Byzantium (2012)

Deze film die ook te zien zal zijn op het Imagine Film Festival in Amsterdam afgelopen avond bekeken in Lux Nijmegen. Mijn verwachtingen waren niet direkt hoog gespannen maar dat ligt niet aan Neil Jordan, maar vooral aan het gegeven dat Vampire films mij doorgaans niet erg liggen. Deze film moest het voor mij dan ook niet hebben van het verhaal maar vooral van de cinematografie. Op visueel vlak vond ik dit een mooie film en ook de soundtrack met af en toe klassiek werk was dik in orde. Eleanor, uitstekend gespeeld door Saoirse Ronan oogde bovendien ook nog eens zeer aantrekkelijk. Maar nogmaals, met het verhaal kon ik niet veel. Vandaar dat deze film het van mij moet doen met een bescheiden waardering.

3,0*

Wauw! Ik was best dik tevreden! En ik vind het best stoer van Jordan, dat een zeer divers regisseur bijna twintig jaar later zich toch weer aan dit genre/fenomeen onderwerpt.

En dat doet ie nog goed ook! Ik vond de film boeiend tot en met. Wist me op te slokken en pas aan het eind zachtaardig weer uit te spuwen. Echt super veel verrassen deed Byzantium me niet, afgezien van de verrassende kwaliteit ervan, daar mijn verwachtingen niet SUPER hoog lagen, ondanks Saoirse Ronan en Sam Riley.

Eventueel hadden de sprongen in tijd wat korter gemogen, telkens; de terugblikken hadden niet zo uitgebreid hoeven zijn, of vaker onderbroken mogen worden. Maar dat viel te verwaarlozen, kleine kanttekening. Het is wederom een mooie mix van drama en het fenomeen vampier; de vergelijkingen met Interview with the Vampire dienen zich aan maar het is er zeker geen kopie van. Ik beveel U allen Byzantium van harte aan.

Hier een ietwat vollediger recensie; het kan zijn dat jullie zien dat Imagine in ROTTERdam is in plaats van AMSTERdam maar dat klopt dus niet. Hopelijk wordt dat nog gewijzigd.

Net in de Sneak gezien, en jezus wat was dit slecht.

Nul spanning, slecht geacteerd, met als dieptepunt het gejank aan het einde.

Gemma Arterton was dan wel leuk om naar te kijken.

1,5

Vampierenfilms zijn altijd wel leuk en het is meestal weer een verrassing hoe de regisseur het gaat aanpakken. Blijkbaar gebaseerd op een succesvol boek.

Deze film focust op een moeder en dochter die al 200 jaar vluchten voor een broederschap (blijkbaar worden vrouwelijke vampiers niet getolereerd). Ik moet zeggen dat het verhaal me echt boeide, ook al is het zeer jammer dat de vampieren in deze film geen(?!) hoektanden hebben.

Maar toch stort de film op het einde in. Ten eerste gaat er een personage dood waarvan ik dat niet echt nodig vond en het einde is ook te chaotisch.

Acteerwerk is redelijk tot goed. Arterton is nog steeds een gruwelijk lekker wijf en ik verwacht nog steeds mooie dingen van Ronan. Ook de mannelijke bijrollen zijn prima ingevuld door Riley, Miller en Mays. Ook de kleine rollen van Hollander en Lindhardt kon ik erg waarderen.

Aardige film met een jammerlijk einde.

You're welcome! .

Wat een heerlijke film van Jordan en wat mij betreft zijn beste. Vooral omdat ie visueel zo'n uitgebalanceerde stilering hanteert en iets doet met een thema dat de laatste jaren vooral een infantiel thema is geworden. Vampieren keert terug naar volwassenheid.

Byzantium begint echt heerlijk. Het narratieve element voltrekt zich pas ehct in het tweede uur, en het eerste uur is dan vooral een voortkabbelend tempo waar Jordan op een zeer impressionalistische wijze de kijker introduceert in de leefwereld van Byzantium. Saoirse Ronan vind ik sinds Atonement al zeer aangenaam, Sam Riley is ook altijd goed en Gemma "deep cleavage" Arterton is altijd een hele mooie verschijning en heb er zelden zo actief acterend gezien. Dat doet ze enorm naar behoren, binnenkort Tamara Drewe maar eens zien.

