Citadel (2012)

Wat een intense film!

Vandaag ben ik deze film gaan kijken op het Razor Reel Fantastic Film Festival en ik wist totaal niet wat te verwachten, dus werd het extra leuk. Eerst zagen we drie mindere films en dus was deze film erg goed. Het verhaal is zeker niet speciaal. Maar het acteerwerk is wel ijzersterk. Wat de film nu echt goed maakte, was dat hij erg eng was! Als je deze film in een volle bioscoopzaal met het geluid vollen bak dan beleef je de film helemaal anders dan als je hem alleen kijkt. Ik ben een paar keer (samen met de rest van de zaal) heel hard geschrokken. Er is ook erg veel spanning aanwezig. Een grote verassing! 4*

En wat mij betreft de eerste stinker van het jaar: had ik vorig jaar nog als goed voornemen niet meer meteen achter iedere horrorfilm aan te rennen omdat de poster er wel leuk uit ziet, ga ik subiet weer de mist in.

Gooi d'r maar wat blauwfilters in, lekker goedkope manier om kille sfeer te geven aan de film, welke originele horrorfilm is nog niet compleet uitgemolken, laten we eens eventjes leentjebuur spelen bij The Brood en een acteur die doet denken aan Frodo.

Pfff behalve die kids (die veel te weinig screentime hebben) krijgen we vooral een hopeloos drama over een jonge vader met straatvrees.

Plot klinkt misschien veelbelovend, maar het is allemaal ontstellend zwak uitgevoerd en vooral dodelijk saai.

Erg sterk.

Ik begrijp MM niet meer, qua horror films gaat het hier echt alle kanten met de gemiddelden. Vooral de kleinere films hebben er onder te lijden zo lijkt het. Citadel is makkelijk één van de beste horrors van 2012, maar gisteren stond het gemiddelde nog onder de 2.5*

Er vallen veel links te maken naar andere films. Mutants, Eden Lake, Outcast, The Brood ... het is vooral de combinatie die deze film zo sterk maakt. Laat je niet teveel leiden door de poster trouwens (niet deze hier), het is zeker geen The Raid of La Horde (of Dredd bij uitbreiding).

Visueel sterk, de geluidsband vormt absoluut een hoogtepunt en ook het acteerwerk is meer dan in orde . Foy heeft het erg goed voor elkaar en weet een geweldige genrewerkje te brouwen. Alles wat een genre film wenst, dikke aanrader dus.

4.0* en een uitgebreide review

Laag gemiddelde inderdaad. Bovengemiddelde horror die vooral uitblinkt in spanning en de overtuiging van de kids. Het intro begint al meteen erg rauw en de angst van de sterk acterende Barnard is goed voelbaar.

De duistere setting is erg sfeervol en onheilspellend. Lelijke, lege gebouwen in de donkere nacht van Edenstown zorgen voor een naar sfeertje. Het verhaal is niet zo interessant, maar iedere scene met de kinderen is een spannende. Vooral omdat ze eigenlijk nooit echt goed zichtbaar zijn. Slechts kleine glimpen van hun gezicht zijn zichtbaar waardoor ze erg angstaanjagend ogen, zeker met het krijsende geluid wat ze erbij maken. Het geluid in de film is sowieso dik in orde.

Best sterke film dus die met een wat intirgerender verhaal nog wat hoger had kunnen scoren.

Door de lage score op MovieMeter was ik ook enigszins sceptisch over deze film, maar ik ga mee met Onderhond en Fillumgek. Dit is toch wel een goede horror.

Met name de angst van de hoofdrolspeler Tommy is goed gevangen, mede door een sterk acterende Aneurin Barnard. Ik kreeg het er zelfs benauwd van en dat zegt wel wat.

Daarnaast is de claustrofobische sfeer ook erg goed neergezet, lekker duister en onheilspellend. Grauwe gebouwen, verlaten straten waar je je niet veilig voelt. En om uiteraard de bende straatkinderen niet te vergeten die nooit echt goed in beeld worden getoond, wat het des te angstaanjagender maakt.

Het verhaaltje stelt niet zoveel voor, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de punten die ik al eerder heb genoemd.

Al met al toch wel een leuke horror om een keer gezien te hebben, beetje in de trant van Eden Lake (2008) en Ils (2006).

3,5 Sterren.

