Django Unchained (2012)

Een meesterwerkje van Tarantino.

Het begint al subliem met een heerlijke typische introductie van het personage Dr. King Schultz. Dit personage wordt gedurende de hele film overigens heerlijk neergezet.

De opbouw is sterk en het plot is boeiend. De film bevat prachtige shots met mooie muziek, serieuze en dramatische stukken maar ook weer zeer humoristische scenes met een dikke knipoog. Sommige taferelen omtrent de slavernij zijn onmenselijk te noemen en juist hierom subliem en treffend in beeld gebracht. Een heerlijke mix. De ene keer neemt de film zichzelf wel serieus en dan wordt er weer humoristisch over gedaan en gerelativeerd. Dit kan storend werken en verkeerd uitpakken, maar in deze film vind ik het een heerlijke mix.

De scene met de KKK is overigens ook echt fenomenaal te noemen. Er zitten echt een aantal fenomenale scenes en momenten in de film als je het mij vraagt.

Met de dialogen en scenes in het huis van monsieur Candie wordt het een tikkeltje langdradig. Maar de climax en de actie die fenomenaal in beeld wordt gebracht met heerlijk passende muziek is genieten geblazen na achteraf een heerlijke opbouw
.
Het einde hierna is evenwel ietwat simpel en cheap als vermakelijk, humoristisch en het klopt aan alle kanten. De verplichte good ending is misschien ietwat geforceerd en cliché, maar desalniettemin vermakelijk en bevredigend.

Jamie Foxx zet overigens ook een heerlijke rol neer. In sommige scenes is hij bij vlagen bijna net zo'n baas als Samuel L. Jackson dat in Pulp Fiction is. Leuk ook, de rol die Samuel L. Jackson hier invult.

Ik twijfel enorm tussen 4,5 en de 5 sterren
Ondanks dat ik in tijden niet zo genoten heb van een film, en dan met name een climax en echt een paar sublieme scenes en momenten ga ik toch voor 4,5 sterren, want het echte einde en die nasleep is toch ietwat over de top en niet aan mij besteed

Goeie film, heb em net voor de 2e x gezien en hij staat nog steeds als een huis. Hijs alleen af en toe wat langdradig, maar de soundtrack en de acteerprestaties van Waltz en DiCaprio maken veel goed, 3,5.

Is er eigenlijk een genre dat niet door Tarantino naar een hoger level wordt gebracht ? Als echte Tarantino aanhanger wist ik, ondanks dat ik niet zo'n western fan ben, dat deze film weer genieten zou zijn. En inderdaad , een topfilm. Geen minuut van de ca. 160 minuten ook maar vervelend of eentonig. Alles klopte. Muziek, acteurs (hoofd en bijrollen) , vertolking, actie, dialogen , overdreven bloedvergieten, humor ...... Al de begin sequentie werpt je terug naar het verleden en evenaart de aloude bekende spaghetti-westerns van toen in de tijd. Een flardje Morricone en een klein gastrolletje voor Clint Eastwood zou het compleet maken. Foxx als Django is subliem. Van een slaaf zonder toekomst, naar een koelbloedige sadistische bounty-hunter die geen probleem heeft om een blanke op zijn plaats te zetten.Waltz is subliem als de Duitse tandarts Dr. King Schultz. Een welbespraakte op en top gentleman die leeft van de premies die uitbetaalt worden voor outlaws, levend of (meestal) dood. En dan Di Caprio ... hoe is het mogelijk , maar dit vond ik de sterkste prestatie in deze film. Ik vind dit een van zijn beste acteerprestaties tot nu toe.
Wat zeker niet mag ontbreken in een Tarantino film is ten eerste de humor. En die zat er voldoende in. De KKK scène is hilarisch en heb ik meermaals herbekeken. Het moment dat Django zijn eigen kleren mag kiezen, en de volgende wide-shot zie je hem rijden in een knalblauw bijna middeleeuws pak met witte rafltjes ... Tranen lachen !
En ten tweede moet er natuurlijk hard geweld , veel bloed vergieten en scheldwoorden zitten in een Tarantino flick. En dat was er voldoende. Werd er iemand neergeschoten ging dit gepaard met verschrikkelijke gulpen bloed en rondvliegend dood vlees. De eindsprint is een opeenstapeling van dit. En ik heb het woord "nigger" niet geteld
Het past precies in het rijtje van Reservoir Dogs,Pulp Fiction en From Dusk till Dawn.
Hopelijk komt er ooit nog eens een echte SF van Tarantino.
Een vette 5 dus !

