Serena (2014)

In deze film zien we het perfecte huwelijk van George en Serena. Beiden hebben dezelfde achtergrond en door het huwelijk heeft George niet alleen een echtgenote maar ook een nieuwe zakenpartner gevonden om hun houtkapbedrijf te runnen. Haar komst wringt aanvankelijk dan ook bij de andere leiders binnen het bedrijf. Ook hun liefde en huwelijk wordt op de proef gesteld.

Dit is de tweede film van Susanne Bier die ik zie, na Hævnen (2010) , en dit uitstapje van haar naar Hollywood is mij helaas wat tegengevallen. De film kent een uitstekende cast, en de natuurbeelden zorgen ook voor een fraaie cinematografie, al is dat hier wel makkelijk scoren. Een op het oog boeiend verhaal, goede cast, prima beelden, en de ervaren regie maken van Serena een op zich correcte film, toch wil het niet helemaal vlotten.

Dat Jennifer Lawrence in staat is om in hele andere rollen dan de Hunger Games te spelen liet ze bijvoorbeeld in Winter's Bone (2010) uitstekend zien. Als Serena speelt ze niet slecht, maar het levert een wat matte prestatie op. Serena is een wat duistere personage, en voor mijn gevoel ligt zo'n rol haar wat minder dan personages die uit goedheid handelen.

Qua montage valt vooral aan het begin het gebruik van korte (gekuiste) seksscènes op, die regelmatig als soort van overgangsbeeld gebruikt lijken te worden. Soms hebben die korte scènes een betekenis in het verhaal, maar vaak komen ze ook zomaar uit het niets vallen. Grootste manco van de film is echter dat het onmogelijk is om de film niet als "tergend traag" te omschrijven. Met een rustig tempo heb ik vrijwel nooit moeite, maar in deze film is dat wellicht wat doorgeslagen waardoor het ontzettend sloom verloopt. Zonde, want met zo'n verhaal was dat nergens voor nodig.

Sloom en zonder een vrolijke noot maakt de film ook wat mat en zwaarmoedig. Wellicht verstandig om de verwachtingen daarnaar in te stellen. Ik had dat niet verwacht waardoor het me is tegengevallen.

2.5*

Flauw.

Bier kon me in haar thuisland al niet bekoren, haar uitstapje naar Hollywood is nog een streepje erger. Dit Cooper-Lawrence vehikel (want dat is het toch vooral) weet nooit te overtuigen en lijkt vooral gericht op uitgebluste huismoeders, die hunkeren naar één of ander destructief liefdesverhaaltje.

Het begin is nog te doen. De rol van Lawrence brengt wat leven in de brouwerij. Al snel vervalt haar rol echter in die van de typische jaloerse vrouw die naar het einde toe compleet begint door te slaan. De fall van de relatie wordt erg muf in beeld gebracht, ook geen sprankeltje creativiteit te bespeuren. Cooper/Lawrence zijn vooral te degelijk in hun rollen, zie ze toch liever in films waar ze wat losser en vlotter mogen acteren.

Mokerslag voor deze Serena is het gekunstelde einde waarbij Cooper nog even snel zijn zoontje moet redden. Past niet bij de film, maar er moest duidelijk een wat spannender einde zijn om de film mee af te sluiten.

Zal vast wel een publiek hebben, maar meer dan wat sfeervolle beelden van de omgeving heeft deze Bier niet te bieden.

1.0*

Traag drama dat mooi uitgewerkt wordt, en tot een onhollywoodiaans einde komt. Prima in beeld en naar verwachting behoorlijk geacteerd door een goede cast.

Maar wat me mateloos irriteert is de lelijke manier waarop J-Law opgetut is, met haar blonde pruik en onder millimeters dik plamuur verborgen smoeltje. Lelijk, storend en ongeloofwaardig, en het verpest de film meer dan het wat simpele en langzame verhaal en de weeffoutjes die ik daarin denk te zien.

Twee bekende sterren in een Bouquet- reeks verhaal! Hierdoor zal de film redelijk wat meer aandacht krijgen. En denk niet dat het helemaal terecht is! Oke, Jennifer Lawrence (in 30-jarige stijl) weet me weer te verrassen. In Winter's Bone (2010) deed ze het goed maar hier deed ze het zelfs nog beter! (en natuurlijk is er dan nog Silver Linings Playbook (2012) Ik twijfelde erg bij Jennifer of ze wel een goede actrice was. Maar naar deze film ben ik overtuigd. Dat ze ook wat anders kan dan actie- heldinnen spelen. En ook Bradley Cooper doet prima! Maar verder dan dat komt het niet. Het verhaal heeft niets om handen om echt spannend te worden. De uitgeverij Harlekijn heeft het wel honderd keer versleten. Inclusief het aziatische einde dat de held aan het eind sterf. Door de cast ( met bekende sterren ) is de film net voldoende.