Hele mooie aankleding, kostuums en vormgeving. Bobbitt achter de camera werkt ook wel erg mee, net als bij Shame en Place Beyond The Pines weer een lust voor het oog. Tegen het eind van de tweede helft zet de onvermijdelijke clash zich in en moet zeggen dat dat lang niet zo slecht uitpakt als ik verwacht had. Aandoenlijk melodrama. Een volwassen vampierendrama met veel mooifilmerij.

Heel aardig, al zakt de film in de tweede helft wel in.

De film begint met veel sfeerbeelden, impressies haast, maar waarin genoeg narratieve drive zit om niet stil te vallen. We volgen het leven van twee vampiers in het nu en krijgen veel flash-backs om maar aan te geven: er zit een geheim in hun geschiedenis. Dat eerste deel is prima. Het eenzame zwervende bestaan van de twee wordt zo mooi getoond zonder veel uitleg. Dit is ook veel meer een film over eenzaamheid (zeker voor de beide dames) dan een vampierfilm maar ook is het een coming-of-age film. Al wordt Ronan nooit ouder, je zit wel in die periode en moet ooit toch eens haar moeder loslaten en verder gaan met haar eigen leven.

Helaas merk je ook dat het verhalende element de overhand krijgt in het tweede deel. Er moeten losse eindjes worden vastgeknoopt, Eleanor krijgt steeds meer last van haar leven en moet dit via voice-over toch heel stellig duidelijk maken (jammer trouwens, voice-over was niet nodig) en het einde is ook wel een beetje teleurstellend, net als dat geheim dat er ook niet echt is, al is dat ook wel weer verrassend te noemen.

Visueel is het allemaal niet zo bijzonder. Af en toe sfeervolle beelden en fijne belichting, maar de poster (en ook trailer) doet meer vermoeden. Het wat wel wat grauwer gemogen, wat meer kleurrijk licht. Nu zijn er enkel de neonletters en in het begin af en toe wat fraai belichte beelden. Het is dus allemaal net de te braafjes en degelijk.

De pianomuziek is dan wel erg sterk en de kostuums zijn ook prima, net als de leren broek van Arterton. Ook de vele cross-cutting, met Clara en Eleanor die zo apart gevolgd worden maar hen wel als een eenheid toont, is sterk. Verder zijn de actrices prima. Arterton heeft vooral een heerlijk lichaam, maar geeft genoeg body mee om een getroebleerde vrouw te tonen. Het is alleen wel wel Ronan die de show steelt. Met een ijzingwekkende blik constant graaft ze heel diep en haar pijn is voor de kijker ook echt voelbaar. Ze loopt rond als dode, maar met heel wat leven in haar lijf. Ze kan het nog wel dus, want in The Host was ze maar erg matig.

Al met al prima vermaakt, maar het tweede deel had beter gemogen. Interview had een betere verhaallijn, deze film een betere inhoud. 3,5*

Prachtige film, visueel was het allemaal zo mooi. Normaal gesproken heb ik daar niet veel mee, maar bij deze film had het zo'n toegevoegde waarde en paste het zo mooi bij het verhaal. Het gaf de film een bepaalde zweverige sfeer en dat vond ik persoonlijk echt geweldig.

Verhaal vond ik top, al zakte het tegen het einde wat in elkaar, maar dat maakte voor mij de ervaring niet minder. Ik werd echt de film ingezogen en kon me ogen niet van het scherm afhouden. Gemma Arterton is zo'n plaatje, vooral in deze film met haar sensuele outfits en zwoele blik. Van het acteerwerk moet ze het niet echt hebben, maar toch was ze in deze film goed te doen. Saoirse Ronan daarentegen is een natuurtalent. Wat kan die meid goed acteren zeg. En wat een perfecte uitstraling heeft ze ook met haar knalblauwe ogen. Ze draagt de film gemakkelijk en ik denk ook mede door de goede cast dat de film mij zo betoverde.

