Seeking a Friend for the End of the World (2012)

Hele interessante film en een zeer ongebruikelijk duo. Maar het werpt zijn vruchten af. Heb erg genoten. Het is lief, grappig en soms een beetje triest. Carell en Knightley spelen erg goed en ook de bijrollen van Sheen en vooral Adam Brody zijn erg leuk.

4*

In een cynische bui zou ik het afdoen als de light-versie van Melancholia, maar dan sentimenteler en met meer luchtige grappen. Toch heeft deze film beduidend meer body dan wat ik gewend ben van films met Steve Carrel. Op een luchtige manier worden er existentiële vraagstukken rond het thema´wat zou ik doen als alles tot een einde komt?´ uitgewerkt. De balans tussen de droge humor en het melodramatische is een beetje zoek, maar dat wordt enigszins rechtgetrokken door de sympathie die Keira Knightley en Steve Carrel oproepen. Wel heb ik het gevoel dat de twee niet helemaal de chemie delen om ook nog eens de liefdesrelatie overtuigend te kunnen brengen. Hun ontluikende romance voelt dan ook een beetje geforceerd.

Voor wie hem nog niet gezien heeft: wees gewaarschuwd, want de zaal liep bij mij verrassend snel leeg. Ik denk dat een heleboel mensen toch iets meer van een rampenfilm of een komedie hadden verwacht en niet het behoorlijk subtiele drama dat het is geworden.

Agenten met overgewicht, een kleine harige hond en etensborden waar de helft van de maaltijd op blijft liggen. Het zijn typische kenmerken van deze afgrijselijke brouwsels die me enkel op de zenuwen werken. Steve Carell met z'n stalen blik heb ik nooit echt een fijne acteur gevonden maar het ligt niet aan hem dat de optimistische inslag van deze affaire gewoon een vastgeroest projectiel is geworden. Ook het feit dat de wereld zou vergaan is er erg zwak tussen gegoten en eigenlijk zijn het alleen de nieuwsbeelden die voor een indicatie moesten zorgen dat er iets aan de hand was. En zelfs die bleken belachelijk (''we are fucked''). Sowieso hoef je geen ijsbeer te zijn om te kunnen ruiken dat de twee uiteindelijk elkaars hand zullen grijpen. Vervelende zit.

Ontzettend genoten. Keira Knightley heeft hier een beetje de zelfde soort charme als een Natalie Portman in Garden State (2004) en Carell blijft één van de betere acteurs voor dit type rol, Little Miss Sunshine (2006) is daar samen met deze film het ultieme bewijs voor. Geweldige, zwarte komedie die zowel ingetogen als uitbundig te werk gaat. Juist het feit dat het einde van de wereld op de achtergrond verdwijnt en weinig invloed uit lijkt te oefenen, is zo ijzersterk.

Aardig.

Aparte opzet en een nogal vreemde mix van humor, drama en romantiek. Het geheel boeit vooral omdat het toch wel een apart gegeven is waarbij het einde eigenlijk zowat alle kanten opgekund had, maar ergens verliest de film toch ook wat aan kracht.

Het kabbelt maar een beetje voort. Af en toe worden er wat nieuwe personages aangekondigd om de film weer wat niet leven in te blazen, maar hun inbreng is klein en niet altijd even grappig. Zo is het stukje bij de ex van Penny (in de bunker) waardeloos.

Relatie tussen Knightley en Carell is ook op z'n minst apart te noemen, maar hoe unlikely ook, het werkt wel. Verder is de film schaars grappig, de grappendichtheid lag verder ook niet erg hoog al waren de komische momenten dan wel weer dik aangezet.

Boeiende opzet, aparte sfeer maar het valt geregeld wat dood. Echt geweldig is het niet en memorabel, ondanks het toch wel leuke uitgangspunt ook niet echt. Had toch iets meer mee gedaan mogen worden denk ik.

3.0*

Steve Carrel verraste mij in deze film, al vind ik Keira Knightley maar een actrice van niets. Verhaal is leuk, maar er had meer in kunnen zitten.

