Pacific Rim (2013)

De Toro's film is een moderne en digitale versie van wat Ray Harryhausen destijds deed met bvb films als Sinbad. Het is dan ook vooral de schaal waarop alles zich afspeelt die indruk wekt. Wolkenkrabbers die tot gruis geslaan worden, een Jaeger die een Kaiju met een boot te lijf gaat en vooral titaneske gevechten. Het verbaast dan ook niet dat De Toro zijn film o.a. aan hem opdraagt. Visueel is dit werkelijk top en het is ook hiervoor dat je die film in de eerste plaats gaat bekijken. Het wekte ook bij mij veel indruk en ik zat met open mond te kijken, deels genietend en me deels afvragend hoe ze zoiets toch flikken.

De film is ook een dikke knipoog naar Japanse tekenfilms (Transformers, Godzilla) en de simplistische verhaalstijl is denk ik vrij opzettelijk. Alle pogingen tot diepgang zouden de film een pretentieuze uitstraling gegeven hebben zoals bij Nolan's Batman films waar geneuzel de bovenhand heeft. De Toro stelt liefhebbers op dit vlak misschien teleur, ik vond het vrij goed passen. Op de pijnlijke clichés dan : de twee nerdy wetenschappers, de militaristische speech van Idris Elba en ook Perlman, die op zich al een wandelend cliché is. En op het einde blijven de Jaegers functioneren op de bodem van de oceaan terwijl de hele electronica bloot ligt.

Ik heb me vermaakt en was aardig onder de indruk, dus dat is al wat telt op een vrijdagavond.

ongelofelijk dat zo'n film nog anno2013 wordt gemaakt en dan ook nog eens zo groots wordt gepresenteerd!!!

De acteer prestaties zijn echt om te huilen!!!

Ik weet niet eens waar ik moet beginnen met de personages.

De dialogen die worden gevoerd is gewoon weg SLECHT!

Echt met moeite af zitten kijken maar echt een terechte 0.5!!

Schrijnend om zien hoe weinig mensen weter waar del Toro de monsterd vandaan heeft gehaald. Leek wel een live-action Eva, maar dan zonder jankerige kids.

Geen perfecte film uiteraard, daarvoor zal het allemaal wel een beetje te duur geweest zijn, maar del Toro slaagt er toch aardig in de roots van de film trouw te blijven. Viel al achterover toen er over Kaiju gesproken werd, de mechas, monsters en opzet van de rampen komen zo uit Neon Genesis Evangelion. Zelfs de designs lijken geïnspireerd te zijn op ... De enige link met Tetsujin 28-go zag ik vooral in de "oude" Jaeger.

De cast is jammer genoeg van een erbarmelijk niveau, enkel Kikuchi lijkt zich een beetje staande te houden, maar zo'n Hunnam en Elba zijn zelfs te min voor een film als deze. Verder had ik ook wat problemen met de gewichtsloosheid van de actiescenes, iets wat Bay toch beter deed in Transformers vond ik. De gevechten zijn wel indrukwekkend, maar het voelt niet echt aan alsof er hele steden in puin worden gelegd.

Visueel wel absoluut geslaagd. Coole designs en overweldigende actiescenes. del Toro verschiet misschien iets teveel kruit in het begin waardoor de finale niet meer zo allesvernietigend is, maar verder qua blockbuster eentje zoals ik ze graag zie.

Een échte Kaiju film is het eigenlijk niet geworden, anime fans krijgen echter een leuke alternatieve verrassing geserveerd. En zo'n del Toro is de meest geschikte man voor dit soort werk.

3.5*

Ik heb gisteravond van deze film genoten.

Lekkere over the top aktie film die zich in de toekomst afspeelt.

verstand op nul gezet en het was heerlijk genieten.

Vooral de special effects en de aktie maakten deze film voor mij goed. Een lust voor het oog en daarom een dikke 4.0

Deze film kwam bij bij over als een aflevering van de Mighty Morphin Power Rangers meets GI Joe meets Independance Day. Weliswaar zijn de special effects goed, maar mijn hemel wat een oppervlakkig verhaal. De personages zijn allemaal over the top cartoonesk, waarbij er ook al matig geacteerd wordt.

Deze film was naar mijn gevoel een beetje het volgende:

"Iron Man" / "Transformers" meets "Godzilla" meets "Top Gun"

Of: gigantische robotten (bestuurd door 2 piloten, zoals in een straaljager dus) vechten tegen een gigantisch monster

Het ziet er een beetje teveel van het goede uit om in 1 film te proppen en dat is het ook.

Daarnaast is hij ook veel te lang, 2u kan dit simpel verhaal niet trekken.