Grauw. Bij zo'n locatie schieten de wilde ideeën automatisch naar binnen, maar Foy houdt zichzelf in en levert een magnifiek staaltje sfeervolle zenuwsloperij af. Hij geeft best veel van het mysterie weg, maar levert daarmee niks aan spanning in. Geweldige locatie, straalt volledige horror uit al doet de film zelf soms meer denken aan een rauw drama. Prima combinatie die uiteindelijk moeiteloos de 80+ minuten vol maakt. Mede dankzij uitsluitend solide performances en een ge-wel-di-ge soundtrack, waarbij de film staat of valt. 4 dikke sterren en weer een mond die openvalt van verbazing bij het zien van de score.

De film begint erg sterk met een gruwelijke opening scene. Vanaf dat moment blijft de film je bij de keel grijpen en weet dit ook goed vast te houden.

De film wordt nergens echt eng en van gore is ook niet echt te spreken en dat benijd ik juist aan deze film om dan toch de spanning en horror vast te houden gedurende de hele film.

Mede door de rauwe manier van filmen ( ala art-house), sterke acteer prestaties en een indringende score maakt deze film een kleine topper in zijn gerne.

Ook ik snap het lage gemiddelde op MM niet want ook ik ben onder de indruk van deze film.

Zeer zeker geen standaard verhaal en qua uitwerking zeker dik in orde.

Persoonlijk zou ik deze film mensen aanaden om te kijken voor een lekker avondje te kunnen griezelen, van mij een 3,5*

Een heerlijk donkere sfeer,met hier en daar wat spanning.

Leuke wegkijkert,maar het had van mij allemaal wat meer gemogen!

De verstikkende claustrofobische sfeer is goed getroffen in dit ierse horrorwerkje, maar afgezien daarvan valt er weinig aan te bevelen. De film is nogal saai en erg standaard uitgewerkt, vooral naar het einde toe. Production design en make-up effecten zijn dik in orde (de 'kinderen' zien er erg creepy uit), maar afgezien van een paar enge momenten gebeurt er weinig en is logica ver te zoeken. Aneurin Barnard is overigens wel overtuigend als de door pleinvrees bevangen hoofdrolspeler.

Aangename verrassing uit Britse hoek, de laatste jaren samen met Frankrijk en Spanje verantwoordelijk voor de heropleving van Euro-horror. Citadel laat zich door eenzelfde grauwheid kenmerken als bv. Eden Lake. De setting - een verlaten sociale wijk met grijze straten, bouwvallige woontorens en een hemel met de troosteloze kleur van beton - is zo deprimerend dat het de adem afsnijdt. Ook het script is bovengemiddeld, in die zin dat de ontwikkeling van het hoofdpersonage en zijn agorafobie centraal staan. De jonge vader durft de straat niet meer op nadat zijn vrouw door straatkinderen vermoord werd. Nu hebben ze het op zijn pasgeboren dochtertje gemunt. In al zijn ellende is zij het enige wat hem rechtop houdt. Dat en het ontluiken van een broze vriendschap met een verpleegster.

Helaas daalt het niveau wanneer de ware toedracht omtrent de kinderen duidelijk wordt en er een confrontatie komt. Ordinaire horrortruckjes treden op de voorgrond ten koste van het drama en de onderhuidse spanning. Maar het eerste uur maakte dan al reeds zoveel indruk dat je nog steeds in die beklemmende roes zit.

Moeilijk filmpje

En dan heb ik vooral problemen met het narratieve en thematische luik. Ik vraag me dan ook sterk af of Ciaran Foy niet stiekem één of ander 50jarig oerconservatief trutje is uit de Bible Belt. Op zich is er niets mis met een horrorfilm die een monsterbeeld puurt uit sociale thema’s, Eden Lake / Ils / Attack The Block, deden dit immers ook reeds allemaal, maar daar was het toch van een heel ander niveau.
Foy doet namelijk niet eens de moeite om hier verder iets mee te doen. Dit is shocken om te shocken, tegen de schenen stampen om maar te kunnen stampen, maar vooral, dit is een monsterbeeld nemen, er verder niets mee doen, omdat je het creatief ook niet kunt.

De door iedereen gelauwerde hoofdacteur vind ik eigenlijk ook echt niet sterk acteren (zijn agorafobie heb ik dan ook helemaal niet meegekregen, ik dacht dat hij gewoon erg getraumatiseerd was). De baby is imo dan ook veel sterker en overtuigender. Maar die baby overtreft voor mij dan ook de gehele cast. Dit was nu niet bepaald het sterkste groepje acteurs ooit bij elkaar geplaatst.

