The Campaign (2012)

Leuk.

Ferrell en Galifianakis maken er een klein feestje van, Roach als regisseur had er iets meer mee kunnen doen. Grootste voordeel is dat hij de film wel lekker kort houdt, zodat het niet nodeloos begint te slepen.

Een paar erg leuke scenes, zoals de babypunch of de tafelscene met Galifianakis waar iedereen z'n zonden opbiecht. Zo'n scene waarvan je bijna zeker weet dat de extras nog een lading aan extra "cutouts" te bieden heeft. Normaal iets waar een Ferrell erg goed in is (moest meteen denken aan de extras van Step Brothers).

De film zelf heeft niet erg veel om het lijf, het typische verloop met voorspelbaar moralistisch einde, al viel het hier nog best goed mee vond ik. Melig was het wel, maar gelukkig erg beknopt. Verder een paar leuke bijrolletjes, al komt de meeste humor absoluut van de twee hoofdpersonages.

Aardig vermaak, best geinig, maar geweldig wordt het niet.

3.0*

Honderd procent Amerikaans. De humor uit zich vooral via geslachtsdelen en uitwerpselen en de goedkope wendingen had ik al uitgeschreven toen ik voor de kassa stond. Ik had mijn - toen nog volle -popcornbak liever aan iets creatievers besteed. Aangezien je van te voren nooit precies zeker weet hoe iets uit gaat pakken had ik mijn vooroordelen opzij geschoven en alles gewoon op me af laten komen. Naarmate de tijd vorderde bleek het toch lastig om ontwetend te blijven kijken. Presidentkandidaten die elkaar op deze manier te lijf gaan... het is belachelijk. Ook het publiek dat totaal ontspoorde bij die tekening van de regenboog bezorgde me irritaties. Het is weer zo'n komedie waarin de personages zelf niet kunnen denken en alles al vastgelegd is. De punch in het gezicht van de baby was redelijk fraai in slowmotion naar voren getoverd maar ook bij deze stap voorwaarts doen we er weer twee terug: de klap wordt herhaald bij de hond en even later zegt iemand dat deze baby had aangegeven dat het niet zoveel voorstelde (alsof hij fatsoenlijk kan praten). Tenslotte waren de nieuwszenders die de tussenstand kwamen melden waren ook erg vervelend. '' Ladies and gentlemen.... hij heeft een video waarin hij de liefde bedrijft met Cam's vrouw en hij staat nu op 31 punten... woehoe!!'' Het benadrukte nog even hoe goedkoop alles was. Slecht en ondoordacht.

Gisteren in de bios gezien en ik moet zeggen dat dit een uiterst vermakelijke film is.

Het is sowieso met Zack Galifianakis altijd wel lachen geblazen, voeg daar Will Ferrell aan toe en enkele leuke bijrolletjes.

Dat de film zo kort duurt mag niet deren, want de spervuur aan grappen die op je afgevuurd wordt is voor het grootste gedeelte erg geslaagd.

Met name het gesprek aan de keukentafel van Marty en zijn gezin waarbij iedereen de waarheid vertelt was goed en om de baby die in slow motion geslagen wordt niet te vergeten.

De film eindigt wel erg moralistisch, maar dat zal wel Amerikaans sentiment zijn.

Kleine 3,5 sterren.

De twee hoofdpersonages zijn hilarisch en zitten perfect in hun rol, het is allemaal lekker flauw maar het wordt enthousiast gebracht en met veel lol. Zeer hoge grappendichtheid. En Zach Galifianakis is weer perfect als grote loser. Jammer van dat moralistische einde.

Gewoon lekker flauw maar ook een paar fijne sneren. Dit is de typische komedie waar ik gek op ben. Zal niet iedereen liggen, snap ik. Maar Ferrel en Galifianakis doen het geweldig. En ook de bijrollen van bijv. Sudeikis en met name Dylan McDermott zijn geniaal. Er zitten weer geniale dialogen in en het is ook wel duidelijk dat Ferrel veel geïmproviseerd heeft, en dat is zijn beste kant altijd.

4*

Leuk!