Ik heb deze net gezien en het is niet gemakelijk om er een score aan te geven vind ik. Op verhaal moet je bijna nooit naar blockbusters kijken toch niet in deze genre kijk maar naar bvb Battleship, Transformers, Real Steel om er maar een paar te noemen. Het is gewoon afwachten of de entertainmentgehalte je aanstaat en op de tweede plaats de special effects en hopen op een leuke cast ofzo maar voor de rest is het allemaal niet zo belangrijk en dat was allemaal wel ok maar niet meer dan dat.

Ik had zo echt het been there done that gevoel en ik leesde ook dat iemand aan Mighty Morphin Power Rangers dacht en ik kan hem of haar op basis van de gevechten wel in volgen maar ok.

Ik ga de score geven dat ik meestal aan dit soort films geef en dat is 2,5*

Today, we cancel the Apocalypse!

Wat een heerlijke blockbuster is deze film. Natuurlijk moet je daar - net als bij alle blockbusters in dit genre - wel je verstand bij op nul zetten. Hoewel er toch in deze film wel wat aardige details zitten - de 'analoge' Jaeger, de oorsprong van de Kaiju, de brainlink tussen de piloten en de trauma's die daardoor meekomen, de orgaanhandel. Precies genoeg om het verhaal wat extra mogelijkheden tot diepte te geven, zonder dat dat nou echt afleidt van het spektakel. Want daar gaat het natuurlijk vooral om.

Waarbij een heerlijk fout patriottistisch sausje over het hele gebeuren heen ligt. Niet Amerikaans, want in het verhaal spelen landen nauwelijks een rol, maar wel met behoorlijk Westers-Amerikaanse normen en waarden. Doet me meer dan een beetje denken aan Starship Troopers (1997) in dat opzicht - hoewel die film zijn kracht veel meer in de symboliek heeft dan in de beelden, en dat hier toch echt wel andersom is. Maar wellicht was dat anders geweest als Paul Verhoeven indertijd over de techniek van vandaag had kunnen beschikken.

Toch is dit niet zomaar een leeghoofdige special effects film. Daarvoor is het subplotje met de doktoren te leuk uitgewerkt. En Ron Perlman als de foute orgaanhandelaar is ook erg leuk. Maar het mooiste is wel om Sydney en vooral Hong Kong als achtergrond van het visuele spektakel te zien. Want daar gaat het toch vooral om.

Visueel spektakel van Del Toro, die echt alles uit de kast haalt om te imponeren. Special effects en production design zijn dan ook helemaal geweldig. De plot hangt er een beetje verloren bij, dat is wel jammer; het script dient slechts als kapstok voor de overdadige aktiescenes. De personages missen ook de benodigde charisma, waardoor je de film meer over je heen laat komen dan daadwerkelijk beleeft. Sommige elementen, zoals de kibbelende 'komische' wetenschappers, werken totaal niet; andere weer wel. Geen algehele overwinning derhalve, maar als spektakelstuk moeilijk te overtreffen.

Zware teleurstelling voor mij. Na de spectaculaire, met actie gevulde trailer te hebben gezien, had ik deze film al een tijdje op mijn verlanglijstje. Die actiescene's stelden vervolgens ook zeker niet teleur! Visueel gezien echt fenomenaal zelfs.

Maar de rest hadden ze van mij weg mogen laten. Matig acteerwerk met slecht uitgewerkte en op sommige momenten zelfs vervelende personages. Vooral Burn Gorman en Charlie Day vond ik tenenkrommend. Het brilletje van Ron Perlman vind ik eigenlijk illustrerend voor alles wat geen actie betreft in deze film:

Cliché

Van alle waardeloze blockbusters die de laatste jaren over ons hoofd is gestrooid (er waren heus ook wel goede bij, daar niet van) moet dit wel de allerzwakste zijn. Vooral ontstellend lelijk in elkaar gedraaid, met houterige power rangers achtige robotjes die dan zogenaamd het perfecte wapen zouden zijn tegen de buitenaardse wezens. Nou, niet dus. Waarom ze in duo's moeten worden bestuurd wordt ook nooit duidelijk, ja om lamlendige (familie)banden te tonen ongetwijfeld.

Vreselijk rommelig in beeld gebracht (op dat vlak nog slechter dan Transformers, en dat wil wat zeggen), met domme karakters die van clichés aan elkaar hangen en gespeeld worden door nietszeggende acteurs (wat is die Hunnam een lulletje rozenwater zeg, uitstraling van een ingevroren doperwt). Op alle vlakken echt ongenietbaar, ik kan eigenlijk niets verzinnen waardoor het nog enigszins aan te kijken was.

Del Toro, ondanks Laberinto blijft het zo toch maar een wat armetierig regisseur. 0,5*.

Een behoorlijke meevaller dit. Ik was vooraf bang, dat deze Pacific Rim net zo’n beetje zou gaan worden als Transformers, maar gelukkig bleek dat niet het geval te zijn.