Net weer eens herzien.

Goddomme wat blijft het een goede film zeg, heeeeerlijk.

Blijf echt constant dubbel liggen van het character van Christoph Waltz, wat een top acteur.

*You, silvertongued devil, you!!*

Meesterwerk!

Deze gisteren aangeschaft en bekeken.

Deze Django Unchained was de eerste Tarantino film, waar ik niet naar uit keek en die ik in de bioscoop heb overgeslagen, want alles wat ik er van te voren van zag of over las, sprak mij totaal niet aan. Let wel: ik houd van Spaghetti westerns, maar het leek mij steeds meer op een Amerikaanse western te gaan lijken en daar heb ik niet veel mee.

Toen ik hem gisterenavond had gezien was ik eerlijk gezegd blij dat ik hem niet in de bioscoop had bekeken:

voor een in wezen simpel verhaaltje is de film vooral veel en veel te lang!

Natuurlijk zitten er een aantal fantastische scene's in (dat mag ook wel van een Tarantino verwacht worden), maar dat neemt niet weg dat tijdens het kijken en na afloop vooral mij het gevoel bekroop: wat een langzame, langdradige film is dit.

Waar Tarantino voorheen juist bekend stond om zijn sterke dialogen bekroop mij nu regelmatig het gevoel dat het meer als opvullers diende, of omdat dat nu eenmaal in een Tarantinofilm er bij hoort. Alleen bij de diner scene in Candyland was de spanning voelbaar en kwam er wat van de oude Tarantino om de hoek kijken.

De rol van Waltz vond ik weliswaar geinig, maar was feitelijk toch meer een herhaling van die in IB en het begint nu meer op een kunstje te lijken. Oscarwaardig? Mwaa..!

Hoeveel interessanter zou het geweest zijn wanneer de rol van Schultz zou worden gespeeld door Franco Nero, de oorspronkelijke Django, die nu een nietszeggend cameorolletje had, wat door ieder willekeurige acteur had vertolkt kunnen worden. Dan had de oude Django als het ware de leermeester van de nieuwe kunnen zijn. Stukken interessanter, dan deze herhalingsoefening van Waltz.

Ook de rol van Johnson (het door Miami Vice omhooggevallen TV-sterretje, die al twintig jaar geen deuk meer in een pakje boter weet te slaan ) had veel beter door een echte authentieke held uit de Italiaanse western gespeeld kunnen worden (bv een Terence Hill, Guilianna Gemma, of een Fabio Testti) om werkelijk een ode aan het genre te kunnen brengen.

Wat over blijft is een goede Foxx, een werkelijk fantastische DiCaprio (die blijft mij per film steeds meer verbazen) en een zeer goede Jackson.

Wanneer Tarantino wat meer had durven editen en de film tot een normalere speelduur had weten terug te brengen was het allemaal wat compacter en voor mij stukken beter geweest.

Een vijfje, ofwel 2,5 ster.

Mee eens. Kan me eigenlijk nauwelijks écht memorabele dialogen herinneren (dubbelop, maar m'n punt moge duidelijk zijn). Met inderdaad de confrontatie met DiCaprio's personage uitgezonderd leek ieder personage alleen maar one-liners te bezigen.

Ik ben niet zo van de actie en rondvliegend bloed, maar vond toch dat ik deze moest gaan zien.

Heb er geen spijt van!

Wat een leuke acteur die Christoph Waltz, vond hem geweldig!

En wie was toch die ene, ik ken hem ergens van.

Ja hoor, een kwartier voor het einde viel het kwartje, Samuel L. Jackson

Hoe dan ook, de bloedklodders mogen van mij worden weggelaten, maar voor de rest een leuke film!

Er was wel meer niet uit die tijd.

Bv. de taal die ze uitkraamden.

---------------------------------

Jammer dat sommigen de humor er niet van in kunnen zien.

Neem het met een korretje zout zou ik zeggen.

En dat heeft wat mij betreft niets met Tarantino te maken, want mij boeit het niet wie hem maakt, als de film maar mooi/ leuk is.

Als je me voor de film had gevraagd welke films hij had gemaakt, had ik het je niet eens kunnen zeggen, zoveel boeit me dat dus.

Maar ieder z'n ding. Ik vind ook met regelmaat iets niets...

Waltz laat hier een staaltje acteerwerk zien van het hoogste niveau en dan heb jij

het over een kunstje..

Franco Nero als Schultz had inderdaad interessant geweest maar niet meer dan dat.

Je gelooft toch zeker zelf niet dat hij Waltz hier had kunnen overtreffen.