Eindelijk een vampierverhaal wat meer volwassen en origineel is. Daar heb ik zo lang op gewacht en deze film voldeed aan al mijn verwachtingen. De muziek was ook erg goed en passend bij het verhaal. Bleef ook na de film erg lang hangen. De film zelf trouwens ook, het is alweer even geleden maar toch zit hij nog in mijn hoofd.

Het is misschien nergens echt heel erg speciaal of hoogstaand qua verhaal, maar voor mij persoonlijk hoeft dat ook niet. Ik vond de donkere sfeer echt perfect en dat de film mij echt zo greep op dat moment zegt genoeg. Kon me ook geen betere cast bedenken dan Ronan en Arterton, perfect gewoon.

5* en een klein plaatsje in mijn top 10.

Meh.

Zichzelf verzuchtende en getroebleerde horrorfiguren, het is soms een beetje vermoeiend. Of het dan meteen "volwassener" is vraag ik me ook af. Vooral melodramatischer, gericht op het zakdoekje en met een excuus om het in een wat gothischer sfeertje te doen. Vond het in ieder geval niet bijster goed werken.

Arterton en Ronan vallen gewoon véél te licht uit voor hun personages, Jordan kan het visueel dan weer niet waarmaken. Blijft hangen in visuele clichés, bij momenten ook nog eens érg slecht uitgevoerd (dat rode water was echt niet aan te zien). De soundtrack draagt ook weinig tot niks bij, behalve dat het wat geforceerd het janksfeertje poogt te versterken.

De film sleept zich teveel voort, wat niet betert wanneer de flashbacks ook nog eens geïntroduceerd worden. De romance tussen Ronan en Cassin komt ook maar niet van de grond, al ligt dat waarschijnlijk meer aan Cassin's onuitstaanbare personage.

Nog een redelijk melig einde en je hebt een film die poogt iets interessants te doen, maar daarin redelijk hard faalt. Allicht met een betere cast en regisseur was het nog wat geworden.

1.5*

18 jaar na Interview With The Vampire waagt regisseur Neil Jordan zich opnieuw aan een verhaal rond onze ondode medemensen. Insteek en uitwerking zijn fris en redelijk origineel, althans aanvankelijk, en Gemma Arterton en Saoirse Ronan zijn prima in de hoofdrollen. Het eerste uur is uitstekend. Jammergenoeg loopt de plot op gegeven moment toch vast in allerlei cliché's en resulteert alles in een futloze climax die het resultaat lijkt van compromissen en reshoots. Hier had duidelijk meer ingezeten.

Mooie film.

Dat wil zeggen, visueel. Perfect in stijl, prachtig gefotografeerd, locaties om met open mond naar te staren. Erg mooi gebruik van licht en kleur, waarbij dat geheel ook nog eens mooi aansluit bij de beeldstijl en de sfeer van het verhaal. Dat verhaal, daar loopt dan nog eens Gemma Arterton doorheen - als een vleesgeworden natte droom eigenlijk, te mooi om waar te zijn, de vrouw waarmee je niet mee kan gaan, die te gevaarlijk is. Daarmee in volmaakte tegenstelling tot Saoirse Ronan, het brave lieve meiske dat aan de goede kant probeert te blijven, ondanks dat dat nou net niet helemaal makkelijk is.

Wel wat jammer dat het verhaal dan toch eigenlijk weinig boeit, weinig te vertellen heeft. Nou is dat natuurlijk ook nogal aan de onmogelijke kant in een genre dat zo volkomen uitgekauwd is als dit. In ieder geval al een hele opluchting om eens een vampierenfilm te zien die niet ten onder gaat aan de twilightanemie van de laatste jaren. En nog steeds knap dat ook met de weinig verrassende plotwendingen er nog steeds erg mooie beelden worden gebruikt om die te vertellen - het over the top kapmes bijvoorbeeld, dat gaat me wel even bijblijven.

En het is ook wel een film die het potentieel heeft om wat te groeien bij een herziening.

Mooie film.