Aangenaam filmpje, met een frisse en haast positieve benadering van het thema 'het eind van de wereld'. De komische elementen werken niet altijd even goed, maar de romantische en dramatische momenten zijn eersteklas en sporadisch subtiel aangrijpend. Carell en Knightley vormen een leuk duo, in ieder geval, al hoeven beiden weinig moeite te doen om hun personages gestalte te geven en blijven beiden veilig binnen hun comfort zone. Alles werkt toe naar een bevredigend, mooi einde.

Film heeft wel de acteurs maar slaat verder op alle fronten de plank mis soms neigt de film naar drama zonder dat je het serieus kunt nemen dan slaat de film weer door naar geforceerde humor. En inderdaad de film is verder erg slordig gemaakt , ik geef voor de film 2 * en voor de heerlijke soundtrack nog een halve ster. Wel leuk was het om good-old Martin Sheen weer eens in actie te zien.

Bleeh, wat een zeurfilm. Steve Carrell en Keira Knightley als romantisch koppel zijn volstrekt ongeloofwaardig, miscast, niet grappig en ik kan er geen enkele chemie in bespeuren. Wel veel oversentimenteel gezeur en een soundtrack waar ik echt m'n depressiepillen bij nodig heb.

Voor de diepgang hoef je in dit verhaal niet te zijn. Voortkabbelen naar het einde, zo makkelijk kan je het samenvatten. Doe me dan Melancholia maar. Humor? zoek een andere film, ik heb geen enkel zelfs maar in de verte grappig moment gezien. Drama? Ja, voor je zitvlees. En nee, het is niet dat ik teleurgesteld ben omdat ik bij de naam Steve Carrell aan een feel-good film dacht, of dat ik iets romantisch verwacht had van Keira Knightley. Ik vind het gewoon een heel slechte film. Bah.

Ik kreeg echt het gevoel dat deze film zelf eigenlijk ook niet weet welke kant 'ie nou op wil. Komedie? Drama? De ene keer vond ik het best geestig terwijl ik me de scene daarna echt dood zat te vervelen. Heb een redelijk grote afkeer tegen Knightley en dat werd ook nu weer bevestigd. Vind het een tergend vervelende actrice. In tegenstelling tot Carrell die ik altijd wel kan pruimen. Al met al een film met een 'mooi' thema waar echt meer uit te halen was/is dan deze film gedaan heeft.

2,5*

Een mierzoete kijk op het einde van de wereld. Een keer wat anders, maar toch niet geheel geslaagd te noemen. Dit komt vooral omdat de verhoudingen tussen comedy, drama & romantiek nogal ver zoek zijn. Knightley bij vlagen ook behoorlijk irritant als over-emotioneel karakter.

Een aardige film die goed/leuk begon, maar naderhand toch behoorlijk inkakte. 3.0*

Als je weet dat de Aarde nog drie weken heeft, wat dan? Daar kan je een duizend pagina’s dikke ideeënroman over schrijven vol filosofische uitweidingen, of je gaat zoals deze film de wat luchtigere komische tour op. Dat bevalt tegen het einde aan heel aardig.

Zeker, het eerste deel is nogal saai. Er gebeurt niet heel veel, van de dreigende Apocalyps is weinig te merken, af en toe is er een leuk moment. Pas als de road-movie begint krijgt de film vaart en een hart. Dat was ook nodig ook. Want Carell is prima gecast als dooie, maar kijk daar eens een hele film naar. Hou je niet vol. Als zijn levendige buurmeisje Penny (een sprankelende Knightley) haar entree doet dan gaat de film zelf ook leven. De episoden die komen zijn van matig (in de bunker) tot heel geestig (de zelfmoord door de assassin, gelijk de link naar dat papiertje aan het begin van de film), maar vooral het samenspel tussen de twee en de oprechtheid van hun gevoelens doen veel goed. Het einde is tamelijk voorspelbaar, maar dat maakt zowaar niets uit.