Setting is sterk, maar ook hier hebben reeds verscheidene voorgangers veel toffere zaken mee gedaan. Erg jammer dan ook dat Foy uit zo’n setting niet meer sfeer heeft kunnen halen, want die lag volgens mij toch gewoon voor het oprapen.
Het enige die van mij een pluim krijgt is het geluidsdepartement. Zeer sterke klankbank, en dan heb ik niet over het muzikale gedeelte, maar enkel en alleen over de schrikeffecten en de poging van hen om hier toch nog meer sfeer uit te halen. Was trouwens de eerste keer dat ik over de gehele lijn de klankbank het beste vond in een film. (Het geluid dat het zombiecrapuul maakte was bijvoorbeeld zeer sterk, en ging bij momenten echt door merg en been).

Sterke openingsscène dat wel, een zeer moedige keuze om een hele film lang met een baby te werken, die het trouwens voortreffelijk doet, en een geluidsdepartement dat alles nog heeft proberen te redden, maar hier jammer niet in slaagt, bezorgen de film toch net geen voldoende.

Foy heeft imo dan ook nog een heel lange weg af te leggen en heeft hier veel te veel op zijn vork proberen te nemen. Waarom zou je in godsnaam zulk dramatisch uitgangspunt proberen te mixen met een wel zeer specifiek horrorgenre, als je nog geen één van de twee genres echt onder de knie hebt? Nu blijven we over met een half drama en een halve horrorfilm, die tezamen verre van één sterke film maken.

2*

In potentie kon dit een ijzersterke horror-film opleveren, maar persoonlijk komt dit op mij over van een typisch geval dat de regisseur teveel hooi op zijn vork heeft genomen.
De setting is heel erg sterk; grimmig en komt rauw over. Dit is mede te danken aan een aantal shots waar de somberheid van af spat. Dit alles wordt ondersteund door een krachtig sounddesign. Een sterk begin en dat gepaard met bovenstaande aspecten, liet mij een geweldige horror film verwachten.

Toch zakt het geheel behoorlijk in naarmate de film vordert. Tevens is één van de sterke punten van Citadel; de mysterie en de mate van suspense. Ik kan horrorfilms altijd waarderen door zo min mogelijk te laten zien van de 'vijanden'. Het geheel zou een stuk krachtiger zijn geweest als dit werd door getrokken naar het einde toe. Eén van de scenes in het begin was erg spannend (-en eng) te noemen.

Daarnaast zijn de acteerprestaties nou niet bepaald sterk te noemen, met als dieptepunt de priester. Sowieso vond ik al het gedoe met de priester en het blinde kindje maar totale kwats.

Het kon een topper zijn geweest met een geweldige sfeer -en setting.

Aardig. 2.5 *

Grauwe setting, aardig sounddesign en een paar spannende scenes. Toch weet het allemaal niet echt door te komen door een wat afgezaagd scenario. Het leekin het begin op een soort Ils uit te draaien, maar gaat maar richting de zombie-hoek wat het niet echt sterker weet te maken. SFX zijn ook allemaal iets te opvallend. Toch denk ik dat er best rek zit in deze jonge regisseur.

2.5*

Goed te doen, vooral het eerste uurtje waarin de fobie wordt uitgebeeld door de acteur, het camerawerk en de setting van zijn huis. Langzaamaan treedt steeds meer een sociaal thema op de voorgrond á la Eden Lake, of religieus (maar net wat je erachter zoekt) maar richting het einde overschaduwt dat allemaal teveel in de vorm van de priester en zijn uitspraken. Als die gast er meer alleen voor had gestaan bleef het 'mysterie' groter zoals in het begin. Desondanks redelijk spannend en duister dankzij de setting en sound.

Man, man, man, wat ben ik gek geworden op die Ieren. Naast Frankrijk en Scandinavie kunnen ze van mij ook boven in de lijst van de beste filmmakers van Europa.

En wat een reacties hierboven. Citadel is helemaal geen afgezaagde zombiefilm, sterker nog, het zombie-thema komt hier niet eens van toepassing.

Citadel is een film dat zich focust op een diep trauma van een persoon en daar ook uitgebreid op een psychologische manier mee aan de haal gaat. Dat deed Ierland ook al met de overtreffende Savage. Dit is nu weer zo'n film daar vandaan en dit soort thema's heb ik nog niet van andere landen kunnen vertoeven, althans, niet op zo'n intense manier.

