Seeking a Friend for the End of the World (2012)

Op zich een prima film hoor, niet al te serieuze drama-komedie met prima acteerwerk, maar het was wat te saai en eentonig. Zoals elke romantische film ook weer een te voorspellend einde.
Het enige wat ik niet zag aankomen en waar ik moeite mee had, was de wending die het kreeg. Ik had gehoopt dat het zoals bij Larry Crowne zou zijn, dat zij hem aan een liefde zou helpen en andersom. Aangezien het leeftijdsverschil best groot was tussen die 2. Ik vond ze gewoon echt NIET bij elkaar passen en had echt niet verwacht dat ze een setje zouden worden. Had eerder gehoopt dat hij met z'n jeugdliefde werd herenigd en zij onderweg op haar droomvent was gestuit maar dat was helaas niet zo. Dat was de grootste afgang. Kon daarom ook niet de liefde en chemie voelen tussen hen. Nee.

“I don't want to fall asleep. Okay? Don't let me fall asleep. Promise.”

Wat zou je doen als je weet dat je nog maar drie weken te leven hebt? In Seeking a Friend for the End of the World zorgt een aanstormende meteoriet ervoor dat mensen zich deze vraag gaan stellen, en het antwoord is verschillend per persoon. De vrouw van Dodge (Carrell) besluit hem te verlaten, en Dodge zelf raakt in een bijna comateuze toestand en slaapwandelt naar het einde der tijden toe. Maar door een ontmoeting met Penny (Knightley) komt er toch nog wat kleur in zijn leven. Ze besluiten samen op reis te gaan en hoe zich dit allemaal verder ontvouwd laat zich raden.

Uiteraard komen Dodge en Penny erachter dat de mensen met wie ze de laatste paar dagen willen doorbrengen dichter in de buurt zijn dan ze denken. Het verhaal mag dan niet bijster origineel zijn, de uitwerking is perfect en voelt oprecht en fris aan. De film heeft genoeg luchtige momenten, maar naar het einde toe wordt het uiteraard allemaal wat dramatischer en in het laatste gedeelte wordt het zelfs wat melancholisch. Ieder persoon gaat anders om met het nieuws dat hij/zij over een paar dagen dood gaat en mensen plunderen, plegen zelfmoord, gaan zich te buiten aan seks, drank en drugs, doen hetzelfde wat ze altijd doen of omarmen religie. Buiten een raar uitstapje naar een ex-vriend van Penny is de reis van Dodge en Penny erg vermakelijk, en Carrell en Knightley hebben een fijne chemie. Martin Sheen heeft ook een sterke bijrol als de vader van Dodge. De film heeft wat problemen om het hoge niveau van het eerste half uur vast te houden, maar de laatste twintig minuten zijn subliem. Met een fantastische laatste scene.

Nadat de Space Shuttle Deliverance is geëxplodeerd staat het vast dat wereld over 21 dagen vergaat. Terwijl de wereld om hem heen overgaat tot een orgie van seks, drank en drugs, is Dodge [Steve Carrell] doodongelukkig over het feit dat zijn vrouw hem heeft verlaten en doet hij een poging een einde te maken aan zijn leven.Maar uiteindelijk belandt hij in zijn auto met buurvrouw Penny [Keira Knightley], die ook kampt met liefdesverdriet. Dodge neemt Penny mee in zijn poging om zijn jeugdliefde nog één keer te zien in deze pre-apocalyptische roadmovie met losse ideeën die bijeen worden gehouden door de twee hoofdrolspelers. Carrell en Knightley zijn uitstekend en hebben een prettige chemie dat de kreukels in het scenario redelijk weet glad te strijken.

De opzet van deze tragische komediefilm vormt zonder twijfel het meest unieke voordeel, die onder handen werd genomen door regisseuse Lorene Scafaria. De hoofdrollen worden daarbinnen vertolkt door een uiterst verdienstelijke Steve Carell en een minder overtuigende Keira Knightley. De relatie tussen de twee wordt zeker in de eerste helft nogal kort door de bocht behandeld waardoor de romantische ontwikkeling niet echt werkt. Daarnaast duurt het even voordat de humor zijn balans kan vinden in deze film, die vooral te melig en karikaturaal begint om de dramatische ondertoon goed tegemoet te komen. De tweede helft verbetert beide kritiekpunten een aanzienlijk stuk beter waardoor de slotfase gelukkig sterk is. Het ingetogen, introverte personage dat Carell speelt past erg goed in de film en de satirische en scherpere grapjes werken uitstekend, maar uiteindelijk volgt Scafaria niet echt een gefocuste lijn waardoor het te lang duurt voordat de film echt op gang is.