Staat in mijn top 3 van vampierfilms, samen met 'Let the right one in' en 'Wir sind die nacht' Prachtig verhaal, goed gespeeld en verbazingwekkend weining suspension of disbelieve voor nodig gehad. Saoirse Ronan en Gemma Arterton spelen de sterren van de hemel. In tegenstelling tot wat Lesley hierboven zegt is de film wel degelijk onderscheidend. Zo zijn de klassieke vampier-slachttanden volledig geschrapt en hebben plaats moeten maken voor de duimnagel en bevat het verhaal een nieuwe manier waarop mensen vampier worden: op een Iers eiland met vleermuizen waar je jezelf tegenkomt. Topper! Een kwalitatieve bijdrage aan een gernre dat stijf staat van goedkope meuk.

Aardig filmpje. De sfeer zit er aardig in en het poethische heeft zijn meerwaarde. Gelukkig ook met sterke acteurs, mooie locaties en aardige shots. Het probleem zit hem meer in het feit dat het wel erg lang van stof is, en eigenlijk vooral een verhaal in flashback vertelt. 90% wat er in het heden gebeurt voelt als vulling en boeit te weinig.

Had er nog graag ietsje hoger voor gegeven, maar een krappe 3,5* is het maximaal haalbare.

Vampieren met existentiële problemen

Zoals vaak met Jordan is het een visueel toppertje, met erg mooi kleurgebruik, zalige camerashots en sfeervolle decors. Op dat vlak is dit een erg mooie film, en de beelden blijven je maar aan het scherm houden. Ook de acteurs vond ik goed in hun rol zitten. Ronan mist nog wat pit maar Arterton wist me wel helemaal te overtuigen.

Zoals vaak ook met Jordan is de inhoudelijke uitwerking vrij zwak. Hoewel de film over een duo vampieren gaat, hoef je je (net als in Lat den Ratte komma in) niet aan het klassieke recept te verwachten. Er gebeurt niet bijster veel (geen probleem op zich) en de aandacht gaat volledig naar een weinig inspirerende en prikkelende reflectie over onsterfelijkheid en daarmee samen gaande eenzaamheid. Ik vond het flashback-verhaal dat zich begin 19de eeuw afspeelde boeiender dan het hedendaagse drama-verhaal. Wel leuk dat Jordan zich weinig aantrekt van de clichés en een eigen invulling geeft aan het woord vampier : geen hoektandjes, lopen ook overdag over straat en hangen niet ondersteboven.

Het mist zeker tempo en een sterk script, maar toch heb ik hier wel een leuke avond mee gehad.

I write of what I cannot speak, the truth. I write all I know of it, then I throw that pages to the wind, maybe the birds can read it.

Een niet traditionele visie op het vampieren-genre. Een nieuw verfrissende kijk vanuit een andere invalshoek. Niet het cliché beeld van bleke met bloeddoorlopen ogen en met vlijmscherpe hoektanden voorziene creaturen van de nacht die zich verschuilen in stoffige kelders in een doodskist. Geen smeltende,opbrandende of imploderende wezens als ze in aanraking komen met het zonlicht. Nee hier zijn het personen die deel uitmaken van een bondgenootschap die een eeuwenoude traditie overdragen.

Het verhaal vertelt het verhaal van een moeder (Gemma Arterton) en haar dochter Eleanor (Ronan) die al jarenlang rondtrekken om zich te verbergen daar vrouwen eigenlijk niet toegelaten zijn in het bondgenootschap. Trouwens is die Gemma nu wel een vampier die me 's nachts mag inpalmen en haar tanden (in dit geval de vlijmscherpe nagel) in mijn vlees mag planten. Ze deed me terstonds denken aan de pulpboekjes van Vampirella die vroeger in de krantenkiosk lagen. Dezelfde proporties en afmetingen van wellustig deinend vlees

Nogmaals zet Eleanor hier een overtuigende en briljante rol neer (recent haar gezien in Hanna) als de dochter die gewetensbezwaren heeft en er alles voor zou opofferen om haar geheim aan een sterfelijke te kunnen vertellen i.p.v. het neer te kribbelen op een papier en het dan weg te gooien. Ze ziet er niet alleen bloedmooi uit, ze heeft ook die serene uitstraling en inlevingskracht om een rol als deze subliem te vertolken.