We volgen het leven vanTommy en zijn zwangere vrouw dat eindelijk de kans krijgt weg te gaan uit een grauw flatgebouw in een verpauperde Ierse achterstandswijk dat al een spookplaats begint te worden. Maar het geluk word al gauw aan puin geslagen wanneer Tommy's vrouw word neergestoken door een jeugdbende (wat al een bekend onderwerp is uit de UK en Ierland). Ternauwernood overleefd het dochtertje de aanslag nog wel, maar Tommy's leven ligt helemaal in brokken. Met zijn overgebleven krachten kan hij nog net zijn dochtertje verzorgen maar is ondertussen verscheurd van verdriet en uiteindelijk ook doodsangst. Hij durft de straat niet meer op en telkens ziet hij maar jeugdbendes op zijn pad en word hij er zelfs door lastig gevallen in zijn huis, wat hem helemaal verlamd maakt van wanhoop. Maar zijn die jeugdbende's die ook als wezens worden neergezet op den duur niet gewoon visioenen?

Die antwoord is moeilijk te vinden in deze film, maar dat de film een stevige boodschap openbaard is hier wel overduidelijk. Je zou eigenlijk zelf moeten weten hoe je de film op moet vatten, maar als je echter deze film slechts gaat bekijken voor het horror-thema (hoe de film ook in koeienletters op de dvd-hoes word aangekondigt) dan is dat imo geen goede instelling en mis je een hele hoop. In princiepe zou je de film gewoon kunnen omschrijven als een grote angst, en het overwinnen daarvan.Tommy vond ik ook erg goed neergezet en verder zijn die rollen van die psychiater, die pastoor en zijn blinde zoontje ook ijzersterk. De grauwheid en de neerslachtigheid druipt er hier ook behoorlijk van af.

Gewoonweg weer behoorlijk verrast door de Ieren, waar hun buurland nog wel een puntje aan kan zuigen, met hun eindeloze catalogus aan uitgepoepte hooligan/gangster (fuck, fucking, cunt, fucking, fuck, cunt, fucking) B-films.

4,0*

Apart werkje.

Qua sfeer zit het wel goed met deze film. De omgeving helpt daaraan mee en je voelt de angst van de hoofdrolspeler. Maar buiten dat sfeertje valt er maar weinig van horror te genieten. Grotendeels gaat het om iets wat psychologisch is en dat zorgt niet voor gore scene's en ook niet voor spanning. De horror zelf komt te laat op gang en daardoor is deze korte film toch nog wat langdradig.

Ik had hier eigenlijk best veel van verwacht. Helaas niet uitgekomen. Al vond ik de sfeer in de film wel lekker lopen. Het verhaal was redelijk. Ik kom niet verder dan 2,5 ster

Aardig sfeervol werkje.

Maar ook niet meer. Een vergelijking met Eden Lake is gauw gelegd, ofschoon het hier wél wat aan echte uitschieters mist. Verder ontbeert het ook aan bravoure om écht overeen te komen qua kwaliteit.

Maar de ambiance; de deplorabele leefomstandigheden in de spuuglelijke Ierse wijk vol gribussen, zorgt er voor dat Citadel blijft boeien. De beperkte cast, en de algehele verlatenheid binnen de contrei, biedt dezelfde desolate sfeer versterking. Jammer genoeg blijft de film voor de rest iets teveel binnen de conventionele perken, waardoor het nimmer écht verrassend wordt.

De hoofdpersoon was inderdaad een lulletje lampenkatoen; veel compassie kon ik niet voor hem opbrengen gedurende de film. Maar storen deed het gelukkig ook weer niet.

Vooral redelijk sfeervol, deze film, waarbij de troosteloze setting natuurlijk een prominente rol speelt. Maar voor originaliteit, innovatie, en wat dies meer zij, zit je aan het verkeerde adres. Kleine 3,0*.

Er zal wel een groot idee achter schuilgaan, dat Gutmensch zal er ook niet voor niks zijn, maar hoe zich dat vertaalt naar de film, is lang niet altijd aan mij besteed. Brute opening, die gaat door merg en been. Barre omstandigheden, kil en bleek gekleurd, zonder meer. Dan proberen Foy en Barnard een trauma vorm te geven, maar hoe zich dat manifesteert, nogal dik aangezet, bevalt beduidend minder. Het slaat als het ware de basis weg onder dat wat komen gaat. De hoodie horror is op zich niet zo verkeerd, maar zonder een klik met Tommy's malheur is het effect niet wat het zijn moet. Of had kunnen zijn.

Gefilmd op mistroostige locaties in Glasgow en Dublin die bijdragen aan de onheilspellende sfeer die deze psychologische thriller aanvankelijk goed weet vast te houden. Maar het verhaal van een vader die zijn baby probeert beschermen tegen dezelfde hoody-dragende, zombie-achtige kinderen (denk David Cronenbergs 'The Brood', maar dan een jaar of 10 ouder) die eerder zijn hoogzwangere vrouw vermoordden is niet al te best uitgewerkt, waardoor de film in de tweede helft langzaam afglijdt naar een weinig bevredigende finale.