Qua cast en acteerwerk hield het in ieder geval niet over en behalve de erg leuke rol van Perlman was er op dat gebied weinig memorabel. Gelukkig steekt Guillermo del Toro niet al te veel tijd in het drama en alle gebeuren daaromheen en komt de nadruk vooral te liggen om de actie, die er erg goed uit ziet. Het design van de Jaeger is erg mooi en daarnaast zien de Kaiju’s er ontzettend dreigend en indrukwekkend uit. Als die twee dan ook nog eens de strijd met elkaar aangaan, krijgen we een geweldig visueel spektakel te zien dat op sommige momenten best meeslepend is.

Ja de actie is op momenten echt subliem en maakt van Pacific Rim een zeer genietbare blockbuster. Het is wel jammer dat het verhaaltje eromheen volgens het vaste recept wordt uitgewerkt en totaal geen verrassingen kent. Al maakte dat hier verder ook niet zoveel uit, omdat de personages nogal leeg zijn en het acteerwerk niet al te best. Del Toro is in ieder geval een regisseur, die wel weet hoe hij een vermakelijke film moet afleveren. Voor een goede verhaallijn met sterk acteerwerk hoef je dit ook zeker niet te gaan kijken. Voor spectaculaire actie, waarbij de 3D zowaar ook eens een keer redelijk goed wordt benut, ben je bij Pacific Rim misschien wel aan het goede adres.

Hier mogen ze wel een vervolg op maken. Liefs over een jaar of drie, vier, als er weer een stukje meer mogelijk is en het liefst ook door del Toro zelf.

3,5*

Vandaag voor een 2e keer gezien. Zeker een goede film, betere van dit jaar tot nu toe. Mooie actiescènes vooral het gevecht met Otachi en Leatherback, ze zijn echt spannend en bruut. Design van de jaegers en kaiju was perfect. Verder vond ik iedereen goed acteren. Ook de wetenschappers vond ik amusant. Soundtrack is ook subliem. Wat ook goed was is dat de cockpit van de Jaegers praktische sets waren en geen CGI. Een sequel vind ik onnodig de breach is namelijk dicht. Zeg nu zelf waar zou Pacific Rim 2 over moeten gaan opnieuw een invasie van kaiju?

Film doet eigenlijk in alles denken aan een typische Michael Bay film.

Actie is vermakelijk en ziet er prima uit, maar de rest is echt afschuwelijk.

Personages en acteerwerk matig, sfeerloos, nul humor, vreselijke clichés en sentimentele crap van de onderste plank.

Als kleine kettingzaag keek ik elke week reikhalzend uit naar de volgende aflevering van de Power Rangers. Of nou ja, vooral naar de gevechten dan. Want wees eerlijk, wie interesseerde zich nu eigenlijk in al die slecht geschreven onzin eromheen? Met die simplistische en erg platte karakters. En akkoord, de gevechten waren dan wel amusant, maar zelfs de grootste fan moet toegeven dat ze voortdurend hetzelfde waren. Redelijk saai vormgegeven monsters slaan wild om zich heen, maar ontploffen altijd na een paar minuten vechten. Nee, vernieuwing was in ieder geval niet echt aan deze jeugdserie besteed. En het feit dat je wist dat de serie altijd wel met een mierzoet subplotje en een veel te voorspelbaar slot zou komen, maakte het weliswaar vermakelijke, maar niet al te hoogstaande televisie.

En dan Pacific Rim. Oftewel, de Mighty Morphin Power Rangers van Guillermo del Toro.

Naast dat beide met de afkorting PR aangeduid kunnen worden, zijn er best wat overeenkomsten te vinden. Uiteraard het feit dat gigantische monsters en robots het tegen elkaar mogen opnemen in gevecht, maar ook dat alles wat daarbuiten gebeurd echt alles behalve interessant is. Want ook al heb ik meer dan twee uur naar ons hoofdkarakter gekeken, hij heeft werkelijk geen enkele indruk achtergelaten. Weet z'n naam niet eens meer. Laat staan die van de rest van de karakters. Die overigens ook perfect in een Power Rangers aflevering zouden passen. Die twee dokters zijn met hun veel te overdreven, bijna klucht-achtige spel duidelijk voor de comic relief, maar slaan steevast de plank volledig mis. Ze hadden zo de theme van Bulk en Skull onder al hun scènes kunnen zetten. En dan heb je met die veel te arrogante snob ook dé perfecte cliché highschool bully te pakken. Ik snap dat karakters niet het belangrijkste zijn in een film over robots en monsters die met elkaar op de vuist gaan, maar iets meer nuance en subtiliteit had daar toch wel gemogen. Zowel in scenario als in spel.

