Garde à Vue (1981)

Grote klasse!
De Michel Serrault show (dat rijmt). Heel indrukwekkende acteerprestatie. Hij speelt die rol niet, hij is die man, dat ga je geloven. Ventura is ook erg goed trouwens en de verbitterde Schneider als een film-noir diva. De ongelukkige blik in haar ogen, daar word je naar van. Maar dat past perfect in de film. Wie moet je geloven....
Een intelligent script, dat je op het puntje van je stoel plaatst.
Deze film is nog steeds erg actueel. Mooi voorbeeld van hoe tunnelvisie bij justitie onschuldige mensen achter de tralies KAN plaatsen.
Ik had wel vanaf het begin het idee dat Serrault onschuldig is. Maar misschien werkt de film dan wel het best.
Het einde van de film is een beetje over-the-top. De autodief die de werkelijke dader blijkt, bloed uit de kofferbak en een nieuw slachtoffertje... Tja....
De zelfmoord van Schneider vond ik daarna wel te plaatsen, maar ook niet bepaald subtiel als slot.
Maar soit, het is de film niet zwaar aan te rekenen.
Ruime 4 sterren

Ik vind het moeilijk deze te beoordelen. Alles is inderdaad al gezegd. Een mooie rit is het met messcherpe dialogen. Ze zetten beiden een perfecte rol neer en het was weer ouderwets genieten geblazen. Het einde echter vind ik matig. Ik weet niet waarom, maar het was gewoon een slecht einde voor zo'n goede film. Het einde geeft toch de bittere nasmaak waardoor deze film niet hoger krijgt. Goede film met een slecht slot.

3,5*

Heerlijk verbaal steekspel tussen Ventura en Serrault. Beide met een soort klassieke elegantie, ondanks de smerige zaken die aan bod komen. Mimiek en dialoog lopen naadloos in elkaar over. Snedig, gevat, intelligent en cynisch. Levert een hoogstaand duel op tussen beide heren waarbij de verhoorkamer steeds kleiner en benauwder lijkt te worden.

Slechts zo af en toe wordt het ingeruild voor shotjes van buitenaf. Totdat een tintelende Romy Schneider wordt geïntroduceerd, wiens ondervraging de film (en zichzelf) in een ander daglicht zet. In zoverre dat het beduidend meer lading krijgt dan de dadervraag alleen, waarmee het in zekere zin abrupte slot toch op z'n plek valt. Kleine, maar verdomd fijne policier.

Ventura en Serrault zijn twee sterren die de kunst van het dialogeren perfect beheersen en hierin zit de kracht van deze film, een psychodrama, dat best ook als een toneelstuk geldt.

Merkwaardig aldus dat met zo'n kleine actieradius de film bleef boeien.

Mooie Romy Schneider als klassetoetje van een knappe film.

De titel betekent "voorlopige inhechtenisname". Het gaat vooral om de urenlange ondervraging van één verdachte door een inspecteur die van zijn schuld overtuigd is en hem wil doen breken. Mogelijk hoopt hij op een promotie na een bekentenis. Het begint op een laconiek toontje, maar algauw wordt het een intense confrontatie. Hulpinspecteur Belmont zorgt voor wat onderbrekingen van het ritme. Bij momenten geloof je in de onschuld van Martinaud, dan slaat dat weer om. De interventie van Romy Schneider als echtgenote werpt een ander licht op de zaak. De autodiefstal lijkt een onbelangrijke nevenplot, maar leidt uiteindelijk tot de verrassende ontknoping, die bruusk is maar voldoende onderbouwd. Misdaadschrijvers moeten vaak balanceren tussen spannende plotwendingen en aannemelijkheid.

Het budget moet beperkt geweest zijn. De dialogen worden af en toe onderbroken door korte flashbacks, maar de essentie zit in het psychologische steekspel tussen Lino Ventura en Michel Serrault, die hun rol met ingehouden halsstarrigheid spelen.

Boeiende film met sterk acteerwerk van de heren. Na de entree van madame Schneider komt het verhaal in een stroomversnelling. Wat een vrouw, niet erg lang na de opnames zou ze het leven laten. Prachtig Frans ook, de muzikale omlijsting vind ik hier en daar wat vreemd.

Vanavond twee Franse films achter elkaar gezien. Allebei uit de jaren 80. Ik zeg vaak bij oude films, met enige weemoed, dat ze dit soort films tegenwoordig niet meer maken. Bij deze film is dit ook het geval. Behalve de weemoed dan. Dit is zo'n soort film met hoogdravende dialogen en dan voornamelijk in één kamer. Een film als een toneelstuk. Die maken ze inderdaad tegenwoordig niet veel meer. Maar dat vind ik dus niet zo erg. In dit geval was het een politieverhoor om een verdachte tot een bekentenis te laten komen. Er wordt prima geacteerd en het verhaal wordt mooi opgebouwd. Maar verder heb ik er op deze manier niet zoveel mee. Ik zie hier ook niet echt de meerwaarde van film in. Dan toch liever op diverse locaties en een reconstructie van het verhaal. Zoals Derrick dat vroeger zo mooi deed.