Maar ik had ook niet anders verwacht van een komedie met Will Ferrell & Zach Galifianakis in de hoofdrollen, 2 acteurs waar ik altijd erg om kan lachen. Zeker de absurde Ferrell films doen het altijd goed bij mij. Het is ook erg prettig om te zien dat beide heren een glansrol spelen in The Campaign. Ferrell als asociale, niets uit de weg gaande politicus en Galifianakis als de brave familie man die per toeval belangrijk wordt. Het levert toch flink wat mooie momenten op! (Het slaan van een baby en later een hond, Ferrell die een politiewagen steelt, het biecht-etentje van Galifianakis, de seksvideo van de vrouw van Galifianakis etc, heerlijk! Het is allemaal erg plat en flauw, maar het werkt erg goed bij deze film. Niet elke grap is geslaagd, maar het merendeel heeft me toch wel laten lachen. Jammer van een goedkoop moralistisch einde, kost de film een half sterretje.

3,5*

De film parodieert de Amerikaanse verkiezingen treffend, en laat je eigenlijk nog meer beseffen hoe kortzichtig, oppervlakkig en beïnvloedbaar de Amerikaanse kiezer eigenlijk is. In de film zitten leuke grappen, maar over het algemeen kon het het niveau van de gemiddelde Ferrell film niet halen. Jammer, want de afgelopen paar films (Land of the Lost, Casa de Mi Padre, en in mindere mate The Other Guys) konden het niveau ook zeker niet halen. Galifianakis vond ik er in deze film toch wel bovenuit steken met zijn rol. Al met al een middenmoterfilmpje.

Het begin van de film was best leuk en bevat ook een aantal grappige scenes (vooral de seksueel getinte), maar na 45 minuten wordt het een flauwe en ook wel saaie bedoeling met als dieptepunt de laatste 15 cliché minuten. De cast in de vorm van Will Ferrell en Zach Galifianakis deden het wel leuk maar ik heb ze wel eens beter in vorm gezien in films. De scene aan de eettafel van Zach Galifianakis waarbij zijn kinderen van alles opbiechten was overigens geweldig.

P.S. ik dacht overigens dat de rol van Rose Brady gespeeld werd door Kate Hudson maar het bleek te gaan om de fraaie Katherine LaNasa. De verwijzing naar Kate Hudson was wel leuk gedaan in de film.

Schijtlollige parodie op het Amerikaanse verkiezingsgebeuren die helaas op te weinig momenten echt scherp wordt. De hoofdrolspelers doen het prima, met name Will Ferell, maar er zitten te weinig echt goede grappen in het script. Heb toch een paar keer hard moeten lachen./ Leuk om een keer gezien te hebben.

Lekker absurde komedie. Wat dat betreft natuurlijk ook echt fijne cast-keuzes en heel wat absurde (i like it) situaties die daarmee samengaan. Wat het een beetje ervan weerhoudt een geniale comedy te zijn kan ik niet echt benoemen. Misschien mocht het voor mij wat absurder (ja nog ietsje) soms, of juist wat meer battle tussen de 2 of was ik net niet helemaal in de mood. Ik weet het niet en eigenlijk boeit het me ook vrij weinig, ik heb me gewoon prima vermaakt met dit zoveelste maffe Ferrell filmpje.

3,5*

Toch wel enigszins tegenvallend dit.

Ferrell en Galifianakis zijn toch wel twee acteurs, die me vaak wel aan het lachen kunnen maken. Hier lukt het vooral die laatste en valt Ferrell wat tegen. Hoewel het idee leuk is, om de Amerikaanse verkiezingscampagne eens goed op de hak te nemen, is de uitwerking niet altijd even grappig.

Er zitten een paar leuke scenes in, maar het overgrote deel van de grappen is niet zo leuk. Veel poep, plas en seksgrappen, die voorspelbaar, flauw en vooral totaal niet leuk zijn. Die baby die in slowmotion een klap in zijn gezicht krijgt, was dan wel weer geniaal. Verder zijn de bijrollen nog redelijk goed ingevuld, waardoor de uiteindelijke schade nog ietwat meevalt.

