Goodnight, Mister Tom (1999)

Nou, ik heb iedere "Jane Austen" gezien die er bestaat en hoewel deze films ook in de categorie drama vallen, kan ik je verzekeren dat romantische drama's als van Austen, werkelijk niks te maken hebben met een film als deze.

Een vergelijking tussen beide (soort) films is er dan ook met de haren bijgesleept en volledig onterecht.

Door het hoge gemiddelde toch wel benieuwd geraakt maar vond het niet de top film die vele ervan maken. Grootste probleem is dat ik de film in tegenstelling tot JJ-D veel te snel vond. Vooral de veranderingen in gedrag en emoties bij de jonge william zijn veel te abrupt. Daardoor en door de elkaars veel te snel opvolgende plotontwikkelingen krijg ik de indruk dat Goodnight Mister Tom wel eens een boekverfilming kon zijn waarbij de regisseur geen duidelijk keuzes heeft durven maken tussen wat wel en wat niet mee te nemen. Verder wil ik ook het genre drama wel enigzins ter discussie stellen. Natuurlijk bevat de film drama elementen maar voor een echt drama is die veels te zoetsappig en gebeurt er simpelweg te weinig dramatisch. Ik vond Mr. Tom in ieder geval bij uitstek een feel good movie en dan ook nog een die net iets te feel good aandoet.
Al met al heb ik me echter niet echt verveeld ofzo. Het acteerwerk was niets mis mee en de tijd gin redelijk snel om. Dat maakt de film echter nog geen topper. Daarom een dikke 3 sterren.

De oude Tom Oakley bezoekt regelmatig het graf van zijn overleden vrouw en zoontje. Beiden werden vele jaren geleden het slachtoffer van de scharlakenkoorts. Op een dag vraagt men hem van zorg te dragen voor een uit Londen geëvacueerde jongen, die William heet. In het begin lijkt hij daar niet enthousiast over. De knaap is blijkbaar mishandeld geweest en ongeletterd. De oude man leert hem lezen en schrijven. Tussen de twee groeit stilaan een hechte vriendschapsband. Maar dan komt het nieuws dat William terugmoet naar zijn moeder in Londen. Wanneer Tom al meer dan een maand niets meer van hem gehoord heeft, besluit hij hem zelf op te zoeken in Londen. Daar komt een schokkende waarheid aan het licht.

Een niet onaardig drama, mooi verfilmd en bekroond met 4 prijzen. Ofschoon het verhaal sentimenteel lijkt, weet Jack Gold de emoties bij de kijker toch los te weken, zonder in tranerig gedoe te vervallen. De cast is meer dan behoorlijk. John Thaw als de oude man bijvoorbeeld is gewoon perfect voor zijn personage: eerder nors op het eerste gezicht, maar barmhartig en vredelievend vanbinnen. Een sympathieke familiefilm.