Ik vind dat je hier een beetje moeilijk doet over de rol van Waltz.en dat is in mijn

ogen niet terecht.

Vind jij, ik vind het tegenovergestelde.

Of ik hem nu zie in bv I.B., of in The Three Musketeers, of in deze film:

hij speelt altijd op dezelfde manier, in principe hetzelfde karakter, langzaam uitleggerig pratend, de kalmte zelf blijvend met die glimlach op zijn gezicht.

Dit was in I.B. nog origineel te noemen, maar nu heb ik het er wel mee gehad.

Zoals gezegd: het is niet slecht, hij doet dat goed, maar het is niet origineel meer te noemen en al helemaal niet om hier nou nog een keer een Oscar voor te geven.

Ik vermoed zelfs dat dit niet eens zo een kwestie van acteren is, maar dat dit in zijn persoonlijkheid ligt, gezien het feit dat hij ook zo zijn Oscar in ontvangst nam.

Godverdomme, Tarantino, ik hou van die man

Geniale man, geweldige dialogen, goed verhaal en verbluffende acteerprestaties van Waltz, Foxx, Di Caprio en vergeet vooral Samuel L. Jackson niet. Super film, echt top!

Is onze lieve Heer daar bij nodig?

Die geven ze aan de gekste mensen

Mooie typische Tarantino style, maar ik vond het verhaal geen barst aan.

Dit vind ik een zeer mooie argumentatie voor je cijfer. Iets specifieker???

Het lijkt er gelukkig op dat een Death Proof geen standaard kwaliteit voor dhr Tarantino is geworden. Na zijn sterke Inglorious Bastards is ook Django Unchained een alleraardigste film geworden. Tarantino blijft gelukkig spelen met de meest uiteenlopende facetten, van eigenaardige montage-trucjes en muziek tot ellenlange dialogen over niks, hoewel er niet echt zeer vernieuwende dingen voorbij komen. Hetzelfde kan gezegd worden over Christopher Waltz, fantastisch acteur in een erg leuke rol, maar het voelt toch een klein beetje een Inglorious Bastards- herhaling. Wel is Waltz de ster van de show, gevolgd door het titelkarakter van Jamie Foxx. Ook een aardige vertolking.

DiCaprio is niet onaardig, maar is soms teveel aan het schmieren om een zo groot mogelijke schurk te zijn. En ik kan nog steeds niet zo goed tegen dat hoge schreeuwtje van hem. Verder werd ik Samuel L. Jackson ook opvallend snel beu. Snap dat Tarantino hem graag in zijn films stopt, maar had hier best een cameo mogen zijn. Als laatste begint de film tegen het einde nogal te slepen en had makkelijk een half uur korter gekund. Wat dat betreft vond ik het eerste gedeelte overduidelijk het sterkst. Maar als het in mijn ogen véél te complexe idee van King en Django om Django's vrouw te bevrijden (serieus, dat had toch veel efficiënter gekund) in werking wordt gezet, daalde het niveau. En mijn aandacht.

3,5 sterren.

Hoewel elke scene an sich goed gelukt is. Is het totaal veel te langdradig geworden waardoor het niet meer overkomt. Jammer er had met inkorting zeker 3,5 of 4 sterren in kunnen zitten. Dit is gewoon tenenkrommend lang en kom niet verder dan 3***.

Te lang? Ik vond het juist sterk dat de dialogen zo lang waren, daar kunnen veel films een voorbeeld aan nemen.

Dat ben ik volledig met je eens de dialogen waren humoristisch en goed genoeg dat andere films daar een voorbeeld aan kunnen nemen. Maar de totale speelduur van de film vind ik te lang. Het tweede deel vond ik zowiezo te lang. 3 uur is een lange zit hoor!

Er zijn meer dan genoeg films met een speelduur langer dan 3 uur die ook fantastisch zijn. Als ik ze moet opnoemen zeg maar even. Dat maakt toch niet uit? Als het maar vermakelijk is, en dat was Django zeker.

Toch begon het wel wat te slepen nadat Django vastzit in die schuur. Daarvoor hadden we een afwikkeling van het verhaal, en daarna volgden er nog twee. Ik merkte wel dat ikzelf begon te wachten op het werkelijke einde, al maakte de shootout op het eind wel het één en ander goed.

Ik snap wel wat jullie bedoelen met het lange einde...toch vond ik de film voorbij vliegen en had ik die 3 uur helemaal niet door. Het einde is natuurlijk ook geweldig, dat maakt de film echt af.

Ik heb nu al 3x gezien en hij verveelt niet!