Cinematografisch is deze film ook een plaatje. Mooie beelden van een kuststreek , afgewisseld met flash-backs naar de jaren 1900. Langzaam ontrafelt zich het gehele verhaal.
De ontknoping met het bondgenootschap vond ik niet zo vanzelfsprekend maar dat Darvell uiteindelijk op het eiland terecht zou komen ,samen met Eleanor, om ook onsterfelijk te worden was ook niet bepaald een verrassing.

Voor mij was het , hoe toepasselijk, een bloedmooie film

3,5*

Best apart, behoorlijk sfeervol en vooral heel erg Neil Jordan, dit.

Echter, ik had vooraf geen idee wat voor soort film het was en ik heb weinig tot niks met dergelijke vampierromantiek en het deed me dus ook niets.

Helaas. Meer geschikt voor fantasy fans.

Goede film. Weer eens heel iets anders in het V-genre.

Leuke flick waarbij Ronan en Arterton een leuk stel zijn en de typische Neil Jordan elementen ook naar voren komen.

Dat resulteert in een film waarbij de dramatiek goed werkt en het verhaal goed in elkaar steekt, maar de film uiteindelijk wel een beetje traagjes oogt en je toch weer met het idee blijft zitten dat er meer in gezeten had.

Ik mis uiteindelijk toch een beetje een schwung en enthousiasme in zijn films.

Aan de andere kant geeft hij een film met dit thema toch een volwassen thema en met de Twilights in deze wereld liggen de valkuilen voor goedkoop tienersentiment toch op de loer en die weet Jordan dan wel weer vakkundig te omzeilen.

3,0*

Kijk, dit was nog eens een aangename verassing, eerlijk hadden we een beetje rekening gehouden met een soort "Interview With the Vampire Part 2", maar dit blijkt toch wel weer een andere originele variant op het vampieren-genre. Een romantisch drama met wat fantasy- en horror-elementen en bovendien schitterende beelden en wat mij betreft de beste Neil Jordan-film tot nu toe.

Meesterwerkje!

Vrij zwak.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het intussen maanden geleden is dat ik Byzantium zag, maar goede films blijven hangen dus dat mag geen probleem zijn. Helaas vind ik Byzantium niet echt een goede film. Hetgeen ik me nog voor de geest kan halen is vooral wisselvallig, met een vlot begin maar veel verslapping naarmate het einde vordert.

Aan het acteerwerk van de leading ladies zal het niet gelegen hebben. Saoirse Ronan lijkt altijd goed te zijn en Gemma Arterton vind ik de meest charismatische actrice sinds Sarah Jessica Parker. Zo'n corset speelt uiteraard ook niet in haar nadeel.

Audiovisueel zit het vermoed ik wel snor, al is die lelijke rode rivier me helaas wel bijgebleven. Andere kleurencombinaties vind ik beter geslaagd.

Meer herinnering biedt mijn geheugen me op dit moment niet. Dat kan twee dingen betekenen: of de film is pover of deze recensie is dat.

2,5

Het verhaal is een beetje aan de magere kant en daar had wel iets meer mee gedaan mogen worden.

Opvallend aan deze sfeervolle film vond ik juist dat alles geweldig mooi in beeld wordt gebracht, goed acteerwerk en wat een prachtige muziek door heel de film heen..

Na de trailer te hebben gezien leek het mij een leuke film.... Heel langdradig verhaal. Na een uurtje te hebben gezien had ik moeite om nog mn ogen open te houden zo spannend was de film. Uiteindelijk heb ik de film niet eens uitgekeken want we waren in slaap gevallen. Dikke tegenvaller!

Goeie film over een vampier en haar vampierdochter die zich in de wereld als zusjes voordoen. De film begint wat langdradig en onsamenhangend, vooral vanwege de flashbacks. Naarmate het verhaal zich vordert worden de personages wel boeiender. De hele aanpak van deze vampierfilm is origineel te noemen. Een nipte 3.5 sterren.

Best wel een goed Drama, waarbij het originele verhaal ook nog eens wist te boeien vanaf de eerste tot de laatste minuut.