Dan maar doorspringen naar waar Pacific Rim (schijnbaar) vooral om gaat; de lompe gevechten tussen robots en monsters. Spektakel genoeg en de special effects zijn prima. Maar toch had ik van een man als Del Toro verwacht dat hij helemaal los zou gaan op het design van deze monsters. Wie kan zich niet de wezens uit Pan's Labyrinth herinneren. En dan krijg je hier een groep wel erg saai vormgegeven beesten. Ik bedoel, je verwacht een episch beest uit categorie 5 aan het slot van de film en je krijgt een uit de kluiten gewassen haai, die niet echt heel veel te doen krijgt en vooral niet toffer is dan zijn voorgangers. Ook de robots zijn qua design niet echt overdonderend en daar dacht ik toch wel dat Del Toro zich zou onderscheiden. Het blijft allemaal maar wat tam, waardoor het zelfs een beetje suf wordt. Maar goed, eerlijk is eerlijk; de film levert ondanks dat wel alleraardigst vermaak. Pacific Rim is wat dat betreft precies die andere PR: Dom, matig geschreven, flauw en vaak ronduit bespottelijk ... maar het blijft toch amusant.

2,5 sterren.

Wat een hoop mumbo jumbo.

Sommige films leunen op één supernatural "gimmick". Neem een kerel die tegen muren omhoog kan klauteren als een spin. De rest van de setting in Spider-Man is (redelijk) normaal. Sommige films hebben twee gimmicks. Hoogstens drie. Pacific Rim heeft wel 20 van die "gimmicks" en de wereld die we zien, is verre van normaal. Jaegers, Kaiju, driften, de oorlog, Wall of Life, die scheur, etc. Pfff. Vermoeiend.

Het is dan de kunst om de kijker in korte tijd zo goed mogelijk in het verhaal te praten. En dat lukt Pacifc Rim heel goed. Het doseert precies de juiste hoeveelheid informatie op de juiste momenten en in het juiste tempo. Na een half uur / drie kwartier zit je er helemaal in en slik je de rest van de film voor zoete koek. Je kijkt dan naar een monster die een robot van 200 meter hoog door een wolkenkrabber heen flikkert, waarna de robot het monster terugmept met een olietanker. Dat alles zonder dat je denkt: what the fuck. Dat is nou een goed verteld verhaal en een prima opgebouwde setting.

Hoewel je sommige verhaalwendingen van ver voelt aankomen is het toch een spannende achtbaanrit. De gevechten zijn mooi en omlijst met goede muziek en geluidseffecten waardoor je echt meevoelt. Echt een gave film voor een grote TV en een degelijke homecinema-set.

Op sommige momenten laat het toch wat steekjes vallen. De houterig acterende Japanse chick, die slechter engels spreekt dan Bolo Yeung, bijvoorbeeld. Of de karikaturale Russen, Chinezen en Australiërs compleet met nep-accenten.

En inhoudelijk schort er ook één en ander aan. Zo doen de twee wetenschappers (naar mijn mening iets te clownesk, net als de bijrol van Ron Perlman) onderzoek naar het hoe en waarom van de aliens. Je denkt dan dat Pacific Rim iets verdergaat dan het oppervlakkige "ze komen en willen ons dood hebben" waarin veel andere films blijven steken. Ik wil altijd graag de achtergronden weten.
Maar helaas, we komen er wederom bekocht vanaf. We zien weinig van hun oorsprong. De aliens willen weer eens hetzelfde als in o.a. Signs, Oblivion en Independence Day: de mensen doodmaken, aarde leegroven en naar de volgende planeet. Gaap! Het is ook wel jammer dat de robot de aliens op het laast niet nog even de middelvinger gaf (gemiste kans).

Leuk popcornvermaak, visueel prachtig, beter dan verwacht. Maar inhoudelijk een beetje makkelijk en bij vlagen puberaal.

3 sterren

SFX extravaganza met enorme battle bots en gigantische monsters. Wat dat betreft een throwback, maar het heeft ook de drive van avontuurlijke jeugdfilms van weleer. Is vooral te merken aan de typetjes die hier rondlopen. Eenvoudig vormgegeven hoofdrollen met gemakkelijk behapbare emoties, terwijl de bijrollen met mild excentrieke typetjes een luchtige noot toevoegen. Toegankelijk en sympathiek bedoeld met een moraaltje dat iedereen ziet, voelt en snapt, maar de film geen moment in de weg zit.

Bepaalde clichés mogen binnen dit sfeertje natuurlijk niet ontbreken. Net als het baby drama, al kliedert Del Toro daar wel wat te vaak mee aan. Verder doet het verhaaltje wat het behoort te doen: de actie in de steigers zetten. Buitensporig uiteraard, het is een understatement, maar zowaar nog eens overzichtelijk en gecoördineerd. Heel wat fijner dan veel van de hysterische chaos die je tegenwoordig vaak voor de kiezen krijgt. Minpuntje zijn de boksmoves, dat had best wel wat creatiever gemogen.

