Le Fils de l'Autre (2012)

Mooi drama waar nog meer in had gezeten . Vooral de politieke problemen tussen de Palestijnen en de mensen uit Israël hadden nog iets meer uitgediept kunnen worden met het oog op de twee families . Emmanuelle Devos als Orith Silberg speelt geniaal de moeder die in Israël woont.

Sterk.

Natuurlijk is het een oversimplificatie, de suggestie die deze film zo mooi uitwerkt - zijn wij niet allemaal zoons en dochters, broer en zus. Maar als je een probleem oplossen wil, dan zal je het simpel moeten maken.

Heel goed gespeeld, beter dan dit zie je nauwelijks ooit. Dichter op de huid kan het verhaal ook nauwelijks komen. Emmanuelle Devos was al een van mijn favoriete actrices, maar ze zet hier nog eens wat neer - niet tranentrekkend, maar wel heel emotioneel. Prachtmens. Maar nog beter dan dat zijn de broers.

Misschien had het wel wat scherper nog gekund. Maar dan hoop ik toch vooral dat het idee is dat je ergens beginnen moet - en beginnen doe je voorzichtig. Nog een lange weg te gaan, maar als dit het begin is, dan komt er een goed einde.

Prachtige film waarin twee gezinnen er na 18 jaar achter komen dat hun zoons bij geboorte zijn verwisseld. Een origineel verhaal over identiteit dat nog eens extra boeiend wordt aangezien de gezinnen aan weerszijden van de Gazastrook wonen. De reacties op dit nieuws wordt voor alle gezinsleden geloofwaardig neergezet.

Mooie film met een fascinerend onderwerp, de verwisseling van baby's op een intrigerende plek. Het acteerwerk van de hele cast vind ik uitstekend. Het wordt nergens echt melodramatisch of klef.

Aanrader.

Een mooie dramafilm...

Ontroerend verhaal...

Uitstekend en goeie film...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Uitstekend acteerwerk...

Super mooi HD kwaliteit...

Het is een moeite waard...

Ben blij mee dat ik heb deze film gevonden en toegevoegd...

Een verhaal over babies, die kort na hun geboorte verwisseld worden, is per definitie goed voor een aangrijpend drama. Dat het verhaal zich in deze film afspeelt aan weerszijde van de scheidslijn tussen Israël en de bezette Palestijnse gebieden zorgt voor een extra dimensie.

Lorraine Levy heeft er een beladen, maar geloofwaardige film van gemaakt, waar het venijn naar mijn gevoel net iets te snel uit wegsijpelt. Niettemin een pakkende film, die je niet onberoerd laat.

Omwisseling van babys en de gevolgen daarvan zijn zondermeer dramatisch. Als dat dan gebeurt bij twee vijandige bevolkingsgroepen, is dat des te pijnlijk en eigenlijk zo extreem dat het bijna voer lijkt voor een komedie.

Lorraine Lévy evenwel maakt er een gevatte, gevoelige prent van, zonder hoogdraverij en die eigenlijk, doorheen de problematiek, een positieve boodschap inhoudt.

Goede sfeerschepping en zeer keurig acteerwerk van alle medespelers.

Door een tragische samenloop van omstandigheden zijn twee kinderen kort na hun geboorte verwisselt en opgegroeid bij de mensen die niet hun biologische ouders waren. Saillant detail: één van hen is Palestijns, de ander Joods-Israëlisch. Lévy toont wat die ontdekking betekent voor de inmiddels 18-jarige Joseph [Jules Sitruk] en Yacine [Mehdi Debi] en hun families. Goed locatiewerk is een pluspunt evenals de oprechte vertolkingen van de cast, maar de onderliggende boodschap over wederzijdse tolerantie en begrip is wat simplistisch uitgewerkt waardoor de reacties van de families iets te rooskleurig zijn om geloofwaardig over te komen.

Een film die me spontaan doet denken aan het betere en meer gelaagde Soshite Chichi ni Naru (Film, 2013) van Koreeda. Daar twee Japanse families een verschillende economische realiteit, hier het zeer grote politiek-religieuze contrast tussen Joden en Palestijnen in Israël. Jammer genoeg erg actueel vandaag met de oorlog. Maar eigenlijk focust de film zich amper op religie. De Joods opgevoede jongen heeft dan wel twijfels of hij nog toch de Joodse gemeenschap behoort, eigenlijk wat dat onderwerp maar summier aangeraakt.

De klemtoon wordt meer op de onderlinge omgang gelegd, met de twee zonen zelf, maar ook met diens ouders en een oudere broer. Buiten wat nukkig doen uit onmacht vallen de spanningen eigenlijk goed mee. Niet dat het een feel good film betreft, het wordt wel allemaal proper afgehandeld. Alsof er maar één optie is.

Laat dat meteen mijn grootste kritiek zijn voor de film. Iets te simpel. Los hiervan wel onderhoudend en prima acteerwerk. Ook wel interessant is de context van de beveiligde Westelijke Jordaanoever met zijn controleposten en omwalde muren. Nipte 3,5*.