L'Âge Atomique (2012)

Geweldig debuut. herinnerend aan Dolan, van Sant en Assayas, maar vooral naar het einde toe steeds meer neigend naar iets uit de Dumont/Grandrieux school. Iemand om in de gaten te gaan houden.

Klinkt erg intrigerend. Er is een DVD in Duitsland zie ik.

Interessant! Die krullenbol uit de eerste twee films van Dolan (Niels Schneider) speelt hier dus ook in.

een kleine rol, maar toen ik em voorbij zag komen, werd het hele Dolan gevoel wel bevestigd inderdaad.

Met het verschil dat Dolan als auteur beter uit de verf komt. Klotz geeft mij het idee dat ze vooral goede mensen om zich heen verzamelt, want beeld en geluid zijn bij tijd en wijle om je vingers bij af te likken. Juist op vlak van script en regie, waar ze zelf aan de knoppen zit, vond ik de film tegenvallen. De film doet daardoor onevenwichtig aan en mist zeggingskracht, maar hé; 't is een debuutfilm en lang niet slecht, dus ik vergeef het haar. Lekkere intro ook met een morphende Elvis-song in de trein.

In het Cinepremières programma was dit wel direct de grote blikvanger. FIPRESCI in Berlijn en nog zo wat prijzen - dus deze kreeg direct een kruisje.

Kan me helemaal bij Alastor aansluiten, het hit/miss-percentage ligt wat mij betreft op 50/50. Mooie stilering wisselt af met kitsch (paarse gevelornamenten, turqouise bomen en kaleidoscopisch verlangen), levensechte gevoelsgedreven dialoog (disco) met geforceerde leegte of zelfs leegte in gesproken woord (de ontmoeting met Théo).

Kan de lofuitingen en veel terugkerende vergelijkingen die gemaakt worden (Bresson, Dolan) eigenlijk niet zo plaatsen. Het einde is wel een klein wonder- maar of het debuut veelbelovend is weet ik nog niet.

@Alastor vond je die Elvis werkelijk te pruimen?

Er zullen mensen zijn die deze film, over een mislukt nachtje uit van twee jongeren in Parijs, sensueel, breekbaar, romantisch en melancholiek noemen. Echter voor mij was het te kunstig, vervelend, langdradig, quasi intellectueel, pseudo filosofisch en clichématig. Ondanks de korte speelduur leek het een visueel gedicht, dat hoofdzakelijk in de kop van de regisseuse zat en waar geen einde aan leek te komen; met reële jongelui van vlees en bloed had het weinig van doen. Volstrek onduidelijk blijft ook wat ze met deze film heeft willen vertellen. De camera leek verliefd te zijn op deze jongemannen en hun tederheid; ik was het geen moment.

Artistiek aandoende wat zweverige film die mij geen moment wist te pakken. Eigenlijk vond ik de

muziek het beste wat de film te bieden had.