Waar Del Toro vooral op scoort, is het audiovisuele. Zo dreunt er nogal wat door de speakers. De kleuren in combinatie met de belichting, decors en designs; het is tot en met de wijk in Hong Kong een lust voor het oog. De eerste Kaijus ogen nog wat log, maar dat bezwaar verdwijnt naarmate ze meer tegenkomen en met een zwak voor mechas ben je hier helemaal op je plek. De film heeft zo z'n gebreken, maar Del Toro's hand, overgave en passie voor het genre is in elke vezel van Pacific Rim voelbaar.

Haven't you heard Mr. Beckett? The world is coming to an end. So where would you rather die? Here? or in a Jaeger!

Dit was een onderhoudende relaxerende verstand-op-nul film waar je onderuitliggend in je knusse zetel van kunt genieten na een stressvolle werkweek. Dat wil dus wel zeggen dat je een oog moet dichtknijpen voor het vreselijk inhoudsloos verhaal en de bij momenten abominabele acteerprestaties. De hele film schreeuwt een "We will prevail"-houding uit over de hele lijn. Voor een moment had ik een echt "Top Gun" déja-vu moment wanneer het tot mislukken gedoemd koppel zegevierend terugkeert na een dramatisch gevecht met 2 Kaiju's, waar ze dan ook nog een goedkeurend knikje krijgen van een aartsrivaal die de mannelijke helft van dit koppel uitermate haat en liever ziet verdampen op deze wereld. Maverick en Iceman knikten waarschijnlijk goedkeurend bij dit moment. De overtollige speech door Stacker deed me denken aan Bush op de puinhopen van de Twin Towers en klonk zo belachelijk patriottistisch als wat. De hele film was trouwens een ode aan “The Transformers” die een potje gingen vechten met Godzilla-achtige buitenaardse wezens. De bewegingen die de Jaegers maakten waren trouwens al ruimschoots aan bod gekomen in "Real Steel" in het recent verleden. De voorspelbaarheid was overduidelijk. Zeker nadat mijn vrouw al in het begin zei : "Ach nee, wedden dat één van die tweelingbroers het niet zal halen?" En 5 minuten later was het al zover. Dat het eindspektakel de volgende verplichte Holywoodiaanse richtlijn zou volgen was ook geen verrassing : stervende ex-Jaeger offert zich op zodanig dat de held en heldin op het laatste nippertje er in slagen om hun robot door de verbinding te krijgen en dan als kers op de taart floept de dood gewaande held het water uit.

Wat hield dan deze film overeind ? De verrekt gelikte en prachtig in beeld gebrachte vechtscènes. Dit was telkens puur genieten. Zowel in als onder water zag het er fenomenaal uit. Maar overweldigend waren de delen waarbij het gevecht zich voltrok op het vasteland. Hierbij werden vrachtwagen,containers en mammoettankers als Matchboxwagens rondgeslingerd, samengeperst als malse broodjes en gebruikt als vernietigend slagwapen tegen de dinosaurusachtige monsters. De CGI ziet er dus schitterend uit behalve dat het soms wel moeilijk te onderscheiden is wat er gebeurd bij close-up momenten. Zonder de special effecten zou een film als Pacific Rim moeilijk te realiseren zijn. Dit is voor mij dus de ultieme vertoning wat je met computerbeelden kunt creëren in een overtuigende en realistische manier. Het heeft me dus allemaal uitermate geboeid en heeft geen moment mijn aandacht verloren.

Waar ik enorm verrast over was, is het feit dat ondanks dat er overduidelijk een romantische spanning was tussen Raleigh en Mako, men toch niet gevallen is voor het aloude cliché om ze als 2 tortelduifjes in elkaars armen te laten vallen. Dat zou dus een kokhalzend rilmoment geweest zijn voor mij.
Daarnaast vond ik de twee totaal geschifte wetenschappers zo vreselijk vervelend en overdreven spelend, dat ik ze op laatste eigenlijk wel best goed vond. En zeker als ze triomferend naast elkaar staan na de eindzege met hun zenuwachtige trekjes en een debiel glimlachje. De humor was niet enorm sterk aanwezig, maar het moment dat Hannibal Chau zijn blufferige speech houdt over het feit dat hij wel wist dat de baby-Kaiju niet lang meer te leven zou hebben omdat de longen nog niet ontwikkeld waren, en hij dan toch uiteindelijk opgeslokt werd door deze laatste , vond ik dus wel grappig

Een spektakel op CGI-vlak rondom een uitermate leeg verhaal ...
3,5*

Karige Kaiju.

De geweldige Guillermo del Toro, fantasyfetisjist pur sang, waagt zich aan een film over robots versus Kaiju's. Transformers versus Godzilla's, maar dan allemaal net iets anders vormgegeven. En dat kan je aan de regisseur die verantwoordelijk is voor buitengewoon veel mysterieuze wezens rustig overlaten. Zou je denken. Want iemand met zijn CV heeft zichzelf al lang bewezen. Toch valt dat nu juist wat tegen. Ondanks de overdaad aan CGI; echt 'vet' zijn de monsters niet. De gigantische robots evenmin. Telkens bekruipt je het gevoel dat je het al eens eerder hebt gezien.