Deze film was voor mij eigenlijk best een verrassing. De plotomschrijving is vrij helder maar je verwacht toch na de ontmoeting van George en Serena, dat je een soort van sprookjesachtige film tegemoet gaat, maar wat duidelijk niet het geval is. Het leven in Noord-Carolina anno 1929 en het opbouwen van een hout-imperium zijn het decor voor de relatie tussen George en Serena. Serena is een duidelijke feministe voor haar tijd en George daarentegen laat gaandeweg de film blijken dat zijn dromen c.q. belangen op een ander gebied liggen. Ik vind de ontwikkeling tussen de twee protagonisten zeer geslaagd en er is duidelijk chemie tussen Jennifer Lawrence en Bradley Cooper. De film moet het niet zozeer hebben van interessante dialogen, maar de stiltes en de beelden zeggen vaak meer dan duizend worden en daar schuilt toch wel de kracht in van het verhaal. Jennifer Lawrence zet hier een prestatie van formaat neer en levert echt klasse acteerwerk.

Matige film waarin een pasgetrouwde vrouw zich al snel met de zaken van haar man bemoeit. De film speelt zich af tijdens de depressie in de bergen van Noord-Carolina. En dit levert zeker een aantal mooie plaatjes op. Het verhaal is aan de trage en zelfs langdradige kant en ondanks het prima acteerwerk blijven de personages wat oppervlakkig. Zeker de minste film van Susanne Bier.

Slaapverwekkende langdradige film met nu en dan eens een uitblinker: een ongeluk, vingers kwijt, een miskraam (overigens wel een heel sterke scene), een achtervolging op de trein (die scene duurt dan weer veel te kort) en dan ten slotte de poema (waar sloeg dat nu weer op??).
Nee, dit beviel mij niet!!
Anderzijds de landschappen waren wel zéér mooi.

Susanne Bier’s tweede uitstapje naar Hollywood is een miskleun. Na een aardig begin komt de film met een formuleachtig verhaal over gekonkel, jaloezie en moord in een houthakkersgemeenschap. Tot mijn ontzetting bakt Jennifer Lawrence er bitter weinig van in deze film. Ze is miscast of ze had geen voeling met haar rol.

Het slome tempo biedt je wel de gelegenheid te genieten van de fraaie beelden van de Smoky Mountains, met voorsprong het beste onderdeel van deze film.

In 1929 kapt houthandelaar George Pemberton [Bradley Cooper] zich een weg door The Smokey Mountains om ruimte te maken voor een spoorlijn, maar komt mogelijk in allerlei problemen wanneer blijkt dat het natuurgebied een beschermde status krijgt. George valt als een blok voor Serena [Jennifer Lawrence], een jonge vrouw met een wat schimmig verleden die hij meteen aanstelt als zijn rechterhand. Voeg aan de mix een plaatselijke bewoner [Ana Ularu] toe die beweert dat zijn zwanger is van Georges kind, een activist [Douglas Hodge] die er alles aan gelegen is om de houtkap te stoppen, en de plaatselijke sheriff [Toby Jones] die weinig opheeft met het grootsteedse kapitalisme, en je hebt alle ingrediënten voor een soapachtige film noir waarin vrijwel niemand vrijuit gaat maar waarin het gebrek aan subtiliteit redelijk wordt gecompenseerd door de sterke cast en de fraaie productie. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Ron Nash en een enorme flop.

Ik wilde deze film echt ontzettend graag kijken omdat hij mij erg leuk leek en Jennifer Lawrence er samen met Bradley Cooper in speelt, maar helaas vond ik het geen leuke film. Het was absoluut niet mijn ding. Het blijkt een enorm sombere film te zijn en ik ging mij erg depressief voelen toen ik de film keek (geen pretje). De film bevat een klein vleugje western, en ik denk dat de film misschien wel leuk is voor mensen die van indie films houden. Het acteerwerk van Lawrence en Cooper is uiteraard prima, maar het verhaal kon mij gewoon absoluut niet boeien.

Hak-op-de-tak boekverfilming met een indrukwekkende maar grotendeels verspilde cast. De personages zijn abstract en onaangenaam; het is moeilijk meeleven met deze schetsmatig uitgewerkte karakters. Vooral de kille en berekenende titelfiguur, gespeeld door Jennifer Lawrence, is niet te doorgronden. Overigens vreemd dat de film naar haar vernoemd is, aangezien zij niet meer dan een veredelde bijrol heeft. De plot is verder best interessant en alles wordt sfeervol in beeld gebracht door regisseuse Susanne Bier, maar dit had waarschijnlijk beter tot zijn recht gekomen als miniserie, zoals zij die tegenwoordig met enige regelmaat aflevert. Gemiste kans dus.