Wat een geweldige acteerprestaties en een ongelooflijke mooie muziek.

Knap werkje van Tarentino!

Ik vond het einde na de dood van Calvin juist geweldig! Even lijkt alles weer terug bij af, Django is weer alleen en is weer een slaaf, alles is weer terug in de ellendige situatie zoals het begon.. maar met een leuk typisch Dr. King Schultz plannetje weet Django TOCH te ontsnappen en zijn tirannen keihard af te straffen... even lijkt hij weer een hulpeloze slaaf maar dan komt de badass Django weer in volle kracht naar voren en zorgt voor een geweldige opstand. Heerlijk!

Aan de ene kant is Django Unchained wederom een krachtige creatie uit de donkere krochten van Tarantino's brein, maar aan de andere kant is het tevens duidelijk zichtbaar dat de beste man zijn kunnen beetje bij beetje lijkt te verliezen. Dat zie je vooral aan het, in mijn ogen, falend gebruik van de soundtrack. Wie Tarantino een beetje kent, weet ook dat Tarantino een talent heeft om de perfecte soundtrack in elkaar te timmeren en die nummers dan ook op het perfecte tijdstip weet te gebruiken. Helaas hoor ik daar weinig van terug in deze film en sta ik volledig achter Ennio Morricone zijn mening dat het verre van coherent is. Ook vind ik dit de eerste film van Tarantino waar de soundtrack mager is, vooral die hip-hop nummers hadden er niet bij gehoeven.

Gelukkig wordt dit grote minpunt meestal teniet gedaan door het fantastische acteerwerk van Christoph Waltz, Leonardo DiCaprio en Samuel L. Jackson. Vooral het acteerwerk van
Christoph Waltz is van een ongekend niveau. Zo goed zelfs dat hij werkelijk de film weet te dragen waardoor de film na zijn dood een beetje in verval geraakt. Verhaaltechnisch zit het ook goed en zijn de dialogen weer om van te smullen. Helaas van de soundtrack en het laatste halfuur, want anders had dit weer hoog kunnen scoren.

Het is onderhand natuurlijk geen verassing meer, maar ook dit is weer een uitstekende film van Tarantino.

Top cast natuurlijk met Leonardo DiCaprio en Jamie Fox heerlijk in hun rol. Verder weer een, zoals altijd, uitstekende rol van Samuel L. Jackson. Bij het character en acteerwerk van Christoph Waltz had ik in het begin even mijn bedenkingen, vond dat hij 'em een beetje uitbeeldde als een gepensioneerde versie van Jack Sparrow, maar ook dat went uiteindelijk.

De film zit weer vol met lekker camerawerk, ben fan van de vele zoom-ins die Tarantino gebruikt en waar de Italianen vroeger ook al zo dol op waren, en krachtige scene's. Django Unchained is ook gelijk Tarantino's hardste film als je het mij vraagt. Bloed vloeit in ieder geval rijkelijk. Gelukkig worden de keiharde scenes (mandingogevechten, martelingen etc.) afgewisseld met goede humor (de Klu Klux Klan).

Soundtrack was weer prima met veel bekende western deuntjes. O.a. de originele Django theme in het begin en de theme van They Call Me Trinity die ik dan weer op een iets minder geschikt moment vond afgespeeld.

Django Unchained is wéér een heerlijke film van Tarantino. Niet z'n beste vind ik overigens. Daar is het net niet geniaal genoeg voor.

Had hoge verwachtingen van deze film. Deze worden aan het begin zeker waargemaakt, mede dankzij een fenomenaal spelende Christopher Waltz. Het eerste uurtje is vermakelijk, al zijn er veel heftige beelden, zoals we die van Tarantino kennen. Deze komen aan het begin echter nog realistisch over, en passen bij de film. Leonardo Di Caprio speelt zn rol erg goed en de scenes met hem zijn dan ook een lust voor het oog. Op het moment dat Candie echter wordt neergeschoten begon voor mij de ellende. Meer dan een halfuur film waarin goodguy Foxx al zijn tegenstanders een voor een koudmaakt, waarbij het bloed naar mijn mening iets te overmatig in het rond vliegt. Nu is dat een kenmerk van Tarantino-films, maar in dit geval vond ik het erg onrealistisch en fake overkomen. Het einde bevredigde dan ook niet.

Dit is erg jammer voor een film waarin ik de acteerprestaties erg goed vond, bovendien is de soundtrack goed uitgezocht.

Wat betreft beoordeling blijf ik door het slotstuk op 3,5* hangen.