En dat is een gemiste kans voor een film die enkel lijkt te drijven op spektakel uit de computer. Je zou zeggen dat als Del Toro vroeger in Spaanstalig filmland met mindere budgetten meer indruk wist te maken er toch iets niet in de haak is. Regisseurs worden natuurlijk enorm onder druk gezet wanneer het budget idioot groot is, maar toch.. Het woord clichématig is hier een understatement. Niet alleen de wezens blinken uit in het ontberen van originaliteit door een samenraapsel van anderen te zijn, hetzelfde geldt voor de rest. Zo neme men het slappe scenario.

De acteerprestaties zijn behoorlijk beneden de maat, de dialogen zwak, het verhaal voorspelbaar, en de spanning ver te zoeken. Ook de humor, die middels vaste kracht Perlman en twee nerds moet komen, schiet tekort. En ondanks dat het er soms weer allemaal prachtig uitziet, is het vaak ook foeilelijk. Een teleurstellende ervaring. Uiteraard was het wachten op een commerciële doorbraak voor de regisseur die dat eigenlijk al aan het doen was met de Hellboy's, maar hier is niet langer meer sprake van een knieval. Del Toro lijkt serieus te solliciteren naar de baan van Michael Bay en consorten.

Toch biedt deze karige 'Pacific Rim' ondanks alle overdaad en leegheid ook vermaak. Met de smaak van popcorn welteverstaan. Bizarre gevechten tussen reusachtige wezens in combinatie met lachwekkend machogeneuzel en afgezaagde oneliners. Wie het recyclen niet kan deren wacht dus best een onderhoudend over-de-top-filmpje dat zichzelf gelukkig niet al te serieus neemt. Met de bovenkamer-verlichting gedimd en de verwachtingen op nog lagere spanning, valt er wel wat voordeel te halen. Maar zelfs dan struikel je zo af en toe nog steeds over van alles en nog wat. Vaak zijn het geen lichtpuntjes..

Redelijk.

Met dank aan Warner Brothers voor het recensie-exemplaar.

Helaas viel dit me toch wat tegen. Designs van de kaiju zijn best tof maar de jaegers zijn wel wat ongeïnspireerd, gewoon grote mensfiguren. Daar had meer mee gedaan kunnen worden. De actie is ook wel prima maar niet zo allesvernietigend als ik gehoopt had. Verhaaltje is verder gewoon een kapstok om alle actie aan op te hangen en stelt dus niet veel voor, al proberen ze natuurlijk nog wel wat emotie los te krijgen bij de kijker. Helaas lukt dat niet zo best, mede door het acteerwerk, dat wel erg matig is. Jammer om de geweldige Idris "Stringer Bell" Elba zo te zien worstelen met zijn tekst.

Pacific Rim is best vermakelijk maar is het net niet helemaal. Voor de betere robotknokfilm raad ik de derde Transformerfilm aan en voor het betere monster-vernietigt-stad werk kan je beter Cloverfield kijken.

3*

Ja, genoeg zaken die je kunt noemen die beter hadden gekund/gemoeten.

Maar aan het eind van de rit heb ik gewoon echt genoten van de film.

Wat de film redt zijn de SFX die echt prima op orde zijn. Leuk gedaan *3.5

One: Don't ever touch me again. And two: Don't ever touch me again!

Pacific Rim is een typische blockbuster waar je zonder problemen je verstand op nul kan zetten en kijken. Van Del Toro heb ik enkel El Laberinto del Fauno gezien, die trouwens erg goed was, dus kan ik niet echt zeggen of hij beter kan of niet.

De film is qua verhaal niet echt diepgaand of speciaal, maar dit wil niet zeggen dat het niet goed is. Integendeel, een diepgaand verhaal heeft deze popcornfilm niet nodig. Je kan zeggen dat het allemaal erg cliché is, en ik spreek je niet tegen dan, maar toch stoorde dit niet erg. Tuurlijk, het duo Gottlieb en Newton zorgde af en toe voor enige ergernis, maar ik keek hier met gemak over. Soms wist ik niet of dingen serieus bedoeld waren of niet (denk maar aan bovenstaande quote).

De SFX waren fantastisch. De Kaiju's zijn goed vormgegeven en gaven me soms wel kippenvel. De Jaegers waren erg standaard, maar geloofwaardig. De film duurt best lang en kon de speelduur mij niet steeds aandachtig houden. Dat wel.