Beide heren hebben in ieder geval weleens in grapperige films meegespeeld, en gaan dat hopelijk in de toekomst ook weer doen.

2,0*

Jammer genoeg slaat The Campaign de plank op de meeste fronten behoorlijk mis. Het aantal grappige scenes (die dan ook gelijk hilarisch zijn) vallen in het niet bij de niet-grappige scenes. En dat terwijl je met acteurs als Will Ferrell en Zach Galifianakis toch een hoog verwachtingspatroon krijgt. Er had echt wel meer in gezeten, het is dan ook geen slechte film maar gewoon een beetje teleurstellend.

2,5*

Film die af en toe best grappig is, maar over het geheel gezien vervalt in zeer flauw gedoe wat eigenlijk geen humor te noemen is.

De film kent af en toe best grappige scenes. Zo is de de tafelscene met Galifianakis erg leuk en zijn de eerste debatten ook prima te pruimen. En de baby en hond konden er ook nog wel mee door.

Verder is het duidelijk dat de bedoeling van de film is om de draak te steken met de Amerikaanse verkiezingen. Dat is op zich zeker gelukt!

Verder is het vooral een hoop geschreeuw en wisselen Ferrell en Galifianakis sterke scenes met zwakke scenes af. Laatstgenoemde vond ik iets beter, hij is natuurlijk al grappig als je naar hem kijkt.

Heel lang duurt het allemaal niet, dus je bent er zo weer doorheen. Voor een keertje wel te doen, niet teveel van verwachten.

Kleine onvoldoende

Aardige cast, hier en daar zeer geslaagde situaties. Het concept is geweldig, de uitwerking is minder. Hoewel dit tegenwoordig de definitie van Amerikaanse komedie lijkt te zijn, had ik erger verwacht van deze film. Over de top natuurlijk, maar de grens tussen flauw en erg flauw leek de regisseur hier wel duidelijk in het zicht te blijven houden. Op zekere momenten lukt de film te bereiken wat de film als doelstelling had: de kijker laten zien hoe smerig het politiek milieu van de Verenigde Staten is. De film trekt daarom in de eerste seconden al de aandacht. De uitspraak over Amerikaanse politiek die geciteerd wordt is prachtig uitgekozen. Het moment wanneer de Amerikaanse zakenman tegen de Chinese fabrikant zegt: "Sir. You need to know that everything is possible in America, aslong you got the money" was ook erg treffend. Maar de net iets te overdreven uitgekozen situaties die daarna volgen lijken je vaak bijna te vergeten waar de verhaallijn nou eigenlijk om ging. Roach blijkt overigens dan weer wel een talent te hebben voor zeer hilarische, uiterst bizarre humor. Het baby-punch incident en het daarop gevolgde enerzijds flauwe anderzijds komische dog-punch incident waren scènes die toch wel in het filmsentimenteel geheugen blijven hangen. Het echte kritiekpunt kwam echter uit onverwachte hoek voor mij. The Campaign verliest simpelweg zijn tempo na de eerste helft van de film. En tenslotte dat einde natuurlijk. Dat er een moraal zou opduiken zijn we onderhand wel gewend van de Amerikanen, maar een ietwat betere uitwerking leek me toch niet te veel gevraagd. Vooral kijken uit verveling. Is er echter al een slecht humeur bij de kijker aanwezig, dan adviseer ik ten strenge een film met iets meer inhoud te kijken.

Vieze verkiezingen.

Wisselvallig maar voorzien van een aantal zeer grappige momenten. Will Ferrell en Zach Galifianakis dragen het verder verwaarloosbare verhaal over twee politieke tegenstanders die elkaar het leven zuur proberen te maken. De moralistische parodie op de vieze verkiezingen, die in de VS tegenwoordig de norm zijn, is redelijk verwaarloosbaar. De humor zit hem met name in de platvloerse seksgrappen en de chemie die de twee hoofdrolspelers met elkaar hebben.

Goed.

Bij vlagen een heerlijk absurde persiflage komedie zoals we gewend zijn van Ferrell. Ditmaal wordt de Amerikaanse politiek in het ootje genomen.

