige stukken wat saai vond om te kijken. Iets meer structuur en iets minder sfeerimpressie hadden de film goed gedaan.

De muziek was daarentegen wel erg goed, evenals de poetische intermezzo's die nu en dan ingelast werden. De oosterse identiteit van de stad werd met de muziek mooi benadrukt, maar de westerse invloeden werden wel onderstreept, zoals bijvoorbeeld in de discotheek. Ook het totaal ontsierende Black & Decker bord dat ergens verdwaald aan een muur hangt benadrukt de invloed van onze cultuur, hoewel ik me afvraag in hoeverre dit belangrijk was voor de film. Het viel in ieder geval op.

Samenvattend kan ik zeggen dat Xich Lo vooral een erg mooie film is, met een verhaal dat nu en dan wat verveelt. Ik wilde hem gister 2,5 ster geven, maar na een nachtje bezinking zijn drie sterren meer op hun plaats.

3*

N.B. Mooie stadsbeschrijving van Ho Chi Min Madecineman

Aardige film, al had ik er wat meer van verwacht.

Sfeerbeelden van het drukke voortrazende verkeer, de drukkende warmte en mensen die buiten gezamenlijk hun eten nuttigen maken van Ho Chi Minhstad een bruisende maar tegelijk beklemmende metropool.

Visueel gezien soms zoals een ansichtkaart. Eigenlijk dus het beste wat de film te bieden had. Met name de stroboscoopbeelden in de disco en tijdens het verven oogden prachtig. Daarnaast ook een fijn moment als de hoofdrolspeler door een zwart en grauw steegje loopt en de kleuren wit en lichtblauw in zijn vizier krijgt aan het einde van het steegje.

Sociaal - emotioneel oefende de film nauwelijks enige impact op mij uit. Dat kwam vooral doordat ik wat onderlinge affectie tussen de gezinsleden misten. Vooral de relatie tussen broer en zus was een ondergeschoven kindje.

Wat ik wel fijn vond aan de film waren kortstondige impressies van het leven in de stad. Even inzoomen op een schoolklas, op kinderen die in de straten spelen en even een watergevecht houden. De luchtige toon hiervan sprak mij wel aan en deed mij veel meer dan de vele zijweggetjes die bewandeld werden. Waarbij vaak bruut geweld werd gebruikt of wat minder alledaagse rare dingen werden getoond.

Persoonlijk had ik het wat fijner gevonden als we de hoofdrolspeler gewoon dag in dag uit zagen ploeteren in zijn fietstaxi. Het voelde nu allemaal wat geforceerd aan. Alsof het leven als taxikoerier al niet hard genoeg is, doet men er hier een schepje bovenop. Maar het verhaal deed mij maar weinig. Verder had ik ook maar weinig op met de muziek. Het is vooral te danken aan de fraaie beelden en impressie die ik van Ho Chi Minhstad heb gekregen dat ik de film nog wel weet te waarderen. Kleine 4*

The Bicycle Thief meets Taxi Driver. Cyclo is een intense film die diep door dringt in het psyche van de hoofdpersonages, met veel ruimte voor eigen interpretatie. Prachtig kleurgebruik en zeer sterk acteerwerk. Twee dagen na het zien van deze film spookt hij nogsteeds in m'n hoofd rond. Tran is nu, na 3 films gezien te hebben, officieel mijn held.

5*

Intrigerende film, maar persoonlijk ervaarde ik Cyclo als iets te afstandelijk om diep genoeg onder mijn huid te kruipen.

Vooral een zeer geslaagde sfeerschets zoals hier al vaak is gezegd, waarbij je het bedompte, verstikkende Saigon bijna kan proeven. Een hectisch, lawaaierig en veel te dichtbevolkt broeinest waarin je enkele jonge mensen ziet zoeken naar hun weg door het leven. Maar 't is allemaal iets te fragmentarisch voor mij om er volop in mee te gaan, 'k Vroeg me soms een beetje af waar Tran nu eigenlijk naartoe wilde met z'n film. Misschien is dat bij een tweede kijkbeurt al wat beter.

Toch genoten van de smoorhete beelden en de sfeervolle soundtrack. Er passeren een aantal mooie shots de revue waaruit genoeg poëzie spreekt, en de gedichten waren voor mij dan ook niet nodig om eerlijk te zijn. Je krijgt er wel een inkijk door in de beschadigde ziel van Tony Leungs personage (wat speelt die overigens weer de pannen van het dak!) maar ik vind dat soort passages altijd geweldig gekunsteld en ze halen me dan ook wat uit de film.

Beste stuk vond ik overigens de discotheekscène, opgeluisterd door het magistrale Creep van Radiohead: visueel op zich niet superspeciaal, maar het gevoel spat er echt vanaf. Ook de blauwe verfscène is meesterlijk.