Normaal gesproken ben ik geen voorstander van traagheid in een film, maar hier kwam het dit keer goed tot zijn recht. Door de traagheid valt namelijk de puzzel van het boeiende verhaal uitstekend in elkaar. De cast in de vorm van Saoirse Ronan en schoonheid Gemma Arterton doen het goed en ook het spannende einde mocht er wezen. Visueel zag het er overigens ook wel aardig uit en hetzelfde geldt voor de muziek (piano in dit geval).

Kortom, gewoon een goed boeiend Drama met een leuk origineel verhaal. Hoewel, het had misschien wel iets weg van "Highlander (1986)".

Een goede drama/fantasie/horror film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Saoirse Ronan (The Host)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Vampier is mijn ding niet...

Sfeervolle en visuele film met goed acteerwerk en mooie muziek. Het verhaaltje maakte wat minder indruk maar dat kwam ook omdat ik me als kijker voortdurend liet afleiden door de mooie beelden.

Boven gemiddeld.

Ja dat was er weer een. Een fijne verhalende vampierfilm met bijbehorende muziek. Geen klassieker als Interview With The Vampire, maar het doet er wel aan denken.

4 sterren is wat hoog, maar 3.5 zeker te weinig .

Byzantium is een eigenzinnige vampierenfilm geworden. Een genre dat zichzelf al meerdere malen heeft heruitgevonden. De aanpak is eerder sfeervol, geen gothic meer of horror. Eerder wat mysterie. Het begint wel goed, maar soms mis ik wel de bekende vampieren elementen. Ze mogen uiteraard origineel zijn hierin, maar door een deftig alternatief missen de personages de nodige verborgen laag. Een donkere kant die voor de mysterie en dreiging zorgt. De truc met de nagel is uiteindelijk wel wat flauw. De hoofdpersonages doen het niet slecht. Ben best wel van van Ronan, Arterton gaat wel.

Byzantium is een origineel luik in de geschiedenis van de vampierenfilm maar weet zelf niet goed om de gekozen weg helemaal te benutten. Jammer, want met een beetje meer aandacht voor de sfeer had dit een sterke film geweest.

Wat is dat toch met vampieren? Ik vind ze niet sexy, ze zijn niet bijzonder fotogeniek en hun eeuwig-leven-problematiek is onderhand ook wel bekend, maar ze duiken toch met grote regelmaat op in de bioscoop, net als zombies. De meeste vampierfilms laten me totaal koud, maar gelukkig verschijnt er af en toe een Let the right one in om duidelijk te maken dat er zelfs op de meest platgetreden paden nog wel iets nieuws te verzinnen is. Zo goed als díé film is Byzantium niet, maar er wordt in ieder geval uitstekend in geacteerd, het verhaal is niet erg voorspelbaar, de fotografie is regelmatig oogstrelend, en na afloop vroeg ik me warempel af hoe het met de beide heldinnen verder zou gaan. Toch wel een erg geslaagde film dus, die mijn aandacht de volle speelduur lang vasthield.

Een nieuwe vampierenfilm in een nieuw jasje.... van de regisseur van Interview with a Vampire.

We volgen een moeder en een dochter die van plek naar plek in Engeland trekken om ongezien te blijven en hun geheim waterdicht te houden... Het zijn namelijk vampiers. Het aanpassen aan het alledaagse leven is moeilijk. De moeder verdient haar geld door te prostitueren en de dochter de boel van haar af probeert te schrijven. De film pakt toch wel groots uit. Een uitgebreide geschiedenis van de twee iconen en een soortevan lovestory van Elenor en die ene zieke jongen. Maar hoe lang blijft dit stabiel?

De zowel moderne als de middeleeuwse settings waren erg goed en sfeervol in elkaar gezet. Vooral dat ze voor een badplaats hebben gekozen werkt op een andere manier goed. Soms kakt de film ook wel een beetje in, maar er volgt dan al gauw vooruitgang. Vooral tegen het einde met het feit dat die jongen nu een prooi van de moeder wordt en die arrestatie... of dat rituele einde. Erg verrassend en boeiend.

