Edge of the City (1957)

Goed drama met krachtige optredens van de drie mannelijke hoofdrolspelers, met name Poitier laat hier (weer eens) zijn kunnen zien. De onderhuidse frustraties leiden tot het onvermijdelijke, en dan ook nog eens zo'n eindscene met een afsluitend shot waar je "U" tegen zegt. Aanradertje (staat in de playlist van TCM) voor liefhebbers van sociale drama's.

Eens. De plot en karakters doen zelfs wat denken aan het nog flink wat krachtigere On The Waterfront. John Cassavetes is voor mijn part ook goede partij voor Marlon Brando. Het woord cool is ook voor Cassavetes absoluut toepasbaar! Warden zet ook een ongelooflijk gemeen karakter met veel verve neer. De score van Leonard Rosenman maakt een blijvende indruk in de vechtscene en de climax. Bedenk de impact zonder muziek eens. Al had de vechtscene zonder ook wel gewerkt. 3.5 sterren

Tja, pas twee berichten en er staat al precies in wat ik wilde schrijven .

Cassavetes en Poitier heb ik zelden beter gezien dan in deze film, het is ook een prima working class drama, dat helaas af en toe wat te 'gespeeld' is (die vechtpartijen bijv.) maar goede film verder.

Onlangs op DVD verschenen, maar helaa alleen als onderdeel van een boxset.

Zomaar toevallig werd ik wakker op het tijdstip dat deze film begon op TCM. Lekker wakker worden. Hele fijne film. Niet zo lang; hij vloog voorbij. Ik had geen idee van het verhaal en de cast maar dat is mij 100% positief uitgevallen. De twee vrolijke vrienden waren zeker de draagveer van deze film, maar dat was dan ook de bedoeling.

Uitstekende sociaal drama waarin de vriendschap tussen Sidney Poitier en John Cassavetes centraal staat, die hier allebei sterke rollen neerzetten. Omgeven in een werkmilieu waarin racisme en corruptie zeker parten spelen. Het duurt een tijdje voordat je echt hoogte krijgt van het hoofdpersonage, maar naar het einde toe wordt de film zeker krachtiger. De muziek is soms wat te nadrukkelijk aanwezig, maar verder is er weinig mis met dit regiedebuut van Martin Ritt.

Eindelijk weer eens een sterke klassieker gezien.
Het verhaal en de personages worden op een mooie manier opgebouwd en vooral Sidney Poitier speelt erg sterk.
Het gedeelte rond Axel en zijn ouders had best wat dieper uitgediept mogen worden, al moet ik zeggen dat ik wel erg onder de indruk was toen hij eindelijk weer tegen zijn vader durfde te praten
Het eind shot was zeer sterk en de rest mag de kijker zelf invullen

Kortom weer een goede drama klassieker met als enige minpunt dat de band tussen de zoon en zijn ouders best wat dieper uitgewerkt had mogen worden.

3,5*

Deze net op TCM gezien, en is best een goede film met Cassavetes en Poitier in de hoofdrollen.

Een authentiek overkomede, tragische, pakkende, diep menselijke en uiterst sobere film over een ongebruikelijke mannenvriendschap binnen het arbeidersmilieu in New York. Zeker voor Amerika in 1957 (de beweging voor gelijke rechten stond nog in de kinderschoenen) uiterst moedig: op een fijngevoelige manier werd het racisme aan de kaak gesteld. Bijkomend thema was de uitbuiting van arbeid. Het drama is in zwart-wit. Eerlijk gezegd vond ik dat het laatste gevecht er wel erg amateuristisch uitzag.

Ik was er wat minder stuk van. Van dik hout zaagt men planken drama. Ik begrijp dat het thema voor de tijd gewaagd is, maar dat kon voor mij de film helaas niet redden. No way out (1950) van Mankiewicz is mijn inziens een stuk sterker.

Axel [John Cassavettes] is een getroebleerde jonge man die onder een valse naam een baan weet te krijgen. Hij sluit vriendschap met Tommy [Sidney Poitier], maar krijgt grote problemen met Charlie [Jack Warden], hun corrupte leidinggevende die nog een appeltje te schillen heeft met Axel. De film combineert elementen uit On The Waterfront en Rebel Without A Cause en de drie hoofdrolspelers zijn uitstekend in hun rollen. Maar de regie van Martin Ritt is een geval van 'van dik hout zaagt men planken', waardoor het spel op cruciale punten wat te melodramatisch is, zeker in combinatie met de luidruchtige score van Leonard Rosenman.