Captain Horatio Hornblower R.N. (1951)

Heerlijke swashbuckle film met een geweldige Peck. Overwerkende regisseur Walsch maakte nog twee van dit soort films het jaar erna, waarvan eentje wederom weer met Peck samen. Alles wordt flinkt opgepompt tot groots spektakel. Juist ook de climax had van doen met het oorlogsthema door de film heen gewoven (weer Napeleon een stukje verslagen). 3.5 sterren

1951 : avontuur (waaronder aansprekende, gefilmde zeeslagen), romance, wat onrechtvaardigheid, drama, een tikje melo, een happy end en een Gregory Peck die heel wat van onze hedendaagse charmeurs in zijn achterzak steek : daar voor ging men stormlopen. Terecht, want nog altijd binnen zijn genre en tijd, genietbaar.

Een heerlijke avontuurlijke film, die ook nog eens erg mooi weergeven is mede door paar mooie beelden.

Het verhaal steekt goed in elkaar en de actie is ook nog eens prima.

De acteurs weten zeker allemaal goed te overtuigen.

4 sterren

Captain Horatio is een fijne, klassieke film, die er vooral voor zijn tijd prachtig uitziet. De scenes op zee zijn erg sfeervol gefilmd en je voelt je dan ook echt op zee. Inderdaad wat dat romantische gedoe en de supervoorspelbare eindscene jammer, want verder was het regelmatig erg goed. De film hangt af en toe ook wel een beetje tegen langdradigheid aan, maar gelukkig weet de film dan (meestal) te ontwijken. Peck en Mayo spelen trouwens ook prima in dit mini-epos over Captain Horatio Hornblower.

Heb me prima vermaakt. Voldoende is zeker verdient. 3*

Wat een heerlijke zeehelden film. De eerste 50 minuten zijn een groot feest. Wat een tempo en wat zien de zeeslagen er geweldig uit. Ik ben echt een fan van dit soort ouderwetse avonturenfilms. Dan komt de reden dat deze film geen ontzettend hoge beoordeling krijgt. Het liefdesverhaal dat ons een klein half uur lang teistert. Verschrikkelijk niet boeiend en er met de haren bijgesleept. Hou zoiets gewoon als terzijde of behandel het terloops, als je dat dan al perse zou willen. Het laatste half uur komt het gelukkig helemaal goed. Een geweldige zeeslag en een heerlijke ontsnapping, maken dit tot een van de meest vermakelijke avonturenfilsm uit de jaren ’50. Gaat dit zien! 4 dikke sterren, slechts (en dat is de schuld van Virgiania Mayo, die er goed aan had gedaan daadwerkelijk te overlijden aan de griep).

In weerwil van een goed presterende Gregory Peck een tegenvallende avonturenfilm. Het verhaal is van een kinderlijke eenvoud, met wat goede wil te vergelijken met een spannend jongensboek. De uitvoering onder leiding van Raoul Walsh bevat nogal wat slordigheden met als toppunt de make up van “El Supremo” (Alec Mango), die er uitziet als een slecht geschminkte Zwarte Piet. O ja, Virginia Mayo doet ook mee, maar dat is zoals te doen gebruikelijk alleen maar voor het schieten van mooie plaatjes.

Heb deze film in mijn jeugd diverse keren gezien. goed amusement. Peck was natuurlijk altijd een zekerheidje voor een regisseur, in welke rol dan ook, de man acteerd altijd solide. De voor die tijd prachtige zeegevechten staan nog steeds als een huis. Later de serie gezien, alhoewel Gruffuth zijn best doet is hij geen Peck.