Ja, dit is een zeer geslaagde vampierenfilm. Sterk geacteerd en merkwaardige personages. Hier lust ik er wel meer van.

4,0*

Afgelopen oktober herzag ik Neil Jordans Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994) weer eens, en andermaal moest ik toegeven dat er een stuk meer te genieten valt dan ik vroeger dacht. Toch was Byzantium helemaal langs me heengegaan toen hij in 2013 hier in de bioscoop draaide, en ook nadien stond hij niet echt op de radar. Aangezien het wederom een vampierfilm betreft van de Ierse regisseur, wilde ik toch eens kijken. Een (spirituele) opvolger is het wat mij betreft echter niet, de sfeer is toch wel behoorlijk anders.

Geschoten in 2010 volgens IMDb, heeft deze film kennelijk toch even op de plank gelegen, en ik snap ook wel een beetje waarom. Het drama en de fantasy zijn duidelijk meer aanwezig dan de horror. Af en toe betrapte ik mezelf er toch op dat de aandacht er niet helemaal bij was en de verveling enigszins toesloeg. De relaties tussen moeder Arterton en dochter Ronan enerzijds, en Ronan en potentieel vriendje Caleb Landry Jones anderzijds intrigeerden mij in elk geval niet genoeg voor de tijd die er toch weer steeds aan gespendeerd werd.

Toch wordt er goed gespeeld, zit er een wat mij betreft duidelijke feministische aanklacht in de film en heeft Ronan er duidelijk veel moeite in gestopt (dat is ze zelf op de piano). Ook zitten er een aantal behoorlijk sfeervolle beelden in de film, met de waterval (klik, klik) als blijvend object van fascinatie. Wat de eenvoudig gebiologeerde innerlijke mens betreft, ik was altijd al wel gecharmeerd van Gemma Arterton. En dat stukje John Milton werd niet teleurgesteld met Byzantium. Toegegeven, het is niet altijd even stijlvol… Maar oh lá lá. ?

3,4*

Dalend.

Daarmee verwijs ik vooral naar het verloop van Byzantium, nog een vampierfilm die aan de carrière van regisseur Neil Jordan wordt toegevoegd. Volgens mij houdt hij wel van zijn fantasierijke figuren want er zijn meerdere films van hem die erom draaien. Daarin vind ik Byzantium alleen net wat minder geslaagd met z'n andere films in het achterhoofd.

De film kent wel een stijlvol eerste kwartier. Met mooi camerawerk, een leuk gekozen locatie en uitmuntend acteerwerk van Arterton was ik meteen geboeid. Het helpt dan ook dat Jordan zijn verhaal leuk uit de doeken doet door niet meteen bekend te maken waar het eigenlijk allemaal naartoe gaat. Dat zorgt ervoor dat het verhaal erg goed weet te werken in het eerste halfuur voordat het zichzelf echt prijsgeeft.

Jammerlijk van de film waren de flashbacks naar het verleden. Al die gebeurtenissen uit de middeleeuwen of welke periode dan ook kon ik moeilijk slikken. Die periode trekt me ook vooral niet, en afgaande op de poster dacht ik eerder naar een lekker stilistisch knap vormgegeven vampierfilm te kijken. Dat leek voor een lange tijd ook zo te zijn, maar de taaie tweede helft bracht daar jammerlijk verandering in.

Het acteerwerk is best oké, de ontwikkeling van de personages wordt mooi uitgewerkt, maar het verhaal neemt een richting aan die me gewoon niet trekt. Ik realiseer me erg goed dat dit een beetje flauwe kritiek is, maar ik kon er moeilijk van genieten. Het lijkt ook alsof Jordan de film gemotiveerd inging en uiteindelijk verveeld raakte met zijn eigen verhaal, want van de mooie stijl is na enige tijd weinig meer over.

Wel een sterke eerste helft en nog sterkere prestaties van Ronan en Arterton. De film weet de moderne wereld soms mooi te mengen met de ouderwetse wereld en kent wat knap vormgegeven beelden, maar verder was het vooral uitzitten en afwachten in de tweede helft. Tel daar een teleurstellende finale bij op en je hebt een film die hoopvol begon maar jammerlijk eindigt.