The Fighting 69th (1940)

Voor dit soort films kan je mij 's nachts wakker maken! In het verleden al een paar keer gezien en net weer voor een groot gedeelte op tcm. Gewoon een vermakelijke vlotte oorlogsfilm met wat humor en goeie oorlogsscenes.Ook gewoon een verhaal wat lekker weg kijkt. Stukken beter dan aardig wat oorlogsfilms van de laatste tijd die veel te serieus en realistisch willen zijn. Natuurlijk zijn er ook een boel goeie maar even over het algemeen gezien. Cagney is erg goed als de held van 69th regiment en O'Brien als geestelijk vader doet het ook erg goed. De twee waren al eerder samen te zien in Angels With Dirty Faces. 3.5 sterren

Aardig oorlogsdrama met opnieuw Pat O'Brien in de rol van priester en met (weeral) James Cagney als mede-hoofdrolspeler. Cagney die trouwens een Ier speelt die schrik heeft om te vechten gedurende WOI, het is weer eens iets anders. Net als in de meeste William Keighley-films vond ik de uitvoering weinig hoogstaand en de personages niet boeiend genoeg. Er zijn heel wat betere WOI-films (Path to Glory, All Quiet on the Western Front (1930), ...). Houdt niet tegen dat, mede door het vlotte tempo van het verhaal, dit alsnog een vermakelijk filmpje was.

3.0 sterren

When did an Irishman need a prayer in a fight?

Ik weet nog goed hoe ik voor het eerst kennis maakte met James Cagney ergens in 2008. Ik had The Public Enemy gehuurd in de bibliotheek omdat er altijd gezegd werd dat Marilyn Monroe haar platina haar van Jean Harlow had overgenomen en ik wou wel eens zien wat voor actrice die Harlow was. Die was niet veel bijzonders maar de film bevatte een New Yorker die tot de verbeelding sprak. Ik werd fan van Cagney en ging op zoek naar meer van zijn werk en langzaamaan volgden de klassiekers zoals Angels With Dirty Faces en White Heat. Jammer genoeg bleken de winkels niet erg veel van Cagney op DVD te hebben waardoor de acteur uit mijn gedachten verdween. Althans totdat Metalfist een aantal jaar later TCM ontdekte en er een gehele nieuwe wereld aan films aan hem openging. Ondertussen heb ik een redelijk deel van zijn werk gezien maar The Fighting 69th was er één die ik nog niet kende.

En dat verbaasde me eerlijk gezegd want dit is een Cagney film die veel connecties heeft met ander werk. Het is terug een samenwerking met William Keighley, waar hij onder andere 'G' Men en Each Dawn I Die mee maakte, maar het is ook een wederzien met Pat O'Brien. Genoeg redenen om mij te laten hopen op minstens een 4* film maar dat zit er jammer genoeg niet in. Ik ben persoonlijk meer fan van Cagney aan de verkeerde kant van de wet maar The Fighting 69th gaat gebukt onder een hoop patriottisch geneuzel. Het merendeel stoort op zich nog niet zo hard maar de eindscène is wel heel erg vaderlandsgericht. Duffy die een monoloog opvoert met daarachter close-ups van de gesneuvelden... Het is de eerste keer dat ik me zo stoor aan patriottisme in een film. En dat is zonde want voor de rest levert Keighley wel een degelijke film af. Het plot rond de bange Ier met grote mond is boeiend om te volgen (al had ik hem als officier toch al veel sneller uit het regime gesmeten) en de korte speelduur zorgt voor een hoog tempo. Het is echter op het einde dat Plunkett de held begint uit te hangen dat de film zijn draai wat kwijt geraakt. Zeker ook omdat de stemmingswisseling van Plunkett zo abrupt komt, al weet je natuurlijk dat ze er zit aan te komen. Het had beter geweest als ze het personage geleidelijk aan tot inkeer hadden laten komen in plaats van dat te doen in de laatste 5 minuten.

Cagney is leuker als hij een slechterik is maar dit soort rollen gaan hem toch ook nog altijd vrij goed af. Ik vrees dan ook voor zijn musicalfilms die ik tot nu toe altijd wat bewust heb gemeden maar hij weet de angstige Plunkett mooi in beeld te brengen. Het blijft toch echt een erg degelijke acteur. Het was dus niet de eerste keer dat Cagney en O'Brien samen speelden maar waar Cagney verandert is van bad-guy naar good-guy is O'Brien nog altijd een priester gebleven. Er was natuurlijk geen reden tot verandering want hij deed dat in Angels with Dirty Faces erg goed maar het is wel merkwaardig. In ieder geval doet hij het hier ook weer erg goed en zijn de scènes tussen hen beide genieten. Wat ook nog het vermelden waard is, is de kwaliteit van de oorlogsscènes. Nu is het op zich een genre waar ik niet zo enorm mee bekend ben maar voor een film van een dikke 70 jaar oud ziet dit er nog altijd erg geslaagd uit.

Vermakelijk, dat is het zeker en vast maar de film heeft me een iets te geforceerde vaderlandsliefde gedachte. Dat is echter volkomen te wijten aan de tijdsperiode waaruit de film stamt maar het is dankzij een sterke Cagney en O'Brien dat The Fighting 69th de tand des tijds heeft overleefd. Misschien toch maar eens aan Love Me Or Leave Me wagen.

Dikke 3.5*