3,5*

del Toro, wat doe je nu! Na topfilms als Hellboy II en El laberinto del fauno had ik toch wel wat hoop in z'n nieuwe film. Ik merkt dat de man veel geleerd had de laatste jaren en creatief uit de hoek kon komen. Zelfs z'n zijstapje om de intro te maken van The Threehouse of Horror van de Simpsons, was de moeite. En dan komt hij met een Pacific Rim af, die een mix is tussen Godzilla en Power Rangers. Ik zie hier enkele lofbetuigingen voor de effecten, maar anno 2013 mogen we van een regisseur met dergelijk palmares en een groots budget toch niets anders verwachten eigenlijk. 't Is niet omdat de effecten goed gedaan zijn dat ik er creatief door verrast ben. En ik had meer fantasie van del Toro verwacht. Jammer, maar dit is zeker niet mijn ding.

Coole SF scenes, jammer dat er in de film werd gepraat en hij twee uur duurde

"Spijtig", dat woord somt de film goed op denk ik. Het is erg jammer dat dit niet eens in de buurt komt van de lugubere 'sprookjes' van Del Toro; Pan's Labyrinth en The Devil's Backbone waren mooie, beklemmende films met een diepzinnig uitgangspunt en zijn boeken uit The Strain reeks bewijzen ook maar weer eens dat Del Toro een erg goede verhaalverteller is. Vervolgens komt hij met Pacific Rim op de proppen: 2+ uur aan hersenloze Hollywood actie en het ene op het andere cliché dat daarmee gepaard gaat.

In eerste instantie waren het alleen de fantasievolle beelden van de autobot... eh Jaeger robots en de dino monsters die me, samen met de leuke soundtrack, toch nog aan de film wisten te kluisteren. Gaandeweg bedacht ik me echter dat als één grote satire op het hele MegaMonster filmtype Pacific Rim toch best wel weet te raken. Ik weet alleen niet of dat Del Toro's bedoeling wel was..

Helaas blijft het overmatig gebruik van situatie- en personageclichés toch een redelijke doorn in het oog zelfs als de film is afgelopen. Het is visueel aantrekkelijk, maar mist écht uitblinkende inhoud.
3*

Zo en dan zeggen ze dat Superman er een zooitje van maakt.

Echt helemaal niet slecht, ook niet heel erg goed. Verhaaltje is wat magertjes maar de actie en de prachtige beelden maken een hoop goed. En uiteraard wint de mensheid, wat zijn we goed hé

En die engerds leken wel niet dood te krijgen. 3 hoeraatjes voor de mens

3* voor een niet onaardige actiefilm.

Het had zo leuk kunnen zijn, een ouderwetse actiefilm tegen monsters. Maar helaas, dit is maar weinig memorabel geworden. Kaiju's in gevecht met de opgepompte Iron Man-versies waren nog wel grappig om te zien. Zelfs de twee R&D-nerds konden nog wel op mijn sympathie rekenen. Maar tegelijkertijd is alles zo uitgekauwd en cliché dat je ook nergens verbaasd wordt en dat had ik toch stiekem gehoopt bij een regisseur als Guillermo del Toro.

del Toro's liefde voor Kaiju films vertaald naar een moderne setting.

Erg lang naar Pacific Rim uitgekeken. Ook een film waar lang over is gedaan. Vooral in de post-production is er veel aandacht aan geschonken. En dan vooral de 3-D conversie. Dit is door het zelfde bedrijf gedaan als Cameron's team achter Titanic 3-D. En dat is er aan af te zien. Toch een van de beste conversies die je kunt verwachten.

Verhaal is best standaard. Het klassieke verhaal over goed vs. kwaad, vertrouwen enz. enz. . Best standaard dus. Mag dat de pret van Pacific Rim dan drukken. Zeer zeker niet. De liefde voor de Kaiju/Mech films komt duidelijk naar voren. De monsters zien er fantastisch uit en del Toro heeft duidelijk veel anime gekeken wat weer sterk in het design van de Jaeger's naar voren komt. Het verhaal is dus als het ware een kapstok voor een aanloop naar de gevechten en het kapot maken van alles wat los en vast zit. Qua opzet bevat het alles wat je van een zomer blockbuster mag verwachten. Iets waar het kleine jongetje in jezelf ontzettend van kan genieten.

Na herziening moet er wel geconstateerd worden dat del Toro toch te veel tijd neemt in het middenstuk om karakters uit te diepen. Dit werkt echter niet heel best en is mede te danken doordat er in het script iets te veel steken worden laten vallen. Na het eerste gevecht duurt het gewoonweg te lang in de aanloop naar Hong-Kong, wat eigenlijk de beste momenten uit de film oplevert, om daarna zo snel mogelijk een eind te breien in de climax. Toch wat slecht uitgebalanceerd voor del Toro's doen. Toch een kleine smet om echt een topper te kunnen zijn, want de rest van de film is toch heel erg vermakelijk.

