Il Figlio di Django (1967)

Deze gisteren avond/vannacht zitten kijken onder de titel "Vengeance is a Colt 45" als tweede film op een Wild East dvd (de eerste film, die er op stond, was 'Reverend's Colt").

Hoewel op hoesje ook aangekondigd als film met Madison, is dat feitelijk een lachertje, want meer dan een veredelde bijrol is het niet.

Nee, het draait hier vooral om Tinti, die de zoon van Django blijkt te zijn en wraak wil op de moordenaar, die zijn pa ooit in de rug schoot. Tja, wist Django zelf eigenlijk wel dat hij überhaupt een zoon had?

De film komt ontzettend doorsnee en vooral heel erg rommelig over. Na tien minuten begon ik eindelijk door te krijgen wie Tinti was en wie dus de hoofdrol van het hele gebeuren had en minuten later begon er eindelijk zich iets van een soort van verhaal te ontvouwen, hoe minimaal ook.

Dit is niet echt een film, waar je voor je lol nog vaak naar gaat zitten kijken, want het is zo doorsnee en matig verteld, dat je eigenlijk je tijd wel beter kunt besteden. Madison is nog wel ok als dominee en tevens scherpschutter, maar dan kun je beter de al eerder genoemde "Reverend's Colt" op zetten, want daar heeft hij echt de hoofdrol in gelijksoortige rol.

Verder viel er -naar ik aanneem onbedoeld- nog wel hier en daar wat te lachen, omdat schurken, wanneer dodelijk getroffen door een kogel, met veel bombarie en geschreeuw, zich van trappen, leuningen en daken lieten vallen en Ingrid Schoeller is een hele leuk dame om naar te kijken, maar dan had je het verder qua amusement ook wel gehad.

Met moeite een mager vijfje, ofwel 2,5 ster.