De film ziet er goed gefotografeerd uit. Niets bijzonders, maar wel warm en mooie shots. De muziek is heel aardig, wat mooie melancholische klanken. Alleen de Talking Heads uit de trailer heb ik klaarblijkelijk gemist. De ideeën die voorbij komen wat te doen met je laatste dagen zijn heel verschillend, de één wat geloofwaardiger dan de ander. Maar er is overduidelijk voor een positieve nooit gekozen en dat is ook wel leuk. Wat anders dan pakweg Melancholia van Von Trier.

Zeker het begin was zwak, vervelend zelfs, later werd het beter en kwam de film echt wel aan. Derhalve een ruime voldoende: 3*.

Aardige film.

Genre aanduiding klopt niet helemaal, naar mijn mening. Het gaat hier niet bepaald om een komedie, maar meer om een drama.

Er zitten wel enkele komische scènes in, maar écht grappig is het nergens.

Carell speelt ingetogen en dat siert hem een stuk beter dan als schreeuwende komiek.

Knightley's personage is een typerende Manic Pixie Dream Girl, maar weet dit aardig neer te zetten.

Voor een groot deel wandeld deze film een veilig en voorspelbaar pad, maar wist toch hier en daar een snaar bij mij te raken.

Aangenaam armageddon.

Het regiedebuut van Lorene Scafaria levert een alleraardigste romcom op. Waar het einde van de wereld doorgaans in dreigender filmvormen wordt gegoten, is het hier vooral grinniken en glimlachen geblazen. Met af en toe een bulderbui. Carell en Knightley vormen een vreemd duo, maar de avonturen met de twee zijn er niet minder om. Het is echter vooral het gegeven van een armageddon, dat er voor zorgt dat alles een iets interessantere lading krijgt. Het levert tevens geweldige grappen op en een invalshoek die, op deze wijze, enigszins verfrissend werkt.

Misschien wordt het sentiment tegen het einde een beetje opgeklopt en slikt een en ander zoetig weg, Seeking a Friend for the End of the World is absoluut een aanrader voor een ieder die het subgenre een warm hart toedraagt. De balans tussen de twee hoofdgenres is niet geheel in evenwicht – er wordt regelmatig doorgeslagen naar de komische kant – vermakelijk is het zeker. Leuke bijrollen en een schitterende soundtrack met Herb Alpert, de trompettist die zo mooi een liedje zong dat het meer dan veertig jaar later nog steeds genot oplevert.

De voorspelbare en mierzoete ontwikkelingen omtrent de romance tussen de hoofdrolspelers doen dat niet, maar hun liefdesperikelen geven op zijn minst een goed gevoel aan de kijker. Feelgood in een aangenaam donker jasje, waarbij het echte drama behoorlijk ontweken wordt. Meestal op geslaagde wijze, al werken niet alle zij-plotjes even goed. Zo zit er een stuk in dat zich afspeelt in een bunker waar geen enkele kijker iets mee zal kunnen. Overbodig en onnodig. Het einde van de wereld wordt sowieso wel van de voorgrond verdrongen. Hoe romantisch is dat?

Zeer goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Redelijke film met veel verscheidene genres, want een echte comedy kan ik dit niet noemen. Het is meer een drama met lichte romantische comedy wat niet helemaal goed uitpakt.

Steve Carell speelt een mooie ingetogen rol, maar dat kan ik van Keira Knightley niet echt zeggen. Iets te irritant naar mijn mening.

Voor de rest kabbelt de film rustig door met veel situaties die vanuit het niets komen vallen.

Ik had eerlijk gezegd toch wel iets meer verwacht met het gegeven dat de wereld eraan zou gaan, maar ja.

Kleine 2,5 sterren.

Redelijk.

Af en toe moet een mens eens een gokje wagen en dat deed ik gisteren, toen ik mij voor deze film zette: beide hoofdrolspelers hebben me - zacht uitgedrukt - al meermaals teleurgesteld.

De verrassing kan dan des te groter zijn.