Met Galifianakis heeft hij iemand gevonden die heerlijk binnen dit plaatje past en samen levert het een aantal hilarische momenten op. Helaas is de film zelf iets te wisselvallig, komen niet alle grappen even goed aan en krijg je dus vooral het gevoel dat er veel meer uit gehaald had kunnen worden. Er zijn teveel momenten dat de film iets te serieus oogt en het tempo uit de film verdwijnt.

Al met al behoorlijk leuk, maar er zijn leukere films uitgekomen uit de Ferrell stal.

3,0*

Tofjes.

Eigenlijk alleen gekeken omdat ik erg geïnteresseerd ben ik politieke communicatie, maar viel beter mee dan verwacht. De echt flauwe humor wordt tot een minimum beperkt, en het politieke systeem wordt harder aangepakt dan ik gehoopt had. Film wordt uiteraard gedragen door Ferrell en Gallifianakis. Die eerste komt wat mij betreft het beste uit de verf, al doet Gallifianakis het ook meer dan degelijk. Leuke bijrollen ook, McDermott had wat mij betreft nog een iets grotere rol mogen krijgen en de Koch brothers worden heerlijk door de mangel gehaald. Fijn wegkijkertje. 3*

Ondanks dat ik Will Ferrell en Zach Galifianakis twee erg leuke komieken vindt, is de film The Campaign compleet aan mij voorbijgegaan. Ik had er dus best wel zin in toen ik er eenmaal van op de hoogte was, al vreesde ik voor een kloon van Man of the Year, die ik niet zo leuk vond.

Gelukkig is The Campaign niet alleen een stuk boeiender, maar ook een stuk grappiger dan bovengenoemde titel. De humor is bij vlagen erg flauw, maar Ferrell en Galifianakis zijn goed op elkaar ingespeeld en weten van het flauwe script toch met gemak wat leuks te maken. De tweestrijd is erg grappig om te volgen. Veel grappen slaan niet geheel aan, maar ik heb toch meermaals hardop moeten lachen (bij de scène met de dronken Ferrell in de politieauto lag ik dubbel).

Het einde zou kunnen worden opgevat als een cliché (opeens zijn het toch dikke vriendjes), maar ik kon me er persoonlijk niet aan storen. Het leverde tijdens de credits zelfs nog een grappig moment op. Verder is dit eigenlijk precies wat je ervan mag verwachten. Het is niets hoogstaands, maar het vermaakt met gemak. Trouwens ook wel leuk om Dan Aykroyd weer eens even te zien.

3*

Typisch slappe Hollywood komedie die dankzij de twee hoofdrolspelers toch de moeite waard is. Zeker als Ferrell 'los gaat', waarschijnlijk improviserend, levert dat enkele grappige scenes op. Verder levert de humor nauwelijks een lach op en het verhaal.. ach.

Deze film eens geprobeerd en vond het nog wel een leuke film. Toch een aantal keren moeten lachen. De cast was goed op dreef en het tempo zat ook goed, mede door de relatief korte speelduur.

Vond hem wel het bekijken waard.

Aardige film over een congreslid die voor het eerst sinds jaren met een tegenstander te maken krijgt. Het verhaal is niet overal even goed uitgewerkt en het valt soms wat in de herhaling. Maar de strijd tussen de twee hoofdpersonages is zeker vermakelijk (lekker grof en overdreven). Will Ferrell en Zach Galifianakis doen het leuk.

“Bring your brooms cause it's a mess.”

Onzinnige film die een politieke satire probeert te zijn, maar al snel verzandt in humor van een bedenkelijk niveau. Daar zijn de acteurs (Ferrell en Galifianakis) ook wel naar, en beide weten wel raadt met het materiaal. Maar op een paar momenten na heb ik eigenlijk weinig moeten lachen en dat is jammer. Gelukkig eindigt het allemaal wel sterk, en de The Campaign weet hier nog redelijk origineel uit hoek te komen.

