I Am Bruce Lee (2011)

Handjevol Hollywood.

Het vervelende aan deze documentaire is dat je veel meer mag verwachten na de doorsnee reut die rond Bruce Lee is uitgebracht. Daarmee niet doelend op de verschrikkelijke Bruceploitation-meuk door de jaren heen, maar op de eveneens vaak belachelijke ‘documentaires’ over de Kungfu-legende. Er mag juist van deze film meer worden verwacht vanwege de medewerking van zijn weduwe en dochter. Laatstgenoemde is zelfs producer van dit wanproduct.

Mickey Rourke en, in dit kader, allerlei ander oninteressant acteervolk dat wel eens in een dojo of boksring heeft gestaan mag ongefilterd de mening uiten over de fenomenale krijger Lee. Entertainmentgehalte is daardoor gegarandeerd, inclusief hilarische kreten slakende MMA-knokkers die ook zo fan waren als kleine jongen of meisje. Het sneeuwt de echte betrokkenen nogal onder. Zoals vrienden van vroeger en oud-collega’s die daadwerkelijk iets te zeggen hebben.

Ook de filmbeelden van Lee en zijn beroemde vechtchoreografieën zijn maar mondjesmaat en vaak deels aanwezig. Iets wat te denken geeft. Misschien waren de filmrechten voor de erven Lee duurder dan een handjevol Hollywood dat de ijdele lipjes mag tuiten. Dubbeltriest dus. Zo komt zelfs een van de zangers van The Black Eyed Peas veelvuldig voorbij omdat hij ook zo’n groot fan is. Hij ontleent zijn dansmoves aan die van de grootmeester zelf. Dat niveau dus.

Doorsnee.

Deze van de week opgenomen van Discovery Channel en vanmiddag bekeken.

Aardige, vlotte docu over de Meester zelf, maar nergens werkelijk opmerkelijk.

Leuk genoeg om te blijven kijken en hem waarschijnlijk op video te bewaren, maar ook vrij oppervlakkig en met veelal geinterviewden, waar ik zo mijn vraagtekens bij zet, of die ook maar iets zinnig te zeggen hebben. Zo zien we oa Mickey Rourke en zelfs Ed O'Neill aka Al Bundy hun zegje doen (overigens best knap dat die laatste de zwarte band heeft gehaald, maar dat maakt hem nog geen Bruce Lee expert).

Verder veel korte fragmenten uit alle vijf zijn beroemde martial arts films, maar ik had liever daar voor in de plaats meer authentieke archiefbeelden en foto's van Bruce gezien. Die filmbeelden kan ik wel dromen.

Is het dan helemaal slecht? Nee, het is altijd boeiend/leuk om mensen als Dan Inosanto, Bob Wall en Bruce vrouw Linda over hem te horen praten. Opmerkelijk dat Inosanto het na al die jaren nog steeds zichtbaar moeilijk heeft wanneer hij het over het overleiden van zijn goede vriend heeft.

Een zesje, ofwel drie sterren.

De vele korte interviews tussendoor komen soms over als een wedstrijdje 'ik ben de grootste fan' of

'ik weet precies welke invloed hij had op de vechtwereld' maar buiten dat vond ik het wel interessant. Ben absoluut geen Bruce Lee kenner dus bijna elke info is nieuw voor me, best interessant hoe zijn culturele achtergrond (als 'buitenbeentje') een rol bleef spelen in zijn ontwikkeling.