Na een eerste visie vind ik Xich Lo, in tegenstelling tot velen onder jullie, echter geen meesterwerk. Wel een fascinerend en lichtjes ongrijpbaar stukje cinema dat mij tot het einde wist te boeien.

Wat een fijne film is dit. Ingetogen, bij tijden bruut waar het passend was, een sociaal drama dat soms doet denken aan de neo-realistische stijl van bijvoorbeeld De Sica en een tragedie van de bovenste plank. Dit realisme kreeg voor mij alleen maar meer betekenis met die zo schitterende verf- en discoscenes, het vulde elkaar absoluut aan en maakte die scenes er tussenin met die fietstaxi's of de perikelen van de zus ook allerminst saai, juist betekenisvoller.

Vooral vanaf de scene in het danscafé waar onder zinderende beelden 'Creep' van Radiohead werd gedraaid werd de film echt naar een hoger plan getild, met dramatische ontwikkelingen die erg natuurlijk aanvoelden. Ik wil nog graag vermeld hebben die beelden waar het gezicht van die jongen, volledig besmeurd met modder, in close-up wordt getoond en je zo'n spinnetje heel subtiel over zijn lip kruipt. Prachtig, intens. Naar mijn smaak een film die in alles de juiste toonzetting had.

Edit: gaaf om die eerste reacties van kappeuter en Ramon K te lezen. Mooie observaties, had hetzelfde gevoel ook bij het unieke camerawerk en die moord. Het interview met Tran verheldert ook veel, hoewel een film in mijn beleving wel meer voor zichzelf moet kunnen spreken. De symboliek die Tran erin legt is niet altijd helder.

Dan toch eindelijk eens kunnen zien....

Tja, blijkbaar heb ik ook epileptische trekjes, want óók ik kon die disco-scène niet waarderen. Wat niet wil zeggen dat die niet goed was; ik hou daar gewoon totaal niet van! De begeleidende muziek was bijvoorbeeld wèl zeer passend!

Tot mijn schande zag ik Leung wel meteen, maar geloofde ik op één of andere manier niet dat hij in een Vietnamese film zou kunnen zitten! Zo zat ik steeds te denken: "zo! Die vent lijkt op Tony Leung, zeg!

De film. Eerlijk gezegd kon ik 'The Scent of Green Papaya' beter waarderen, maar ook deze film is een plaatje. Leuk trouwens: de knipoog naar 'Ladri di Biciclette'.

De film bevat veel mooie scènes, zoals een aantal hier al eerder zijn benoemd en welke ik niet zal herkauwen. Sommige hadden iets plompverlorens, maar bevorderden wel mijn kijklust, zoals de aanhanger waar de helicopter vanaf viel.

Al met al een film om later nog eens te herzien en die kan groeien in mijn achting.

Erg goede en sfeervolle film, die bij vlagen een behoorlijke indruk maakt. De film weet een sterke sfeer van de stad waar alles plaatsvindt te scheppen, door goed de drukte van de alledaagse bezigheden van iedereen te laten zien. Tegelijkertijd neemt de film ook af en toe zijn tijd voor mooie plaatjes en beelden, waardoor de film het ene moment nogal druk overkomt, terwijl het 10 minuten later weer de rust zelve is. Best mooi gedaan.

Het verhaal zelf komt ondanks dat het een ver van je bed show is ook natuurlijk over en de hoofdpersonages spelen erg goed. Tony Leung is zoals altijd erg goed, maar ook Le Van Loc weet erg te overtuigen als wees met wie het langzaam de verkeerde kant op gaat. Een erg mooi shot is trouwens het moment dat hij zijn vuile hoofd, besmeurd met viezigheid en ongedierte in het aquarium dompelt en je hem dankzij het water langzaam schoon ziet worden. Visueel een sublieme scene, zoals de film er nog enkel heeft zoals het moment met de blauwe verf.

Verder bevat de film fijne muziek, zelfs met een Westers tintje, (Radiohead) en blijft het tot het eind boeiend. Jammer alleen is dat de personages wat oppervlakkig blijven en het hoe en waarom van iedereen niet helemaal duidelijk wordt. Desondanks heb ik best wel genoten van deze mooie film, die mijn verwachtingen in ieder geval wel heeft waargemaakt.

4,0*

Knappe film.

Had er misschien wat meer van verwacht, iets harder en imponerender ook wel. Aan de andere kant is het een prachtig gestileerde film met een hoop mooie scenes. Leung is echt geweldig als in zichzelf gekeerde einzelganger.

3.5*

Bonte film. Mooi op vele momenten. Ik vond de sfeersetting van het begin erg fraai, en daarnaast de hier al meermaals genoemde scenes (aquarium, Radiohead, blauwe verf). Jammer inderdaad dat je een beetje van de personages vervreemd in de loop van de film. Daarbij vond ik het geweld ook behoorlijk rauw. Het laatste shot laat de balans echter doorslaan naar de goede kant. Onvergetelijk; de 'zwembad-wereld' lijkt totaal onwerkelijk. En is dat natuurlijk ook.