Tja, eigenlijk voor de gein aangegooid maar heel bijzonder vond ik ‘The Campaign’ eigenlijk totaal niet. Het is typisch Ferrell die de nodige personages er door heen weet te gooien wat mij echt wist te overtuigen, en ook Zach Galifianakis die het tenminste allemaal nog op een leuke manier weet te brengen maar over het algemeen is het vrij standaard Amerikaans met veel Amerikaanse seks grappen die blijkbaar nog steeds stout over komen in dat land. De cast was leuk met de twee genoemde acteurs in de hoofdrol, heel stiekem weet die Ferrell me altijd wel aan het lachen te zetten, ik geniet altijd heel erg van die man.

Het verhaal was redelijk. Twee mannen vechten om V.P. te worden en nemen dit beiden héél serieus. Ze saboteren elkaar en raken af en toe op de vuist. Voor het algemeen is het wel een standaard en lief verhaaltje waarbij de harten na een tijdje weer gestolen moeten worden. Zoetsappig en niet héél bijzonder verder. Achja, heb vaak genoeg gelachen, gegniffeld maar héél bijzonder was de film uiteraard niet, vrij standaard Ferrell prent die me altijd weet te vermaken maar waar veel beteren van zijn.

3.0*

Toch wel een erg leuke film. Heb een aantal keren echt krom gelegen.

The Campaign - The Dinner Scene - YouTube

Met Will Ferrell weet je wat je te wachten staat en ook als gewiekste (of eigenlijk juist niet) politicus stelt hij zeker niet teleur. De film neemt het Amerikaanse circus rondom politieke verkiezingen op de hak en dat levert bij vlagen hilarische momenten op. The Campaign is verder geen hoogstaande komedie, maar onderhoudend genoeg om met een bescheiden glimlach op het gezicht weg te kijken.

Lekker vette humor – ik had even de hoop dat deze film een echte satire op een verkiezingscampagne zou worden, maar uiteindelijk is de insteek vooral absurd, smakeloos, over de rand en héél vaak erg grappig, met de twee kandidaten in topvorm en Jason Sudeikis in een opmerkelijk ingetogen maar wel effectieve rol als Ferrells rechterhand (en af en toe de stem van het gezond verstand). Hilarisch moment wanneer de Amerikaans-Aziatische huishoudster van Brian Cox uitlegt waarom haar werkgever haar $50 per week extra betaalt. (Wie de trailer bekijkt ziet daarin toch een hoop momenten en one-liners die niet in de film terecht zijn gekomen, dat moet soms toch wel een teleurstelling zijn.)

Zonder tekenkandidaat stevent Cam Brady af op zijn zesde termijn af als afgevaardigde namens de staat Noord-Carolina, tot een blunder zijn imago ernstig beschadigd. De steenrijke zakenmannen Glenn [John Lithgow] en Wade Motch [Dan Aykroyd] besluiten “hun” kandidaat een steuntje in de rug te geven door via via de idealistische, maar incompetente Marty Huggins [Zach Galifianakis] zich kandidaat te laten stellen. “When you’ve got money, nothing is unpredictable” is hun motto. Met een gelikte campagne en een gegarandeerde overwinning kan Cam zijn imago oppoetsen in ruil voor een zakelijke deal met de gebroeders Motch. Maar Marty laat zich niet zo gemakkelijk uit het veld slaan en krijgt bovendien hulp van de gehaaide Tim Wattley [Dylan McDermott]. Deze melige komedie bleek onverwacht een voorbode te zijn van de Presidentscampagne van 2016. Schrijvers Chris Henchy en Shawn Harwell hadden niet kunnen bevroeden dat ze de spijker zo hard op de kop zouden slaan, ook al is de humor regelmatig erg platvloers.

Melige komediefilm met acteurs die hun lompe rollen maar al te goed begrijpen. Will Ferrell en Zach Galifianakis zijn werkelijk uitstekend gekozen om deze personages op zich te nemen en schmieren er op los. Het levert onder de regie van Jay Roach een aantal oprecht grappige scenes op die zich gelukkig niet bezighouden met een rempedaal. Enkele momenten zitten tegen het onvergetelijke aan, met name de "babypunch" is briljant. Het overige restant van de film is wat flauw en de bijpersonages maken allesbehalve indruk. Roach mist wellicht wat ambitie om meer uit dit geheel te halen, maar voor nu vermaakt het in ieder geval zonder moeite.