Maar echt verrast ben ik niet. De film schommelt aanvankelijk nogal tussen genres (komedie, drama en romantiek) maar de balans slaat al snel door naar drama. De luchtige toon wordt naar het (perfecte) einde toe nogal zwaar.

De speelduur gaat redelijk vooruit, maar sommige stukken hebben geen nut en hadden beter geknipt kunnen worden.

Steve Carell speelt vrij ingetogen en is goed te pruimen. Hetzelfde geldt echter niet voor Keira Knightley, die m.i. een beetje te gemaakt enthousiast is en van haar gezichtstrekken word ik ook niet bepaald vrolijk.

Martin Sheen komt ook nog voorbij in een klein maar sterk rolletje.

Iets meer balans (of een betere genre-aanduiding van MovieMeter zodat mijn verwachtingen meer in lijn van de film lagen) en dit had een stevige verrassing kunnen worden. Nu is het allemaal net-niet, ondanks het potentieel.

3

Wetende dat dit een drama is met luchtige momenten erin ben ik de film gaan kijken. Ik schrik toch wel erg van het gemiddelde hoor. Zijn de verwachtingspatronen dan zo verschillend geweest bij mij t.o.v. anderen?

Ik vind Seeking a Friend for the End of the World toch een erg fijne film om te kijken. De film is erg warm en niet al te zwaarmoedig dankzij toch wat luchtigere momenten.

Maar bovenal is Seeking a Friend... toch een erg romantische film over een man en een vrouw die elkaar vinden op het moment dat het einde van de wereld nadert. Carell en Knightley zijn in vorm en vormen dan ook het kloppende hart, want hoe onwaarschijnlijk het ook mag klinken, ze weten de steeds sterker wordende band tussen hun 2 overtuigend over te brengen naar de kijker en daar draait het om.

Het einde is dan ook ontroerend en uiteindelijk toch lastig om geen brok in de keel te krijgen.

3,5*

Ik vind dit een redelijke film van Steve Carell en Keira Knightley. Had nooit verwacht om deze twee bij elkaar te zien als koppel, daar dat Steve eigenlijk te oud lijkt voor haar?

Het einde van de wereld is nabij, en wat doe je dan? Dit vind ik wel iets om na te denken.

De film heeft droge humor, drama en romantiek. Ik werd best depressief van Steve, en ik werd juist heel vrolijk van Keira. Ik vond Steve best ingetogen voor zijn doen, maar dat zal zijn rol wel zijn geweest. De film heeft ook zo een zwaar onderwerp, dus dat lijkt me logisch.

Ik vind het jammer dat het einde van de wereld niet werkelijk in beeld is gebracht. Dat had wat mooie scènes kunnen opleveren.

Redelijke film.

3*

Een redelijk drama/romantiek/SF film...

Redelijk verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Wel leuk laatste slot, bekende acteur

Martin Sheen...

Mooi HD kwaliteit...

Lekker voorspelbaar in de grote lijnen en tamelijk ongeloofwaardig tegen het eind. Verder luchtig, met niet al teveel hoogtepunten. Het script is ook behoorlijk karig.

Carrel doet me denken aan Jim Carrey en z'n serieuze rollen (Truman Show, bijv.). Knighley is een stuk minder irritant dan anders, en dan valt het mee. Qua mimiek is ze wel een sterk actrice. Al past haar tranentrekkerij niet bij de sfeer van de film.

Leuk tussendoortje, maar zeker niet het einde.

Kleine 3*

Echt... Maak me gek...

Dan heb je het echt niet begrepen. Daar draait de film dus hélemaal niet om! Zou echt zwaar afbreuk doen aan deze kleine, intieme ontroerende film.

Ik vond heb soms een beetje te traag, maar heb er toch echt van genoten. Lekker bizarre situaties, maar niet met overdreven veel humor. Zoek je een komedie, dan ben je ook niet aan het juiste adres. Zoek je een luchtig romantisch drama, dan heb je beet.

3 sterren!