Sterke film, met een prachtige rol van Tony Leung, als een totaal in zichzelf gekeerde kettingroker. Qua sfeer is deze 'Xich Lo' vooral bijzonder fraai, met een prachtige drukke stad als fundament. Verhaaltechnisch meeslepend en de film kent (visueel) een aantal zeer mooie scénes; blauwe verf en aquarium. Een film om weer eens te zien, misschien dat er dan een hogere waardering in zit.

Prachtige Aziatische film die ik nog een keer zal gaan bekijken terwijl ik beslist geen herkijker ben.

Fraaie beelden en fascinerende personages en verwikkelingen hebben me haast in een trance toestand gebracht.

Aanrader.

Zeer straffe film, uniek in al zijn aspecten. Zeker eentje die ik nooit zal vergeten. Essentieel.

Uitgebreide review hier:

''Briljant stukje cinema.''

X. L. beschikt over uitstekend acteerwerk en een script die ik het liefst zou willen omschrijven als rauw, realistisch en uitermate gewelddadig. Verder zijn de acteurs/actrices stuk voor stuk zeer interessante personages om naar te kijken, gedurende de film was er bij mij geen graantje verveling te bespeuren.

De volle 5 sterren van mijn kant voor 'Xich Lo (1995)'.

Zeer interessante film uit Vietnam, hij voelt veel recenter aan dan 1995. Het scenario is jammer genoeg niet altijd makkelijk te volgen en hier en daar onsamenhangend maar de acteerprestaties maken veel goed. En wat is die Tran Nu Yên-Khê een prachtige verschijning. Na deze film is de honger naar andere Vietnamese films en films met Tran erg groot, Van mij krijgt deze film 4 sterren

Daar waar je nog wel eens een helicopter op straat kunt tegenkomen en toen Radiohead nog een toffe band was. Doffe ellende in zweterige, druk bevolkte straatjes, verloederde hokken die voor woningen doorgaan en een wereld waar de zwaksten van de samenleving zonder pardon of wat dan ook worden uitgebuit. En meer. Niet dat Tran een al te coherent verhaal vertelt, maar dat hoeft ook niet. De kracht van zijn beelden spreekt meestentijds voor zich.

Het spreekt me minder aan als hij op een andere manier communiceert. Leung heeft een fascinerende rol, maar ook een ietwat repetitieve en wanneer Tran zijn poëzie in gesproken en gezongen woorden de film inslingert, ligt mij dat beduidend minder. Doe mij het visuele maar. Ik zal wel wat symboliek gemist hebben, maar liever nog zoiets als dat met de modder, het aquarium of de blauwe verf dan een liedje of een voice over. Desalniettemin een bittere beuk.

Wat een rauw en realistisch beeld schetst Tran Anh Hung hier.

Een fantastisch verteld verhaal over arme mensen die op alle mogelijke manieren een klein beetje geld proberen te verdienen en daar heel ver voor gaan. Aan de andere kant zijn er dan ook nog eens uitbuiters die geld verdienen aan mensen die al niets hebben. Dit alles is behoorlijk zwaarmoedig in beeld gezet, maakt het niet altijd een gemakkelijke zit maar is wel zo oprecht. Verhaal kent een aantal geweldige wendingen en situaties. Ook de setting is geweldig. De hitte, de drukke hoofdwegen waar misschien nog wel meer fietsers zijn dan in Nederland, de kleine steegjes en achterbuurten, de vervallen appartementen/huizen. Alles wordt gedaan om je zo goed mogelijk in de film te slepen. En dat is goed gelukt. Het werkt haast hypnotiserend allemaal, wat ook veel komt doordat het wat traag is. Erg mooi gedaan.

Visueel is het bij vlagen erg mooi. Momenten die al vaker zijn genoemd zijn uiteraard het moment met de blauwe verf en het aquarium. Verder zijn de massashots ook erg mooi in beeld gebracht. Kleurgebruik is erg mooi. Muziek, soms mooi, soms werkt het ook niet helemaal goed en lijkt het gewoon niet te passen bij wat zich op het scherm afspeelt.

Acteerwerk is heel erg fijn. Tony Leung Chiu Wai speelt weer geweldig. Ik heb eigenlijk nog nooit een slechte prestatie van de man gezien. Maar ook Le Van Loc is erg sterk. Degene die de show steelt is toch wel Tran Nu Yên-Khê, fantastisch spel.

Ik miste soms even dat beetje meer impact in scenes die er echt toe doen. Maar voor de rest is Cyclo is een erg mooie, realistische, rauwe film.

Sfeervol filmpje.