Citadel is een low-budget film uit Ierland die zwaar leunt op de dramatische kanten en die door het gebruik van duisternis, licht en schaduw een onheilspellende horror-sfeer weet op te roepen. Tommy Cowley (Aneurin Barnard) staat er nadat zijn vrouw is aangevallen alleen voor om zijn kind op te voeden. Tot overmaat van ramp kampt hij met plein/straatvrees. Een vreemde ontwikkeling ontstaat er als de behulpzame verpleegkundige Marie ( Wunmi Mosaku) pogingen gaat doen tot romantiek. Het zag er onvergeeflijk geforceerd uit en was duidelijk omwille van het plot. Veel special effects zijn er in de film niet aanwezig, en het geweld is vaak net buiten beeld of te ver weg om te zien. Er wordt dan ook een beroep gedaan op de verbeelding van de kijker. Gelukkig maakte de rondlopende enge kinderen nog veel goed. Ze deden ook mij sterk denken aan David Cronenbergs 'The Brood' Ondanks dat niet alles even lekker loopt en er een erg gemakkelijk einde was, weet regisseur Ciaran Foy er gelukkig nog een best aardige film van te maken.

Ierse horror.

Ik was er niet zo bekend mee, maar een snelle search op 'horror' en 'Ierland' levert toch al snel 46 hits op, waarvan er 34 uit het afgelopen decennium afkomstig zijn. Toegegeven, veel ervan blijven vooralsnog onder de radar of worden niet uitzonderlijk hoog gewaardeerd, maar er is toch iets aan het broeien aan die kant. En als dat bescheiden pareltjes als dit oplevert, ben ik van de partij.

Sfeer en setting. Het zijn twee kernelementen van het genre die - mits goed neergezet - kleine schoonheidsfoutjes of andere gebreken makkelijk kunnen wegpoetsen. Ook hier is het verhaal wat dun, het acteerwerk redelijk sub par en leunt de wat onevenwichtige vertelling in de eerste helft misschien wat veel op (de weergave van) de agorafobie van de hoofdpersoon. Het beklemmende gevoel van die aandoening komt nooit helemaal effectief over bij de kijker, al is het een aardige toets. Met een beetje goede wil, kun je het verloop van de film zelfs zien als een metafoor voor zijn triomf op de stoornis of breder: zijn rouwverwerking.

Sfeer komt voornamelijk van mooi gecontroleerd hand-held camerawerk, een uitstekende soundtrack met veel lage dreunen (alleen op het einde wat cliché uplifting misschien) en veel rauwe, ongestileerde omgevingen. Denk grijze gebouwen in verval, veel onderbelichte, benauwende ruimtes met roestig metaal of bladderend behang. Het ongepolijste gehalte doet heel onherbergzaam aan en - ongeacht de waarschijnlijk budgettaire noodzaak - dat werkt alleen maar in het voordeel van de film.

Nog een pluspuntje is de faire dosering van schrikmomenten. Schimmen die geluidloos in een reflectie of achter een raam voorbijsluipen, kunnen in de volgende scene makkelijk opgevolgd worden door een puur auditieve jumpscare. Ook de scene met Tommy en de priester in de (door de kinderen belaagde) auto houdt langer aan dan je verwacht, waardoor het onbehaaglijke gevoel navenant versterkt wordt. Foy speelt wat dat betreft goed met bepaalde cliché's of verwachtingen van de kijker.

Net te weinig voor een 4*, maar een dikke 3,5* is hier wel op zijn plaats. Van de regisseur van Sinister 2, dus daar ben ik dan ook wel benieuwd naar.

Wisselvallige thrillerfilm met een aantal gemene momenten, voornamelijk in de eerste 10 minuten. Daarna neemt regisseur Ciarán Foy even het gas terug om het verhaal uit de doeken te doen en de personages vorm te geven, waarna hij weer terugkomt op de griezelelementen. Het spijtige is dat buiten een aardig neergezette sfeer en een aantal stressvolle momenten er weinig in Citadel zit om blij van te worden. De spanning wil nooit uit de verf komen, de personages zijn geen moment invoelbaar en het duurt echt veel te lang voordat de finale aanbreekt. Het trage tempo is dan ook een vreemde keuze voor een film die vooral profijt kent van de snellere momenten. Foy hoort duidelijk in dit genre, maar echt grootse meesterwerken zijn er nog niet van gekomen.