Put on some Radiohead... I want to do heroin to Radiohead.

De eerste 30 minuten heb ik me moeten doorworstelen en me moeten bedwingen om niet de off-button in te rammen. Alles wees erop dat het een romantische komedie zou worden, waar de komische noot redelijk vals klonk. Ik kan echt niet bedenken waar ik ergens een glimlach voelde opkomen. Dat Dodge's vrouw het op een rennen zette door zijn irritante droge opmerking over het missen van een afslag, nadat het nieuws bekend raakte dat binnen een aantal dagen de aarde zo plat als een vijg zou worden, en die wat er op rondlopen logischerwijze ook, vond ik naderhand wel grappig. Dat mens besefte dat ze beter de laatste weken van haar leven wat turnoefeningen kon gaan doen met haar (veronderstel ik) minnaar, dan in het gezelschap zijn van deze droge,neurotische en zo serieuse droogstoppel.

Maar dan sloeg het toch om naar een meer subtieler geheel, met diepere betekenissen,symboliek en levensvragen. De humor werd verfijnder en subtieler. Veel gniffelmomenten voor mij, als er van die droge maar toch soms doordachte humor in zo'n melo-dramatisch verhaal binnensluipt. Het stuk waar Dodge aan Penny over zijn vrouw en Olivia vertelt en eindigt met "The rest is almost history" bv.....Door dat woordje "almost" moest ik dan weer gniffelen. En zo zitten er meer dingen in deze film. Uiteindelijk zat ik mee te leven (Goh, wist niet dat ik dat ooit met een film zou doen ...) en heb ik oprecht genoten van dit eigenlijk toch wel enorm satirisch depri verhaal. De trucker die door een "hitman" wordt afgeknald, de hond die aan Dodge gebonden was toen hij na een overdosis hoestsiroop voor pampus lag in het park, een vriend van Penny in zijn titanium-bunker, de sherrif die tot het einde op zijn strepen blijft staan en hun inrekent, de cleaning-lady die denkt dat ze ontslagen wordt. En dan wordt het zoetsappig en zie je die 2 mensen naar elkaar toegroeien en verliefd worden ... duhuh zou ik ook doen die laatste dagen als ik alleen was. Stiekem hoopte ik op het einde dat er een vergissing zou zijn en die komeet de aarde zou missen op een haartje na. Maar het eindigt in een flits ... En toen dacht ik : "Wat een prachtige film".

Enigste minpuntje was de over-expressieve gelaatsuitdrukkingen van Keira Knightley bij momenten. Soms leek het wel of ze lachte,huilde en een ranzige omelet gemaakt van rotte eieren rook, in één expressie tegelijkertijd. Vreselijk om te zien en ergernis opwekkend.
Steve Carell was dan weer constant saai en doodernstig. Pas naar het einde toe ontdooide hij een beetje. Langs de andere kant ben ik blij dat hij niet zo'n ADHD-achtig typetje was zoals de nieuwslezer in "Bruce Almighty"

Conclusie : een aanradertje voor als je eens in een sentimentele en serieuze bui bent. Zit je in een dipje , dan mijden als de pest want echt happy word je hier nu ook weer niet van

3*

Eigenlijk best een leuke film die pas echt goed op gang komt als Steve Carell de ietwat ADHD Keira Knightley ontmoet. Het verhaal (wel behoorlijk cliché) was leuk gevonden en de film is eigenlijk een combinatie van Drama, Komedie, Romantiek en Roadmovie. Buiten het leuke verhaal is de uitvoering ook leuk gedaan en ook de cast doet het goed en dan natuurlijk vooral beide hoofdrolspelers. Het einde mocht er ook wel wezen (inclusief mooie passende muziek) en was ook wel ontroerend.

'k had hier toch iets meer van verwacht. 'k had het toch wat grappiger verwacht en toch wat meer excessen verwacht bij het einde van de wereld, 'k vond het toch allemaal nog redelijk braaf.

De cast deed het prima en verder zag het er prima uit.

