Q (2011)

Gauke heeft het hierboven heel aardig verwoord.

Twee aanvullende opmerkingen:

1. van veilig vrijen hebben de personages blijkbaar nooit gehoord;

2. de betekenis van de intermezzo's in de doucheruimte is mij ontgaan.

Tsja, wat vind ik hier nu eens van.

Mooie plaatjes, en erg mooi gefilmd. Maar het verhaal is wel wat warrig en onduidelijk. Toch is het niet echt een gewoon 'soft' pornofilmpje - daar is dan toch net weer wat teveel verhaal voor, hoe warrig dan ook, en hoewel er best veel expliciets te zien is komt de opbouw ook niet echt overeen. En het geheel is ook ongewoon mooi in beeld gebracht - geen doorsnee pornocameraman, zeg maar. Helpt ook wel dat de actrices erg mooi zijn.

Het idee van de film is het weergeven van enkele vrouwen die worstelen met liefde en via seks affectie zoeken. Van die achtergrond van 'economische crisis' is niet veel te merken in de film. De film heeft wel z'n momenten, maar is het spoor echter bijster en kan die boodschap (seks als uiting van enige vorm van affectie) niet meteen vervullen. Het resultaat is een rommelige film met slechts enkele diepere momenten en verder wat halfslachtige seksscènes. Erotiek zou ik het zelfs niet echt kunnen noemen. Hier had meer ingezeten.

De fraaie blauw/wit opening in een vrouwenkleedruimte waarbij je alleen de schaamstreek en billen te zien krijgt van veel vrouwen was wel aardig (komt overigens vaker voor in deze film en op het einde komt er zelfs wat rode kleur bij en zie je uiteindelijk wie het allemaal zijn en waarvoor de kleedruimte dient).

Het luchtige verhaal wat daarna begint was wel aardig, maar stelt eerlijk gezegd niet zoveel voor en is ook regelmatig wat saai. Het had veel weg van een gemiddelde jaren 80 Nederlandse film. Echt iets te lachen viel er eerlijk gezegd niet (hooguit die vieze oude man die zit te gluren vanuit het raam als Helene Zimmer zich zit aan te kleden in een steegje) en ik vond deze film dan ook meer een luchtig drama. De film bevat wel aardig wat expliciete bloot en seks-scenes (inclusief lesbisch) die visueel aardig in beeld werden gebracht. De regisseur heeft het met name gemunt op de schaamstreek, welke vooral bestaat uit streepjes.

Visueel (inclusief natuurlijk de fraaie poster met het mooie lichaam van Déborah Révy) zag de film er sowieso wel aardig uit met veel kleurgebruik, mooie zonnige landschappen (Frans kustplaatje) en natuurlijk ook mooie vrouwen. En dan doel ik natuurlijk vooral op beide hoofdrolspeelsters Déborah Révy (ze had qua uiterlijk wel iets weg van Drew Barrymore), die er wel pap van lustte en niet schroomde om met een salamiworst te spelen, en Helene Zimmer die er niet onaardig uitzagen. Ze acteerden overigens best verdienstelijk.

Inderdaad gewoon een leuk filmpje welke zich lekker wegkijkt vanwege het vele bloot.

P.S. de masturbatiescene in de keuken aan het aanrecht, deed me denken aan de scene tussen Monique van de Ven en Peter Jan Rens in de film "Brandende Liefde (1983)".

“To Cyril Collard, and to all those who still believe that love means something.”

Niet slecht. De regisseur wil duidelijk wat zeggen over de economische crisis en de invloed dit het heeft op verschillende personages, maar dat komt er niet helemaal uit. Dat komt niet alleen door de expliciete seksscènes en het soms onnodige veel bloot (de bedoeling van de douchescènes is mij nog steeds niet helemaal duidelijk), maar ook door het warrige en wat oppervlakkige script. Er zit ergens wel een goed verhaal verborgen in Q, en het acteerwerk is degelijk. Maar het script laat te veel steken vallen.