Geen idee of deze film model staat voor Tran zijn andere films aangezien dit de eerste film is die ik van hem zie, maar bijzonder is het wel. Vietnam dampt, steelt, rookt en zwijgt. Enorme sfeer gaat er van de film uit. Sommige scènes zijn ook nog eens prachtig om te aanschouwen. Denk bijvoorbeeld aan de gehele scène met het aquarium. Enorm oog voor detail.

Nadeel is wel dat het bij momenten aardig inkakt. Tegenover elke mooie scène staat minstens één saaie. Al met al zeker een voldoende, maar niet meer dan dat.

Wat een geweldig portret van de krioelende massa van Ho Chi Minh Stad. Fietsen, riksja´s en bromfietsen verplaatsen zich aalvlug doorheen de stad. Verkeersregels lijken er nauwelijks te zijn. Je wordt op weg genomen doorheen de talloze steegjes, marktjes en gebouwen. Het is een ongelooflijke drukte. In die chaos opereert Cyclo, een achttienjarige jongeman die aan de kost komt als riksja-rijder. Zijn voertuig is gehuurd, veel houdt hij aan zijn harde labeur niet over. Zijn ouders zijn er niet meer, zijn jongere zusje poetst de schoenen van de welgestelden terwijl die op restaurant een dure maaltijd nuttigen. De opa plakt banden en de oudere zus gaat naar school. Wat een geweldige scène daar na anderhalf uur waarbij een enthousiaste klas luidkeels a capella zingt!

Een bijzonder knappe visuele film die me onmiddellijk in de Vietnamese leefsfeer bracht. Gigantische tegenstellingen ook tussen de have nots en de elite of de criminele wereld.

De tegenstelling ook met Cyclo is hierbij groot omdat hij wordt voorgesteld als een schriele magere slungel zonder toekomstperspectief. Idyllische plaatjes van de natuur en mooie vrouwen worden afgewisseld met strompelende bedelaars. Het leven van de zwoegende massa tegenover de nieuwe rijken.

Misschien niet altijd even boeiend, maar ik genoot best van deze film. Meer dan betreft de vormgeving dan de inhoud. Uitstekend en authentiek acteerwerk ook overigens. Ik begrijp dat deze film de Gouden Leeuw in Venetië destijds won.

Het was best moeilijk in, pak hem beet, ruim 15 jaar om deze te kunnen zien. In bedoel... vijftien jaar geleden ontdekte ik I Come With The Rain en zag ik dat Cyclo van dezelfde Vietnamese regisseur (die een overduidelijk voorliefde van Radiohead heeft) ook nog bestond en de hemel in werd geprezen. Maar destijds was hij niet op R2 dvd te vinden. Vervolgens vergeet je hem weer even en vind je een dvd die regio 4 schijnt te zijn... Dan vergeet je hem weer even en dan komt de titel weer even boven water drijven en zoek je op Youtube. Geen ondertiteling. Dan vergeet je hem weer even... en dan vind je er eindelijk eens een met ondertiteling. Tsja, mijn Vietnamees is verre van vloeiend.

Komt mijn kijkervaring overeen met de uitspraken van de andere kijkers? En wat was er hier dan zo verontrustend aan?

De hele sfeer is al een inkopper. De stinkende broeierige pauperbuurten in Saigon, waarin armoede en hiërarchie heerst. In principe nog niet zo'n vreemd plaatje, maar het blijft wel werken. Een achttienjarige wees die vecht om zijn welzijn door als fietstaxi te opereren. Ondertussen heeft hij ook schulden en wordt zijn fietstaxi daardoor in beslag genomen... en zo belandt hij, jong en naïef, steeds dieper in de put en moet hij zijn gewetensgrenzen steeds verder verleggen. Zijn bazin laat hem klussen doen voor de dichter (Tony Leung). Waar gaat dit naartoe? Helemaal nergens natuurlijk. Zoals het in de realiteit uiteindelijk ook helemaal nergens naartoe gaat. Slechts naar de afgrond.

Voordat hij het weet zit hij tot zijn schouder in de onderwereld waarin seksuele uitbuiting en drugssmokkel zijn manier van afbetaling wordt. Hij krijgt te maken met verknipte zelfs perverse figuren en absurde situaties en alles draait om het neerwaartse spiraal waarin hij verstrikt is geraakt. De kracht in deze kwestie zit hem in het realisme en de broeierige Won Kar Wai-achtige shots van de afvoerput van de stad. De mededogen en de stress is te voelen. Ook de straten zelfs leiden een eigen leven. Tot die onvergetelijke helikopter-scene en die demonstratie (wat de redding van Cyclo is) aan toe.

Cyclo is meedogenloos zonder dat je het op tijd door hebt. Zeker de laatste minuten voor de aftiteling zijn veelzeggend.

4,0*