Tja, 'k had toch iets andere verwachtingen bij deze film.

een aanpak van het armageddon "genre" die best goed uit pakt.

misschien wel realistischer als films als armageddon.en een soort light versie van Deep Impact (1998)

het acteer werk is prima.weer eens een serieuse carell.

de soundtrack was hier en daar niet passend.

dat je niet alles zag,stoorde mij niet.is dat echt nodig,gebruik je fantasie of een scene aan 2012.

film tip: wil je meer chaos en vooral meer humor This Is the End (2013)

'The Sun Ain't Gonna Shine Anymore'. Indeed. Scott Walker zong het en in deze film wordt het realiteit. Vermakelijke prent, prima rol van Carell - Knightley heb ik zeer weinig mee en dat is na het zien van deze film nog steeds zo. Het concept is leuk, de uitwerking prima. Vond het in het begin vooral leuk. Veel geinige scenes. Naar het einde toe wordt het een beetje minder en wat voorspelbaar, maar de klasse soundtrack blijft aanwezig. Sterker nog; die wordt alleen maar beter naar het einde toe, met o.a. platen van The Hollies en The Walker Brothers. Vraag is; wat zou ik doen als het einde naderde? Blijft een intrigerende gedachte.

Had er iets meer van verwacht. Ik vond de film een onverwacht sterke dramatische ondertoon hebben bij momenten. Zeker met William Peterson die een hitman inhuurde om zichzelf te laten mollen . De humor ontbreekt zeker niet maar is nergens dominant en daar verwachtte ik wat meer van. Grappigste scène was het "Friendsey" restaurantje waar etentjes afgewerkt worden met seks-orgietjes als dessert ... Seeking... is een roadtrip geworden waarbij twee mensen elkaar plots vinden, en verder een opeenvolging van observaties op het menselijk gedrag net voor de armageddon. Hoe iedereen eigenlijk ongestoord zijn leventje en gewoontes verder zet en eigenlijk kan ik me best in die visie vinden. PS : de soundtrack mocht er best zijn.

Kabbelende film met een aardig uitgangspunt, prima rol ook van Carrick, maar geen keuzes durft te maken. Als drama is het allemaal te oppervlakkig en als komedie valt er veel te weinig te lachen. Knightley zet haar rol veel te dik aan en is irritant. Er is totaal geen chemie tussen haar en Carrick. Het einde weet hierdoor niet te boeien of te ontroeren.

Tegenvallende film over een eenzame man die het einde der tijden met iemand wil doorbrengen. Op zich wel een aardig uitgangspunt, maar de mix van genres komt niet overal even goed uit de verf. Bovendien zijn veel scenes wat aan de saaie kant en zijn Steve Carrell en Keira Knightley verkeerd gecast samen.

Met Seeking A Friend For The End of the World verfilmd regisseur Lorene Scafaria een dramatisch/romantisch verhaal tot een roadtrip. Met enkele scenes doet het zich nog voor als een wereld die aan het vergaan is, maar in het algemeen lijkt het zich daar maar weinig van aan te trekken. De film focust zich meer op de twee hoofdpersonages, deze worden langzamerhand ontwikkeld en dragen een eigen verhaal met zich mee. Hier zijn Steve Carell en Keira Knightley voor gecast. Als duo zijn het twee hele verschillende personages. Waarvan Carell hierin erg ingetogen is en niet herkenbaar is als in vele komedies waar hij in heeft gespeeld. Het verhaal is goed neer gezet, maar weet af en toe wat in te kakken en blijft daarmee redelijk vermakelijk. Duidelijk richt de film zich op het romantische genre. Hier en daar wat subtiele humor wat zorgt voor enkele glimlach momenten, maar meer niet. Meer richting het einde ontwikkeld de film zich pas echt toch tot het drama genre, waarna het van een luchtige film opeens wat zwaarder wordt. Daarmee weet Scafaria er nog wel een kippenvel einde van te maken, wat de film toepasselijk afsluit.

2,5*