Hong-Kong levert zoals gezegd de beste momenten uit de film op. del Toro is niet gewend om met een groot budget te werken en dat is af te zien hoe hij het voorelkaar krijgt om zo ontzettend veel in een scene te kunnen stoppen wat sommige regisseurs presteren om in een klein moment van een film toe te kunnen voegen. De production value ligt zo ontzettend hoog. Alles voelt echt aan. Deze scene zit vol met geweldige vondsten. Ook iets wat in de andere actie scenes te vinden is. Vooral het schip en de ontploffing onder water waren simpelweg geweldig.

Vooral in de visual effects fantastisch. Alles heeft gewicht, schaal en ontzettend veel details. De schaal van de Kaiju's is gewoon de zien en dit in interactie met het vele water wat in de deze film zit. De kleinste krasjes bouten en ladders op de Jaeger's zijn tot in detail uitgewerkt. Gelukkig dat het vertrouwen van Warner bros. en Legendary in del Toro zo groot is om hem min of meer carte blanche te geven in hoe de film er uit kwam te zien.

In production design eveneens geweldig. Er komen een aantal geweldige sets voorbij. The Shatterdome en het gedeelte in Japan zien er geweldig uit. Veel details ook weer. Dit in combinatie met del Toro's en Navarro's kleuren pallet en belichting wat vooral weer bestaat uit amber, blauw en details in het rood. Er is goed af te zien dat het in eerste instantie bedoeld was om de film ook daadwerkelijk in 3-D te filmen. Ook fijn dat het geheel geschoten is met de Red Epic. Soundesign is eveneens om van te smullen waarin niet alleen de grootschalige gevechten goed zijn maar het ook uitblinkt op de kleinere effecten en ambient. Dit in combinatie met de geweldige score van Djawadi maakt Pacific Rim een fantastische audio/visuele ervaring.

Acteerwerk is wel wat wisselvallig. Vooral Hunnam lijkt hier een beetje misplaatst en lijkt niet een film als dit te kunnen dragen. Ook de twee "scientists" lijken erg misplaatst. Gelukkig doet de rest van de ondersteunende cast het wel prima met als uitblinkers Elba, Kikuchi. En toch ook weer Perlman die een rol heeft die hem op het lijf is geschreven.

Pacific Rim is alles wat je kunt verwachten van een Kaiju film. Leuk verhaal, groots opgezette scenes en fijne gevechten. Del Toro weet er vooral audio/visueel weer een feest van te maken en zet een erg sterk stukje top vermaak neer.

Popcornvermaak van de bovenste plank. Verwacht geen diepzinnige dialogen of hoogstaande acteerprestaties . Het zijn de cliche's die op dit gebied de boventoon voeren.

Het verhaaltje is ook van het nivau pulp strip-comic vol met cliche's en stereotiepen,

hoewel er toch ook wel wat diepgang in zit, zoals bijvoorbeeld bij het fenomeen "driften"

Wie dol is op jaren 50 (japanse) monsterfilms komt hier zeker aan z'n trekken.

De film is prachtig vormgegeven met oog voor detail, de jaegers en de kaiju's zien er fantastisch uit, en de actie is overweldigend.

Minpuntje vond ik de (In dit soort films blijkbaar onvermijdelijke) Nerds die blijkbaar voor 'n komische noot moesten zorgen.

Leuke vondst is de scene waarin het digitale besturingssysteem plat komt te liggen en toch de "ouderwetse" analoge Jaeger weer van stal moet worden gehaald omdat dit de enige is die zelfstandig bestuurd kan worden.

Top vermaak dit.

Verwacht geen briljant verhaal, dit is niets meer door middel van grote robots lekker matten met monsters. Maar de uitwerking is werkelijk geweldig, de gevechten zien er ontzettend gaaf uit, en de ontwerpen van de monsters zijn ook fantastisch. Ook ik heb Evangelion gezien en snap de vergelijkingen volkomen. En niet alleen in plotverloop, maar ook in elementen als psychische barrières die het vechten in de weg zitten. Gelukkig wordt dat hier stukken minder ver doorgevoerd.

Zoals gezegd ziet het er visueel geweldig uit, muziek is wel standaard actiemuziek maar overheerst gelukkig niet. Wat wel echt bijzonder matig is, is het acteerwerk. Hunnam weet enige irritatie op te wekken, wat niet echt bevorderlijk voor de film is als je net de hoofdrol speelt. Maar echt irritant waren die geleerden, met name het personage van Gorman. Verschrikkelijk. Gelukkig volgt er na elk optreden van hen wel weer een toffe knokscène.

Van Del Toro was ik verder alleen bekend met El Espinazo del Diablo en El Laberinto del Fauno, twee films die allebei erg mooi zijn, maar in een compleet andere genre vallen. Maar brute actie van Del Toro blijkbaar ook, want Pacific Rim is zeker 4 hele dikke sterren waard. Misschien toch ook maar eens op zoek gaan naar die Hellboy films.